“Υποτιμήσαμε την δύναμη τους: Πληροφοριοδότης μέσα απο την κυβέρνηση “σηκώνει το καπάκι” στους πέντε μήνες “εξευτελισμού” και “εκβιασμού”

Το παρακάτω είναι μετάφραση του άρθρου της Mediapart.fr ‘We underestimated their power’: Greek government insider lifts the lid on five months of ‘humiliation’ and ‘blackmail’ το οποίο μπορείτε να βρείτε στα αγγλικά εδώ.

Υποτιμήσαμε την δύναμη τους: Πληροφοριοδότης μέσα απο την κυβέρνηση “σηκώνει το καπάκι” στους πέντε μήνες “εξευτελισμού” και “εκβιασμού

Στα παρασκήνια με τον βασιλιά Σόιμπλε και όταν ο Ντάισελμπλουμ απείλησε να βυθίσει τις Ελληνικές τράπεζες:

Φυσικά, ακόμη και να συζητάς το Grexit είναι παράνομο μιας και δεν υπάρχει νομική διάταξη στις Συνθήκες που να σου επιτρέπει να το κάνεις αυτό. […] Δεν υπάρχει καμία διασφάλιση ότι ένα Grexit μπορεί να γίνει με ήσυχο, διαπραγματευόμενο, ειρηνικό τρόπο αντί για άτακτο, με τους ανθρώπους να τρέχουν στις αγορές τροφίμων. Αν δεν έχεις διαδικασία για την έξοδο απο το ευρώ, τότε η έξοδος είναι όπλο μαζικής καταστροφής. Αν απειλήσεις κάποιον με Grexit, τον ωθείς στον περιορισμό της δυνατότητας του τραπεζικού συστήματος για να αντέξει την πίεση. Μετά του καταστρέφεις το τραπεζικό σύστημα ταχύτατα και μετά ξαναρχίζεις απο το μηδέν να δημιουργήσεις νέο νόμισμα, το οποίο μπορεί να πάρει μήνες να φτιαχτεί.

Αντί να πουν ότι το Grexit είναι παράνομο, εκείνοι [οι δανειστές] λένε ότι είναι τόσο καταστροφικό και ολέθριο για εμάς όσο είναι και για εσάς.

Αυτό ήταν λάθος. Πρώτον, δεν συμφωνώ με αυτήν την θέση γιατί είναι εκβιασμός — “Πρόσεχε, πρόκειται να σου τινάξω τα μυαλά στον αέρα” — και επιτρέπει σε άλλους να κατηγορήσουν εμάς για εκβιασμό. Είναι παράλογο οι άλλοι να κατηγορούν μία χώρα κατεστραμμένη επι πέντε χρόνια για εκβιασμό. Αλλά όπως και να ‘χει, είναι λάθος επιχείρημα. Το σωστό επιχείρημα είναι ότι το Grexit και όλα τα άλλα μέτρα τα οποία υπέφεραν οι Έλληνες είναι παράνομα κάτω απο το διεθνές δίκαιο, κάτω απο το εργατικό δίκαιο, κάτω απο τις Ευρωπαϊκές συνθήκες, κάτω απο την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, Ευρωπαϊκής διακυρήξης εργατικών δικαιωμάτων [που κρατούνται στον Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Χάρτη].

Το αστείο είναι ότι στις αρχές του 2014, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και όλοι τους άρχισαν να επιτίθενται στην Τρόικα με δηλώσεις ότι είναι παράνομο, ακατανόητο, το να ακολουθείς μέτρα που καταστρέφουν τα ανθρώπινα δικαιώματα, εργατικά δικαιώματα. Φυσικά, είχαμε μία [συντηρητική] κυβέρνηση που δεν ήθελε να ακούσει γι’αυτό, γιατί ήθελε να επιτεθεί στους αντιπάλους της και όχι στους δανειστές. Απέτυχε να αναγνωρίσει ότι αυτό ήταν το μεγαλύτερο όπλο που είχαμε.

Για την αδύναμη πλευρά, υπάρχουν μόνο δύο τρόποι. Ο ένας είναι ο νόμος — μία έκληση για νομιμότητα — και η άλλη είναι μία έκληση για την αλήθεια — ποιός έχει δίκιο και ποιός άδικο στις διαφωνίες, και με βάση τα ανθρώπινα δικαιώματα. Κάτω απο τον νόμο, όλοι είναι ίσοι […] Οπότε, αν κάνεις έκληση στο Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (ΔΕΚ) και πεις “δεν λαμβάνω ίσης μεταχείρισης ως μέλος της ΕΕ, του ΝΑΤΟ κλπ, δεν θα μπορούν να το απορρίψουν. Ιδίως αν έχεις μία εύλογη περίοδο να εκθέσεις τα επιχειρήματα σου.

Αν πας μέσω της νομικής οδού — και δεν λέω να κάνεις αυτό — πρέπει να στοχεύεις [για να εδραιώσεις φορείς πιστωτών] σε πολιτική απονομιμοποίηση. Να κάνεις γνωστό σε όλον τον κόσμο ότι η ευρωζώνη διαπράττει έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Το να το αποδείξεις αυτό σε 10 χρόνια, δεν με πειράζει. Αλλά εκθέτεις τα επιχειρήματα σου στα δικαστήρια και λες “μέχρι να εξετάσουμε την υπόθεση, αυτά τα μέτρα πρέπει να σταματήσουν”.

