Ένας μικρός ήρωας μιας άγονης γραμμής…
This is the story of a baby boy who lives with his family in a small greek island of north Aegean-near the borders with Turkey. He faces moving problems caused by minor labor injury. Although, his condition is curable, he needs to attend physical therapy for kids weekly. The thing is that the island faces tremendous problems with the understaffed, unsupplied hospital and the random ferry boat rutes especially in the winter.
Είναι Πέμπτη πρωί. Ο μικρός, ζαρωμένος στο καρότσι του, χουχουλιάζει όσο μπορεί. Κοιμάται ακόμη. Στα χειλάκια του πιπιλάει ένα μπουκάλι γάλα. Στις 6 το πρωί ποιό άλλο τρίχρονο δεν θα κοιμόταν άλλωστε. Αν και θα έπρεπε να το έχει συνηθίσει έως τώρα…
Το παγωμένο από το κρύο λιμάνι είναι ήσυχο ακόμη. Καθόλου φώς δεν έχει φέξει στο νησί. Μόνο οι εργάτες ξεκινούν για το γιαπί παίρνοντας τον πρώτο καφέ της ημέρας από την μπουγατσερί στον απέναντι δρόμο. Κάποια ψαροκάικα γυρίζουν γρήγορα για να προλάβουν να δέσουν πριν φύγει το πλοίο. Το δρομολόγιο της Πέμπτης: Σαμοθράκη — Αλεξανδρούπολη, είναι το πιο σημαντικό για όλους τους κατοίκους. Μ’ αυτό κάθε Πέμπτη ο μικρός ταξιδεύει από το όμορφο νησί, όπου ζει και μεγαλώνει, έως την πόλη στην απέναντι όχθη. Δυο ώρες και ένα τέταρτο, 24 ναυτικά μίλια μακριά! Κάθε Πέμπτη, ο μικρός, μαζί με πολύ ακόμη κόσμο περιμένει στη σειρά, σκαλωμένος στην αγκαλιά της μαμά του, να τους κόψουν το εισιτήριο και να τους ανεβάσουν το καρότσι από τη σκάλα επάνω.
Στην αρχή δεν πολυκαταλάβαινε. Πήγαιναν για εξετάσεις από εδώ, εξετάσεις από εκεί. Το καρότσι του έκανε δεκάδες διαδρομές κάθε Πέμπτη στην πόλη. Πέρα δώθε, πάνω κάτω. Πιο πολύ προσπαθούσε να κοιμάται για να μην δίνει σημασία στους γιατρούς και στη μαμά του που τον χιλιοπαρακαλούσε να συνεργαστεί. Πλέον ο μικρός έχει μεγαλώσει. Έχει γίνει ολόκληρο παιδάκι πια και το δρομολόγιο — θέλοντας και μη — το έχει συνηθίσει κατά κάποιο τρόπο. Κάθε Πέμπτη, λοιπόν, είτε με τη μαμά του, είτε με το μπαμπά του — ανάλογα ποιος από τους δύο μπορεί εκείνη τη μέρα να αφήσει τη δουλειά του — θα αφήσει κι αυτός το σχολείο του, τα παιχνίδια και τους συμμαθητές του, και θα επιβιβαστεί στο πολυπόθητο δρομολόγιο της Πέμπτης. Έτσι πρέπει άλλωστε. Και έτσι θα γίνει!
«Μαμά τι ώλα είναι; Τι ώλα φέγει το πλοίο;»
«Κοιμήσου, μικρέ, έχουμε ακόμη λίγη ώρα μέχρι να φύγει το πλοίο!»
«Α δεν είναι πλωί ακόμα;»
«Όχι, όχι σςςςςς…»
Το σκέφτεται ακόμη και στον ύπνο του. Τον αγχώνει αυτό το πλοίο πια. Μα τι να κάνει που στην Αλεξανδρούπολη τον περιμένει η καλή του Τασούλα! Η Τασούλα είναι η «άλλη δασκάλα». Όχι όπως εκείνες που έχει στον παιδικό σταθμό. Εκείνες είναι άλλες. Εκείνες του μαθαίνουν να ζωγραφίζει και να πλάθει πλαστελίνες. Η Τασούλα, όμως, με τα δυνατά της χέρια και τις ξανθές κοντές μπούκλες, τα κατακόκκινα μάγουλα και τη χαρακτηριστική φωνή, είναι εκείνη που της αρέσει να φοράει έντονα χρώματα φόρμες και στο σπίτι της παίζουν και γυμνάζονται. Κάνουν εκτάσεις, διατάσεις, χοροπηδάνε, κάνουν ασκήσεις με τη μεγάλη φουσκωτή μπάλα, τον τραβάει πέρα δώθε καμιά φορά και χίλια δυο άλλα «κόλπα» που… ο μικρός παρ’ ότι δεν πονάει έχει την τάση να ενοχλείται από το πολύ ζούληγμα και να της φωνάζει μαλώνοντας την.
