จุ๊ๆ…กากส์อยู่ ก็เงียบไว้…ไม่โชว์โง่สิ???
เคยเจอ Dead Air ในสถานการณ์แบบนี้ไหมคะ
- เมื่อเลิกคลาส > ครูถามว่า มีใครไม่เข้าใจตรงไหนไหม
- กลางห้องประชุม > เมื่อถูกถามว่า ใครมีอะไรเสนอไหม, ใครเห็นต่างจากนี้ไหม
- จบประชุมบริษัท > เจ้านายถามว่า ใครมีข้อสงสัยอะไรไหม
ส่วนตัวภา..ตั้งแต่เด็กจนโต ภาเจอเหตุการณ์แบบนี้มาเรื่อยๆเลยค่ะ อาจจะเรียกได้ว่ามันเป็นแบบวัฒนธรรมเราเลยก็ว่าได้
แต่เอาจริงๆ มันก็ยังพอมีคนยกมือถามขึ้นมาบ้างนะคะ จากประสบการณ์…จิตอาจต้องแข็งนิดนึง ฮ่าๆๆ เพราะสายตาคนรอบข้างมันจะพุงมาด้วยหลากหลายอารมณ์ เช่น
- ถามอะไรตอนนี้ หิวข้าว อยากเลิกคลาสแล้ว
- นี่เมื่อกี้ไม่ได้ฟังรึไง
- จะสงสัยทำไมนักหนาาาาา
ที่จริงแล้ว…สิ่งที่ภาอยากจะพูดถึงวันนี้ ก็ไม่ใช่เรื่องไม่แสดงความคิดเห็นซะทีเดียวหรอกค่ะ แต่มันมีส่วนเกี่ยวข้องกับข้างบนในแง่ของ
“ความมั่นใจ” ที่จะแสดงความคิดเห็นในที่สาธารณะ
ในหลายๆครั้ง ที่เราระงับตัวเองด้วยเหตุผลต่างๆนานา เพื่อไม่ให้พูดสิ่งที่คิด ไม่ถามสิ่งที่สงสัย และไม่แชร์สิ่งที่รู้…
เพราะเราคิดว่า…
- คนอื่นรู้แล้วมั้ง
- พูดไปก็ไม่มีใครฟัง…
- เดี๋ยวคนอื่นมองเราแปลกแยก
- ถามแล้วเดี๋ยวดูโง่รึเปล่าวะ…
- ปล่อยไปเหอะ เดี๋ยวคนอื่นก็พูด…
- ปล่อยไปเหอะ เดี๋ยวก็รู้เอง…
- สิ่งที่คิด สิ่งที่รู้ จะถูกหรือเปล่าก็ไม่รู้…ไม่พูดดีกว่า!!
ถ้าสังเกตดีๆ จะเห็นว่า สิ่งที่เราคิดนั้น มันคือการ คิดแทน “คนอื่น” ทั้งนั้นเลยใช่ไหมคะ…เราคิดว่า คนนู้นคนนี้จะคิดแบบนั้นแบบนี้…การกลัวความคิดคนอื่น ทำให้เราไม่กล้าทำอะไรออกไป
แต่ความจริงแล้ว…!!!
- การที่เราถาม การที่เราแชร์ความคิดเห็น คือ การทำเพื่อ “ตัวเราเอง” ไม่ใช่ทำเพื่อใครเล๊ยยยย
- การแชร์ความรู้ ทำให้เราได้ Verify ความรู้ของเราว่าถูกต้องหรือไม่ ตรงไหนถูก ตรงไหนขาด ตรงไหนเข้าใจผิด
ผลลัพธ์ : เราได้รู้ว่าเราขาดอะไร, เราได้มุมมองใหม่ๆ และทำให้เราคมขึ้นในสิ่งที่เราคิดว่ารู้อยู่แล้ว - ในหลายๆครั้ง ที่เราแชร์ของเราออกไป เราจะได้คำถามกลับมา บางครั้งจะเป็นมุมมองแปลกๆที่เราไม่เคยคาดถึง ถึงขนาดต้องร้อง…เออว่ะ 555 สุดท้ายต้องกลับไปนั่งหาคำตอบต่อ
- บางอย่างที่เราไม่พูดออกไป ทั้งที่มันคือปัญหา อาจจะส่งผลกระทบที่จะแก้ได้ยากขึ้นกว่ารู้ซะวันนี้…แล้วมันกระทบใคร…ก็เรานี่แหละ วู้!
- บางอย่างที่พูดออกไป คนอื่นไม่รู้ หรือคนอื่นคิดอีกมุม เราก็ได้ Share knowledge / Share understanding ก็ไป ส่งผลให้เข้าใจกันมากขึ้น
- สิ่งที่พูด อาจไม่ถูก…ทำไง? ก็ “ขอบคุณ” คนที่ช่วยบอก และขอความรู้เค้าฮะ
- สิ่งที่จะตอบ อาจยังไม่รู้ ก็แค่บอก “ขอโทษครับ ตรงนี้ไม่รู้เลย” และขอบคุณเค้าซะ…จบปิ๊ง
ในวัฒนธรรมไทยๆแบบเรา ภาเข้าใจว่าบางครั้งมันก็ยากนั่นแหละเนอะ ที่จะทำให้สำเร็จได้ ดังนั้นการแสดงออกก็เป็นเรื่องสำคัญมากๆ ที่จะทำให้คนฟังหรือไม่ฟังเราเพราะฉะนั้นอย่าเพิ่งน้อยใจไป เวลาใครไม่ฟัง แล้วอย่าไปโทษเค้าเลยค่ะ เปลี่ยนเป็นหันมาพัฒนาตัวเองดีกว่า ว่าจะสื่อสารความคิดเห็นตนเองออกไปยังไงให้น่าฟังมากยิ่งขึ้น
ถ้าตามฝรั่งเค้าบอก…เรื่องนี้ก็อยู่ในเรื่องของ Growth Mindset vs Fixed Mindset เหมือนกันนะคะ
แต่พอมองอีกมุม!! ก็เหมือนตลกร้ายนะคะ….วัฒนธรรมไทยๆแบบนี้ ก็มีคำกล่าวด้วยนะเออ…เค้ากล่าวว่า…กลัวครู ไม่รู้วิชา เราจะนะแจ๊ะ
แต่ทีนี้ก็ต้องมาดูแล้วล่ะว่า Definition of “ครู” ของเรา คืออะไรคะ ;)