Σήμερα είναι πολύ αργά. Είναι θέμα πολιτικής και ιδεολογικής ηγεμονίας. Ο Βαρουφάκης απο μόνος του, με την γοητεία και την επιχειρηματολογία του, κατάφερε να αλλάξει την κοινή γνώμη στην Ευρώπη, ακόμη και στην Γερμανία. Οι άνθρωποι του Eurogroup έκαναν πίσω. Στις αρχές του Φεβρουαρίου, ο [Ολλανδός υπουργός οικονομικών και πρόεδρος του Eurogroup Γέροεν] Ντάισελμπλουμ είπε στον Βαρουφάκη “Ή θα υπογράψεις το μνημόνιο που υπέγραψαν κι οι άλλοι, ή η οικονομία σου θα καταρρεύσει”. Πως? “Θα καταρρεύσουμε τις τράπεζες σας”. Το είπε αυτό. Στην τελευταία του συνέντευξη στην ΕΡΤ, το εθνικό [Ελληνικό δημόσιο] τηλεοπτικό κανάλι, δύο μέρες πριν, ο Βαρουφάκης είπε: “δεν το καταδίκασα τότε, γιατί έλπιζα ότι η λογική θα επικρατήσει στις διαπραγματεύσεις με όλο το Eurogroup”. Οπότε συνέχισε με τις δεκάδες συμφωνίες. Και η αξιοπιστία, όπως και τα χρήματα, χάθηκαν.

[…] Το Eurogroup δεν είναι ένα πρέπων δημοκρατικής-λειτουργίας σώμα. Αυτοί [η Ελληνική κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα] το ανακάλυψαν, και πάλι, πού αργά, όταν εκείνοι [το Eurogroup] ήθελαν να διώξουν τον Βαρουφάκη μετά την ανακοίνωση του δημοψηφίσματος. Το οποίο ήταν βασικά μία κίνηση για ταπείνωση. Ο Βαρουφάκης ρώτησε “Ποιός το αποφασίζει αυτό;” Ο Ντάισελμπλουμ απάντησε “Εγώ αποφασίζω”. Δεν θα έπρεπε να τεθεί ψηφοφορία, δεν θα έπρεπε να υπάρχει ομοφωνία? Ναι, αλλά δεν είναι απαραίτητα ηχογραφημένη, δεν υπάρχει καταγραφή. Ηχογραφούσε και άλλους πριν. Γιατί? Γιατί δεν υπάρχει καμία καταγραφή. Οπότε δεν υπάρχει τίποτα επίσημο.

Δεν μπορείς να πεις “Πήγα στο Eurogroup και η Ιταλία είπε αυτό, η Κύπρος εκείνο” και τα λοιπά. Οπότε ο καθένας μπορεί να βγεί και να πει ότι θέλει. Κανείς δεν μπορεί να πει: “Είσαι σίγουρος ότι είπε αυτό; Ας δούμε την καταγραφή”. Δεν υπάρχει καταγραφή. Φυσικά, κανένας δεν μπορεί να βγει με μαγνητοφωνάκι. Ο Βαρουφάκης είπε φυσικά ότι κατέγραφε μόνος του γιατί έπρεπε να δώσει αναφορά στον πρωθυπουργό και στους υπόλοιπους. Και οι υπόλοιποι βγήκαν και φώναζαν “Α! Ο Βαρουφάκης παραδέχθηκε αυτό, και το άλλο.”

Οι υπόλοιπες χώρες σε έναν τέτοιο στήσιμο έπρεπε να σκεφτούν ότι ο [Γερμανός υπουργός οικονομικών Βολφγκανγκ] Σόϊμπλε είναι ο βασιλιάς, ελέγχει τους άλλους, μπορεί να υψώσει την φωνή του και να πει “όχι”. Ο Βαρουφάκης έχει περιγράψει περιστατικά τα οποία δείχνουν πραγματικά πως η Ευρωζώνη είναι τελείως αντιδημοκρατική, μία σχεδόν νεο-φασιστική ευρώ-δικτατορία. Δεν μπορείς να βασιστείς στο τι λένε οι άλλοι. Ο Βαρουφάκης λέει ότι αν μπορούσε να διαπραγματευτεί με έναν κάθε φορά για μία ώρα, η συμφωνία θα είχε κλείσει σε μία ημέρα. Αλλά δεν μπορείς να το κάνεις αυτό γιατί ο κάθε ένας έχει διαφορετικές προτεραιότητες και διαφορετικοί άνθρωποι του έλεγαν “όχι”.

Δεν μπορείς να διαφωνήσεις πολύ με τον Σόϊμπλε. Θα ήταν επικίνδυνο, γιατί δεν θα πάρεις χρηματοδότηση, οι Γερμανικές τράπεζες θα θέλουν τα λεφτά τους πίσω, και ούτω καθ’εξής. Οπότε είναι ένας θεσμός όπου δεν μπορείς να κάνεις την φωνή σου να ακουστεί, οπότε ποιός ο λόγος για να διαπληκτιστείς [μαζί τους]; Δεν υπήρχε κανένας άλλος παρά μόνο ο Βαρουφάκης που μιλούσε ευθέως. Ο Σόϊμπλε έχει πει “Πόσα λεφτά θέλεις [ώστε] να φύγεις απο το ευρώ;” Δεν θέλει την Ελλάδα στο ευρώ καθόλου. Ήταν ο πρώτος που έθεσε το ζήτημα ενός Grexit το 2011.

Πήγαμε σε έναν πόλεμο νομίζοντας ότι έχουμε τα ίδια όπλα με αυτούς. Υποτιμήσαμε την δύναμη τους […] Είναι μια δύναμη που μπαίνει μέσα στην ίδια την υφή της κοινωνίας, στον τρόπο που σκέφτονται οι άνθρωποι. Ελέγχει και εκβιάζει. Έχουμε πολύ λίγα μέσα. Το Ευρωπαϊκό οικοδόμημα είναι ήδη Καφκικό.

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.