«Αμάν πια με έσκαθεθ πότε θα φάμε το γιαουλτάκι;»
Η Τασούλα, λοιπόν, με τα δυνατά χέρια, είναι η ειδική παιδοφυσιοθεραπεύτρια του μικρού που τον έχει αναλάβει τα 2 τελευταία χρόνια και η οποία στο γραφείο της έχει έναν ειδικά διαμορφωμένο χώρο, όπου κάνει φυσιοθεραπείες σε πάρα πολλά ακόμη παιδάκια. Η διάγνωση : Ημιπληγία στο αριστερό μέρος του εγκεφάλου από τραυματισμό κατά τη διάρκεια του τοκετού που πλήττει την δεξιά μεριά του σώματός του. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την υπερτονία των νεύρων στο δεξί χεράκι και ποδαράκι. Ο μικρός, δηλαδή, δεν είναι σε θέση να ελέγξει τη δύναμή του και αυτό δημιουργεί σύσφιξη στα συγκεκριμένα νεύρα. Ένας τέτοιος τραυματισμός θα μπορούσε να επιφέρει δυο πιθανές μορφές αποτελεσμάτων. Είτε υπερτονία, όπως στη συγκεκριμένη περίπτωση του μικρού, είτε παράλυση, η οποία και πάλι με εντατικές και χρόνιες φυσιοθεραπείες θα μπορούσε να αποκατασταθεί. Η περίπτωση του μικρού είναι ελαφριά σε σχέση με άλλες πιο βαριές περιπτώσεις και διορθώνεται με το πέρασμα του χρόνου και εντατική δουλειά. Παρ’ όλα αυτά θα πρέπει να κάνει κάθε βδομάδα μια με δυο φυσιοθεραπείες. Όσο ψηλώνει το πρόβλημα εντείνεται, αφού τα νεύρα χρειάζονται ταλάντωση για να μην συσφίγγουν.
Κάθε που τελειώνουν μια συνεδρία εκείνη του δίνει ένα παιδικό γιαουρτάκι για να τον καλοπιάσει. Με διαφορετική γεύση κάθε φορά για να μη βαριέται και να περιμένει πως και πώς να δει τι του έτυχε!
Στο καράβι παίζει με πολύ κόσμο. Μεγάλους και μικρούς. Πολλά τα προβλήματα. Κάθε φορά βλέπει κι άλλα διαφορετικά πρόσωπα μα όπως κι αυτός έτσι και μπόλικοι άλλοι είναι εκείνοι που είναι πιστοί στο ραντεβού της Πέμπτης. Εκείνος έχει γίνει πολύ καλός φίλος με την πεντάχρονη Κατερίνα, η οποία αντιμετωπίζει ακουστικά προβλήματα από μωρό ακόμη και τον τετράχρονο Δημήτρη που κάνει εντατικά εργοθεραπείες τα τελευταία δύο χρόνια. Παίζουν πολλά καινούρια παιχνίδια, που εκείνος ως πιο μικρούλης δεν ήξερε πριν. Κάποιες φορές του μαθαίνουν να ζωγραφίζει και να βάφει προσεκτικά μέσα στις γραμμές και άλλες παίζουν διάφορα παιχνίδια με τα χέρια και τα δάχτυλά τους. Εκείνος τους τραγουδάει ασταμάτητα μιας και αυτό είναι που του αρέσει περισσότερο απ’ όλα!
Στον μικρό αρέσει αφόρητα η μουσική. Αυτός είναι και ένας λόγος που η γυμναστική τους γίνεται μετά μουσικής! Πολλά μωρά από πολύ μικρά παίρνουν κουτάλες και κατσαρόλες και τα χτυπάνε δημιουργώντας βαβούρα, μετατρέποντάς τα σε ντραμς και μαζί τα νεύρα των γονιών τους σε κρόσια! Όχι όμως της δικής του μαμάς. Η δική του μαμά όταν κατάλαβε ότι ο γιός της τρελαίνεται με τη μουσική άρχισε να του παίρνει παιχνίδια μουσικά όργανα. Πλέον στη συλλογή του έχει ένα φλάουτο, δυο μαράκες, ένα ντέφι, τη φυσαρμόνικα του, που τη λατρεύει, ντράμς και τύμπανα, φυσικά δεν θα μπορούσαν να λείπουν, το παλιό αρμόνιο της μεγάλης του αδερφής στημένο σε μια γωνιά στο δωμάτιο του, μια πλαστική ηλεκτρική κιθάρα, η οποία αγνοείται από τα περσινά Χριστούγεννα και την τελευταία του αγάπη ένα παιδικό βιολί που αν πατήσεις το κουμπί λέει τα δικά του τραγουδάκια. Όχι δεν τελειώνει εδώ ο κατάλογος. Ποιος ξέρει τι άλλο μπορεί να κρύβεται ανάμεσα στα παιχνίδια του που μου διαφεύγει. Που τον βρίσκεις που τον χάνεις μια από αυτές του τις αδυναμίες σεργιανίζει και σπάει τα νεύρα τα γειτόνων και της άλλης αδερφής του, που προσπαθεί μάταια να διαβάσει μια δυο σελίδες από τα μαθήματά της.
Όμως η μαμά του δεν του δίνει σημασία. Έχει μεγαλώσει άλλα δυο παιδιά, κορίτσια, και μάλιστα πολύ πιο «απαιτητικά» απ’ ότι τον μικρό της! Και στην τελική αν θέλει ο γιός της να παίζει μουσική όλη μέρα, αυτό ας κάνει. Θα κουραστεί και νωρίς, θα πάει νωρίς νωρίς για ύπνο! Τι άλλο ζητάει πια κι εκείνη. Άσε που κι η ίδια χρειάζεται ύπνο, αφού το πρωί έχει κι εκείνη σχολείο. Ναι η μαμά του είναι δασκάλα, όχι από εκείνες για τα μικρά παιδάκια. Η μαμά του είναι καθηγήτρια λυκείου και καμιά φορά όταν τον παίρνει μαζί της σε εκδηλώσεις και γιορτές, γιατί δεν έχει που να τον αφήσει, όλα τα μεγάλα παιδάκια θέλουν να παίξουν μαζί του γιατί, όπως του λένε είναι πολύ γλυκός και πονηρός. Κι έτσι κι εκείνος τους βάζει να τον κυνηγάνε και τρέχει πάνω κάτω σε όλη την τεράστια αυλή και τσιρίζει, βεβαίως, από τον ενθουσιασμό του!
Η μαμά του για να τον πάει κάθε Πέμπτη στην Αλεξανδρούπολη χρειάζεται άδεια φυσικά από το σχολείο που δουλεύει. Παρ’ όλο όμως που έχει δηλώσει ότι ο μικρός της αντιμετωπίζει πρόβλημα υγείας και χρειάζεται φυσιοθεραπευτή κάθε βδομάδα, ειδικότητα που εννοείται πως το νησί δε διαθέτει (και ο συγκεκριμένος κατάλογος με τις ελλείψεις είναι μακρύς) δυστυχώς δεν δικαιούται παραπάνω άδεια από το κανονικό. Δέκα βασικές άδειες το χρόνο δηλαδή. Ο νόμος προβλέπει ότι μόνο σε γονείς, δημόσιους υπάλληλους, με παιδιά με αναπηρία πάνω από 65% χορηγούνται παραπάνω άδειες. Ο γιατρός προτείνει δέκα συνεδρίες το μήνα και το κράτος της παρέχει ένα ποσό των 150 ευρώ το μήνα για να καλύψει τα έξοδα των φυσιοθεραπειών.
Το νησί όπου μένουν, η μακρινή Σαμοθράκη, δυστυχώς δεν διαθέτει τίποτε που να θυμίζει εξοπλισμένες νοσοκομειακές εγκαταστάσεις. Βασικά δεν διαθέτει σχεδόν τίποτε και τα όσα υπάρχουν ήδη χρήζουν μίας κάποιας άμεσης ευρωπαϊκής υποστήριξης. Όπως μας πληροφορεί η Βάσω, νοσηλεύτρια στο Κέντρου Υγείας του νησιού, το οποίο βρίσκεται στη Χώρα, αποτελείται από έναν όροφο με τρία, τέσσερα δωμάτια, οκτώ νοσηλεύτριες, δυο αγροτικούς γιατρούς και δυο ειδικούς. Επίσης απασχολεί ένα άτομο σε θέση διοικητικού υπαλλήλου, ένα άτομο υπεύθυνο θαλάμου, μια καθαρίστρια, τέσσερις οδηγούς ασθενοφόρου και ένα άτομο βοηθό ΕΚΑΒ. Κατά διαστήματα έρχονται κάποιοι γενικοί ιατροί από Σουφλί και Φέρες για να καλύψουν εφημερίες. Το πρόβλημα, όμως, με βάση τα όσα μας είπε ο ο πρώην Διοικητής του Γενικού Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Αλεξανδρουπόλεως, Δημήτρης Λαζόπουλος, δε σταματάει εκεί. Το πρόβλημα των εφημεριών είναι τρομερό και ταλανίζει χρόνια τώρα τόσο τους ταλαιπωρημένους ασθενείς, όσο και το λιγοστό νοσηλευτικό προσωπικό. Τα δυο τελευταία χρόνια το αγροτικό ιατρείο της Καμαριώτισσας, του χωριού που βρίσκεται το λιμάνι, δεν λειτουργεί με αποτέλεσμα να μην εξυπηρετούνται κάτοικοι από μακρινά χωριά. Η πρόσβαση στο Κέντρο Υγείας στη Χώρα δεν είναι εύκολη για όλους, ειδικά για τους κατοίκους απομακρυσμένων χωριών. Όσον αφορά το υγειονομικό υλικό και το υλικό καθαριότητας, εκεί τα πράγματα δυσκολεύουν περισσότερο. Πολλές φορές γίνονται δωρεές από τους κατοίκους τους ίδιους, ώστε να διατηρηθεί ο χώρος καθαρός και να έχει τουλάχιστον τα βασικά.
Σε πολύ σοβαρές περιπτώσεις, όπως για παράδειγμα άκρως επικίνδυνοι τοκετοί, εγκεφαλικά, καρδιακά, αρρώστιες ή βαριά τροχαία και ατυχήματα, τότε χρησιμοποιείται το σκάφος του λιμενικού για να μεταφέρεις εγκαίρως τον ασθενή στην απέναντι όχθη ή και ελικόπτερο του στρατού. Το οποίο θα απογειωθεί από όποιο μέρος της Ελλάδας υπάρχει διαθέσιμο εκείνη τη στιγμή, είτε από το Βόλο ή τη Λέσβο ή από οπουδήποτε. Μέχρι να φτάσει φυσικά χρειάζεται κάποια ώρα. Οι ιστορίες που μπορεί να ακούσει κανείς, πολλές φορές, φαντάζουν απίστευτες. Μια γυναίκα πριν λίγα χρόνια γέννησε στο αέρα μέσα στο ελικόπτερο με τον άντρα της να είναι ο μοναδικός παρών για να πιάσει το μωρό τους. Ένας άλλος έχασε τη ζωή του επειδή δεν πρόλαβαν να τον μεταφέρουν εγκαίρως στο Νοσοκομείο της Αλεξανδρούπολης. Δεκάδες ιστορίες που όλες όμως είναι αληθινές και η καθεμία κρύβει το δικό της πόνο, το δικό της παράπονο.
Η Σαμοθράκη στην τελευταία της επίσημη απογραφή του 2011 μετρούσε 2.840 χιλιάδες κατοίκους, όμως με την οικονομική κρίση που πλήττει τη χώρα μας τα τελευταία χρόνια, ο αριθμός αυτός έχει αυξηθεί κατά πολύ. Πολλοί είναι εκείνοι που αποφάσισαν να γυρίσουν στο νησί, στα πατρικά ή τις κληρονομιές τους για να εκμεταλλευτούν τα χωράφια, τα ζώα ή τις δουλειές που τους κληροδότησαν γονείς, παππούδες ή συγγενείς τους. Το νησί μετρά μόλις 2 οδοντιατρεία (γεγονός που αποτελεί πρωτοφανείς πολυτελείς καταστάσεις για τα δεδομένα του!) και ένα ιδιωτικό κέντρο αιμοληψίας, το οποίο δημιουργήθηκε πρόσφατα μέσα στο καλοκαίρι του 2015.
Έτσι λοιπόν, μέσα από την περιπέτεια της οικογένειας του μικρού, ερχόμαστε αντιμέτωποι με μια σκληρή πραγματικότητα. Εκείνη των άγονων γραμμών. Εκείνη των ελληνικών νησιών που οι κάτοικοι τους υποφέρουν οικονομικά και ψυχικά προσπαθώντας να ανταπεξέλθουν καθημερινά με διάφορα προβλήματα υγείας, ακόμη και πολύ πιο σοβαρά, μην έχοντας κανένα στήριγμα από την Πολιτεία στον τόπο του.
Και για να μην ξεχνιόμαστε… όποτε δεν μπορεί η μανούλα του να τον πάει, τότε αναλαμβάνει ο μπαμπάς! Ο οποίος κι αυτός με τη σειρά του, έχει αφήσει το μαγαζί με τις εφημερίδες και τα περιοδικά που έχει, στην κοπέλα που τον βοηθάει τις Κυριακές με τις Κυριακάτικες εφημερίδες. Και πηγαίνουν μαζί στην Τασούλα και κάνουν μια ή και δυο απανωτές φυσιοθεραπείες για να γυρίσουνε το απόγευμα με το δρομολόγιο της επιστροφής, πολύ κουρασμένοι και οι δύο, τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά. Κάπως έτσι περνάει μια βδομάδα και όλοι τους προετοιμάζονται για την επόμενη…
«Μαμά είμαι πολύ κουλασμένοθ, μπολούμε να κοιμηθούμε τώρα; Να με κθυπνήθειθ αύλιο όμωθ για να πάμε σκολείο εε…»
Βέβαια, όταν είναι ξεκούραστος και ευδιάθετος, το πρόβλημά του δεν τον εμποδίζει στο να καταστρώνει σχέδια και ζαβολιές. Να τρέχει πάνω κάτω όλη μέρα, τραγουδώντας και μιλώντας ασταμάτητα, να είναι ένα παμπόνηρο τρίχρονο που θα χτυπήσει δεκαπέντε φορές τη μέρα επειδή σκαρφίστηκε να κάνει κάτι και θα το κάνει ο κόσμος να χαλάσει. Και βέβαια, επειδή είναι ένα ατσούμπαλο ζωηρότατο αγοράκι που για όλα έχει γνώμη και άποψη και δεν υπάρχει περίπτωση να μη σου πει την αλήθεια όσο άσχημη κι αν είναι. Όπως κάθε παιδάκι άλλωστε!
Του αρέσει πάρα πολύ, πέρα από το να βλέπει παιδικά στην τηλεόραση και να ξεχνιέται επί ώρες, να βοηθάει τη μαμά του όταν φτιάχνει γλυκά και φαγητά στην κουζίνα. Θέλει εκείνος να πλάθει τα πιο ωραία κουλουράκια, να τραγουδάει τραγουδάκια με αυτό το γλυκύτατο παιδικό ψεύδισμα, εντάξει και να δοκιμάζει λίγη ζύμη στα κρυφά μη τυχόν και τον δει η μαμά και τον μαλώσει. Φυσικά εκείνη του δίνει απλόχερα μπόλικη ζύμη και τον αφήνει να βοηθάει σε όλα τα γλυκά μιας και το πλάσιμο είναι ιδανικό για να δουλέψει το δεξί του χεράκι, παίζοντας και χωρίς να δυσανασχετεί. Η κουζίνα του σπιτιού του, με τα ξύλινα κεραμιδί ντουλάπια και τους πάντα γεμάτους πάγκους του αρέσει πάρα πολύ. Ειδικά το τραπέζι! Και ειδικά όταν είναι γεμάτο! Δεν υπάρχει μέρα που να μην ανεβαίνει πάνω του και να τα πετάει όλα κάτω για να παίξει την φυσαρμόνικά του και να τον βλέπουν όλοι μέσα στο σπίτι να δίνει το δικό του, ολόδικό του «ρεθιτάλ»! Αν ακόμη αναρωτιέστε που έμαθε την συγκεκριμένη λέξη, μα που αλλού από τα παιδικά που βλέπει στην τηλεόραση φυσικά!
Και ποιο είναι άραγε το αγαπημένο του; Ποίο άλλο θα μπορούσε να είναι από την «Πέπα το γουρουνάκι»! Αυτό το παιδικό είναι σε θέση να αποχαυνώσει μέχρι και ένα μωρό 4 μηνών. Κάποτε όταν είχε πρωτοαρχίσει να σχηματίζει φρασούλες ψευδά, ψευδά ζήτησε από τη σαστισμένη μεγάλη του αδερφή να παίξουν τένις με τις κουτάλες που κρατούσε και μια μπάλα, ενώ μια άλλη φορά επέμενε να αγοράσουν ένα βιβλίο με δεινόσαυρους! Από πού έμαθε τη λέξη «δεινόσαυρος» το ενός έτους μωρό κανένας δεν μπορούσε να διανοηθεί! «Μα τις χίλιεθ άγκυλες! Μα την μπαντάνα μου». Αυτό είναι άλλο αγαπημένο του παιδικό : «Ο Τζακ και οι Πειρατές»! Πριν πάει σχολείο, η κοπέλα που τον κρατούσε τα πρωινά συνήθιζε να αστειεύεται σχετικά με τις καινούριες περίεργες λέξεις και φράσεις που της έλεγε κάθε μέρα. «Ο γιός σου, μου έμαθε, σήμερα, 2–3 καινούριες λεξούλες, έτσι για να με κρατάει σε εγρήγορση μη τυχόν και πάθω τίποτα!» γελούσε και έλεγε στη μαμά όταν γύριζε από τη δουλειά το μεσημέρι.
Ο μικρός είναι αριστερόχειρας. Εξ’ ανάγκης. Από μωρό, ακόμη πριν αρχίσει καν να μπουσουλάει, αν του κουνούσες πάνω απ’ το κεφαλάκι του μια κουδουνίστρα, ένα ζευγάρι κλειδιά ή αν άνοιγες τα χέρια σου να τον πάρεις αγκαλιά, εκείνος θα άπλωνε μόνο το αριστερό του μικροσκοπικό χεράκι να αρπάξει. Για το δεξί ούτε λόγος. Όλο ερμητικά κλειστό με δαχτυλάκια σφιγμένα μέχρι που του το άνοιγες με πολύ ζόρι για να το καθαρίσεις όταν πια είχε μαζέψει βρωμίτσες. Η μαμά του ανησυχούσε συνέχεια, αλλά όποιον παιδίατρο και να ρωτούσε της έλεγε ότι είναι φυσιολογικό, ότι θα χαλαρώσει και θα επανέλθει και μάλιστα της έδιναν και τα εύσημα για το πόσο δυνατό μωρό ήταν ο γιός της. Όσο περνούσε, όμως, ο καιρός και το βρέφος μεγάλωνε, το προβλήμα γίνονταν όλο και πιο εμφανές. Ο μικρός δεν μπορούσε να μπουσουλήσει κανονικά, αντιθέτως έρπονταν, αφού δεν μπορούσε να ελέγξει και να στερεωθεί στην δεξιά του πλευρά. Δεν μπορούσε να σταθεί και να κάνει βηματάκια σαν τα υπόλοιπα παιδάκια της ηλικίας του, αφού δεν μπορούσε να πατήσει κανονικά το δεξί ποδαράκι και να στηριχτεί σε αυτό.
Με τις καθησυχάσεις των παιδιάτρων, ο καιρός περνούσε και κανένας δεν είχε υποπτευθεί τίποτε μέχρι που πέρασαν τα πρώτα του Χριστούγεννα και ο καινούριος χρόνος τον βρήκε να σβήνει το πρώτο του κεράκι στη Θεσσαλονίκη, όπου οικογενειακώς αποφάσισαν να πάνε για τις πρώτες σοβαρές εξετάσεις. Ο καθηγητής παιδονευρολόγος, που τον υπέβαλε σε ένα σωρό εξετάσεις, στο Παπαγεωργίου — ειδικότητα που δεν υπάρχει ούτε στην Αλεξανδρούπολη — έκανε τη διάγνωση και συνέστησε φυσιοθεραπείες της μεθόδου Bobath.
Και κάπως έτσι κατέληξαν στην Τασούλα με τα γιαουρτάκια! Η οποία είναι η μοναδική εξειδικευμένη στη συγκεκριμένη μέθοδο για παιδάκια. Και η μοναδική που υπάρχει στην Αλεξανδρούπολη! Όπως είναι φυσικό, οι γονείς δεν ήξεραν τι είναι αυτή η μέθοδος, τη φιλοσοφία της ή το κατά πόσο αποτελεσματική είναι για το μικρό τους. Ανήσυχοι καθώς ήταν έπρεπε να ψάξουν για να μάθουν και να ερευνήσουν κάθε ενδεχόμενο πριν αρχίσουν τελικά.
Η Bobath, χαρακτηρίζεται ως την πλέον αποτελεσματικότερη νευροεξελικτική μέθοδο. Μέσω ειδικών τεχνικών χειρισμών δίνει σε ένα παιδί με οποιαδήποτε δυσλειτουργία του κινητικού ελέγχου, την ευκαιρία να πειραματιστεί και να εκπαιδευτεί πάνω σε μια μεγαλύτερη ποικιλία συντονισμένων κινήσεων. Η διαταραχή της κίνησης είναι μόνιμη αλλά όχι αμετάβλητη. Σε αυτές τις περιπτώσεις έχει προσβληθεί κεντρικά ο μηχανισμός του κινητικού ελέγχου του παιδιού και για το λόγο αυτό είναι δύσκολο ή αδύνατο να εξασκήσει και να τελειοποιήσει τις δεξιότητες της καθημερινής του ζωής. Με βάση την φιλοσοφία της μεθόδου Bobath το κάθε παιδί είναι διαφορετικό και έχει διαφορετικές ανάγκες. Αυτό σημαίνει ότι για το κάθε παιδί σχεδιάζει ένα διαφορετικό εξατομικευμένο θεραπευτικό πρόγραμμα. Ταυτόχρονα όμως, είναι μη επιλεκτική. Δηλαδή είναι ικανή να αναλάβει τη θεραπεία σε οποιαδήποτε δυσλειτουργία του κινητικού ελέγχου. Επίσης είναι σε θέση να εκτιμήσει μακροπρόθεσμα μια περίπτωση, κυρίως όσων αφορά τυχόν ορθοπεδικές επεμβάσεις που μπορεί να χρειάζεται. Δουλεύει δίνοντας έμφαση στην ποιότητα της κίνησης, αφού σκοπός της είναι να εκπαιδεύσει το κάθε παιδάκι στη σωστή κίνηση.
Βασικότερο κομμάτι αυτής της τρομερής μεθόδου, η οποία έχει αλλάξει ζωές τα τελευταία 50 χρόνια, είναι η εκπαίδευση του γονέα, ο οποίος θεωρείται σημαντικότατος. Ο γονέας, όταν τελειώνει η φυσιοθεραπεία του ειδικού, δε σταματάει στο σπίτι, στη βόλτα, στο σούπερ μάρκετ, να βοηθάει το μικρό του να σταθεί και να κινηθεί σωστά. Για να γίνει αυτό οφείλει κι αυτός με τη σειρά του να εξασκηθεί, ώστε να τελειοποιεί τις λανθασμένες κινήσεις του παιδιού του και να του θυμίζει κάθε λεπτό τι είναι σωστό. Με αυτόν τον τρόπο, συμβάλλει στο να μην αφήσει ποτέ το μικρό του να νιώσει αβοήθητο ή εκτεθειμένο. Οφείλει να το στηρίξει τόσο τεχνικά, όσο και ψυχολογικά, ώστε να μην πέσει ποτέ θύμα bullying στη ζωή του, αντιθέτως να μάθει να στέκεται στο ύψος του, στο ύψος των περιστάσεων και να δουλεύει με τον εαυτό του ώστε να πετυχαίνει τους στόχους του και να τελειοποιείται καθημερινά!
Η Σαμοθράκη είναι ένα νησί άγονης γραμμής. Το χειμώνα, το πλοίο έχει προγραμματισμένο σχεδόν κάθε μέρα ένα δρομολόγιο και το βράδυ είτε μένει στην Αλεξανδρούπολη, είτε στο νησί. Μια ημέρα της εβδομάδας δεν έχει κανένα δρομολόγιο (συνήθως Σάββατο) ενώ τις Πέμπτες κάνει 2 δρομολόγια πήγαινε έλα από και προς το νησί. Αυτό γιατί τις Πέμπτες έχει λαϊκή αγορά στην πόλη οπότε βολεύει τους νησιώτες να πηγαινοέρχονται, να τακτοποιούν τις υποχρεώσεις τους και να κανονίζουν τους γιατρούς τους. Όλο αυτά κοστίζουν φυσικά, αφού στα έξοδα των γιατρών προστίθενται τα εισιτήρια, αλλά και πιθανά έξοδα διαμονής, πολλών ημερών, σε περίπτωση κακοκαιρίας όταν το καράβι αποκλειστεί λόγω απαγορευτικού.
Κάποτε, μια από τις πολλές εκείνες Πέμπτες που έχουν περάσει, η μαμά του μικρού θυμάται να ταξιδεύει για την Αλεξανδρούπολη ενώ δίπλα της στο πλοίο κάθονταν ένα δημοσιογραφικό συνεργείο, το οποίο είχε έρθει στο νησί για να γυρίσει μια εκπομπή. Έκπληκτη τους άκουγε να σχολιάζουν το πόσο γεμάτο είναι το καράβι και ότι όλος ο κόσμος πήγαινε «για να μην χάσει τα ψώνια του»! Η μητέρα, ξαφνιασμένη, με τον μικρό της να κοιμάται ήρεμα στην αγκαλιά της και με σταθερή φωνή, γύρισε να τους ρωτήσει αν αυτό πίστευαν πραγματικά.
«Αν πιστεύετε ότι όλος αυτός ο κόσμος τρέχει μέσα στο χειμώνα για να μην χάσει τα ψώνια του, τότε δεν έχετε αποτυπώσει τίποτε πραγματικό και ουσιώδες για το νησί. Καθηγήτρια είμαι όχι δημοσιογράφος, αλλά δε θεωρώ δεοντολογικό να εξετάζετε μόνο το φαίνεσθαι και όχι το είναι. Μια εκπομπή δεν οφείλει να δείχνει μόνο ωραία τοπία, αλλά βασικά τον άνθρωπο και τα πραγματικά προβλήματα που αντιμετωπίζει.»
Ο χειμώνας στο βορρά δεν αστειεύεται. Σχεδόν μέρα παρά μέρα έχει απαγορευτικό ενώ τα ακραία καιρικά φαινόμενα αποτελούν πλέον φυσιολογικό μέρος της ζωής των νησιωτών. Παλαιότερα έκανε ακόμη πιο τρομερούς χειμώνες, οι οποίοι ανάγκασαν τους μεγάλους και τους σημερινούς μεσήλικες να έχουν σκληραγωγηθεί, θα λέγαμε. Πολύ χιόνι, επί πολλές βδομάδες, καθόλου ρεύμα, καθόλου νερό και φυσικά κανένας τρόπος μετακίνησης, αφού τα αυτοκίνητα βρίσκονταν δυο μέτρα κάτω από την επιφάνεια του χιονιού, ο κόσμος στα νησιά πριν μια δεκαπενταετία περίπου ζεσταινόταν και μαγείρευε στην σόμπα, μάζευαν νερό σε λεκάνες πριν παγώσουν οι σωλήνες, και με λάμπες ή φακούς φώτιζε τα δωμάτια όταν έπεφτε το λιγοστό φυσικό φως.
Η σημερινή πραγματικότητα του χειμώνα είναι διαφορετική μεν, δεν παύει να είναι δύσκολη δε. Πλέον δε χιονίζει πολύ και ακόμη και αν το στρώσει λίγο, τα εκχιονιστικά του δήμου και του στρατού βγαίνουν στους δρόμους να καθαρίσουν και να ρίξουν αλάτι κατευθείαν. Δεν είναι λίγες οι φορές, όμως που η κακοκαιρία έχει δημιουργήσει κατολισθήσεις, έχει κόψει δρόμους και αποκλείσει ολόκληρα χωριά επί μέρες. Ακόμη και σήμερα στο νησί της Σαμοθράκης είναι κομμένοι δυο δρόμοι από τον περσινό χειμώνα που ευτυχώς όμως δεν αποκλείει κανένα χωριό παρά μόνο μια απομακρυσμένη παραλία.
Ο μικρός ήταν τυχερός! Μέσα στην ατυχία του είχε την τύχη να γεννηθεί στο Γενικό Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Αλεξανδρούπολης ανάμεσα σε χειρούργους, αναισθησιολόγους, παιδιάτρους, γιατρούς και νοσοκόμους σε ετοιμότητα. Για να γίνει, όμως, αυτό η μαμά του έπρεπε να φύγει από το νησί ήδη ένα μήνα, όταν πρωτομπήκε στον ένατο μήνα, πριν τις γιορτές των Χριστουγέννων για να είναι στην πόλη, σε περίπτωση κακοκαιρίας να μην αποκλειόταν στο νησί χωρίς κανένα γιατρό στο πλευρό της. Εκείνο τον Ιανουάριο, λοιπόν, μαζί με το νέο έτος, λίγο αναπάντεχα, ίσως λίγο άτσαλα, ήρθε στον κόσμο εκείνος ο μιρκούλης! Από τη βιασύνη του και ενώ η μαμάκα του επρόκειτο να τον γεννήσει φυσιολογικά, εκείνος κατά λάθος την τελευταία στιγμή, περιτυλίχθηκε στον ομφάλιο λώρο του. Εκείνη ήταν η στιγμή που η μαμά του δεν θα ξεχάσει ποτέ. Εκείνη η μια στιγμή που μια κουκίδα του αριστερού τμήματος του εγκεφάλου δεν οξυγονώθηκε σωστά. Εκείνη η στιγμή που ο γιατρός θα έχανε και τους δυο και αποφάσισε επιτόπου να κάνει καισαρική χωρίς καν να έχει δράσει η αναισθησία.
Όμως, τελικά όλα πήγαν καλά και είναι και οι δύο σήμερα εδώ ο ένας να εκπλήσσει τον άλλο καθημερινά. Ο μικρός με την εξυπνάδα του και η μαμά με τη υπομονή της!
Αυτό που του κάνει πολύ καλό είναι το κολύμπι. Η Τασούλα πολλές φορές του κάνει μάθημα-φυσιοθεραπεία σε πισίνα. Το κολύμπι και οι ασκήσεις στο νερό είναι οτι καλύτερο και μπορεί να αντικαταστήσει μέχρι και τρεις συνεδρίες. Οπότε τα καλοκαίρια μπαμπάς και γιός ξεκινάνε από τους πρώτους κολυμβητές νωρίς τον Ιούνη και τελειώνουν με τους τελευταίους αργά τον Σεπτέμβρη. Όσο ο καιρός το επιτρέπει φυσικά! Ο μπαμπάς του είναι εκπαιδευτής εκπαιδευτών αυτοδύτης οπότε είναι ο πλέον ειδικός ώστε να τον μυήσει στα μυστικά της θάλασσας. Το καλύτερο που θα μπορούσε να έχει το νησί και να τον βοηθούσε στον αγώνα του είναι ένα γυμναστήριο ή ένα κολυμβητήριο του Δήμου, ώστε να ασκείται συνέχεια και έτσι να μην χρειάζεται πια τόσο συχνά την Τασούλα.
Το σίγουρο είναι οτι πολύ σύντομα ο μικρός μας θα πρέπει να αρχίσει με καινούρια δασκάλα και εργοθεραπείες ώστε να μάθει να φέρει σε πέρας πιο λεπτεπίλεπτες κινήσεις, όπως για παράδειγμα να δένει τα κορδόνια των παπουτσιών του ολομόναχος…
Πολύ αργότερα, όταν ο καιρός θα είναι κατάλληλος, και αφού θα έχει περάσει πολλά στάδια, ο μικρός θα καταλάβει τη μοναδικότητά του και ο τι παλεύοντας με τον εαυτό του τον τελειοποιεί μέρα με τη μέρα όλο και περισσότερο. Ότι αυτή η συνεχής «πάλη» είναι εκείνη που του δίνει δύναμη, στόχο και πείσμα. Είναι εκείνη που τον εκπαιδεύει και τον κάνει ανθεκτικό.
