My no.1

‘ยากิโซบะปริ๊นซ์’

ฉายาใหม่ที่คิดเอง เล่นเอง เจ็บเอง เห้ออออออ

ตั้งแต่วันที่เข้าบริษัทไปให้โคดี้นูน่าสร้างสรรค์ทรงผมใหม่ให้ ยูตะก็ไม่มีความสุขกับทรงผมของตัวเองเท่าไหร่

ก็แน่ล่ะ ตั้งแต่จำความได้ยังไม่เคยผมฟู ยาว หยิกขนาดนี้

วันที่วิดีโอคอลกับก้าจัง ราพันเซลเห่าใหญ่เลย นึกว่าเจอเพื่อน! นี่อปป้าเองจำไม่ได้หรอ ฮึก

ในขณะที่คนอื่นได้เปลี่ยนสีผมทรงเฟี้ยวฟ้าว ดูอย่างอูแจรูมเมทใหม่ยูตะสิ หล่อขึ้นเป็นกองกับผมทรงไถสีดำสนิท ส่วนดงฮยอคน่ะหรอ กลายเป็นขวัญใจคนใหม่ของนูน่าไปแล้ว ส่วนผมสีสว่างก็เข้ากับนิสัยน่ารักขี้เล่นของวินวินดี เหลือแต่ยูตะนี่แหละ ที่จะถูกลืม!

ยอมรับว่าดีใจมากที่ได้เดบิวต์ เพราะตัวเองก็เฝ้าดูเพื่อนๆพี่ๆเปลี่ยนลุคกันไปหลายรอบ โดยเฉพาะคุณรูมเมทอย่างแทยง ที่หล่อขึ้นทุกครั้งที่เปลี่ยนทรงผม ตอนแรกก็ยอมรับว่าตกใจตอนเห็นแทยงโดนกัดสีผม ย้อมทับจนขาวเหมือนแจ็ค ฟรอสต์ไม่มีผิด แต่ด้วยความที่เป็นแทยง คาแรคเตอร์นิ่งๆเข้ากับผมสีขาว ชุดสีขาวเป็นอย่างดี ครั้งนี้แทยงก็ได้ลุคเท่ๆ ใส่กางเกงหนัง ผมทรง wet look ก็ดูเข้ากัน

เฮ้อ ไม่ได้อยากอวยเลยจริงๆ

สระผมที กว่าจะแห้งก็นู่น เกือบครึ่งชั่วโมง ด้วยนิสัยซังนัมจา ทุกทีสะบัดผมสองสามรอบก็แห้งหมดทั้งหัว ตอนนี้ยิ่งทำให้ยากขึ้นไปอีก เวลาจะไปอัดรายการก็ต้องนั่งนิ่งๆให้นูน่าหนีบผมจนกว่าจะเป็นทรง พอจับดูก็รู้สึกเหมือนขนราพันแซลไม่มีผิด แต่ก็ทำให้มันตลกไปน่ะ จากทาโกยากิปริ๊นซ์ กลายเป็น ยากิโซบะปริ๊นซ์ ยังขายของได้อยู่นะ

‘ยูตะฮยองงงง มากินข้าว’

เสียงอูแจที่คงตะโกนมาจากในครัว เดี๋ยวนี้นอกจากจะรับหน้าที่ร้องแล้ว อูแจยังรับหน้าที่พ่อครัวประจำหออีก แต่ไม่บ่อยเท่าไหร่หรอก บางวันก็สั่งกับข้าวจากข้างนอกมากินกันถ้าอยากเปลี่ยนบรรยากาศ อย่างเช่นวันนี้

ยากิโซบะ ทาโกยากิ….

ใครแกล้งยูตะ!

“โอ้ยยย แค่นี้ยังไม่พออีกหรอสังคม” วี้ดใส่เพื่อนร่วมวงที่กลั้นขำกึกๆตรงโต๊ะกินข้าว อูแจเรียกน้องๆที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ล้อมวงจิ้มทาโกยากิเข้าปาก ส่วนอาหารจานเส้นที่คล้ายคลึงกับทรงผมของยูตะยังไม่ถูกแตะต้อง

“ใครสั่งยากิโซบะ?” ต้องมีคนแอบอ่านที่ยูตะตอบแฟนคาเฟ่แน่ๆเลยสั่งมาแกล้ง ฮือ แค่นี้ก็ตลกตัวเองจะแย่ ทำไมต้องซ้ำเติมกันด้วย

ไม่กินแล่ว งอน!

‘ฮยองเลยยย ไปเลยยย’

‘แกล้งยูตะฮยองแรงไปแล้วนะ’

‘เป็นตัวอย่างที่ไม่ดีให้น้องรู้เปล่า’

“แทยงฮยอง ทำหน้าที่ด้วยครับ”

แทยงไม่เข้าใจ

ผมฟูแล้วไง น่ารักดีออก

เหมือนราพันเซลตรงไหน ยูตะก็คือยูตะ

ไม่เคาะประตู ไม่พูดไม่จา ลงมานอนข้างๆพร้อมเล่นมือถือ

เหอะ รู้เลยนะว่าใคร

จะง้อยัง ถ้ายัง ก็ไม่คุยด้วยหรอกนะ

….

ทำไมยังไม่พูดอีกล่ะ เร็วซี่ จริงๆก็แอบหิวเหมือนกันนะ

แทยง!

“หิวยัง ปะ กินข้าว”

งือ ยังไม่ทันหายงอนเลย

ยูตะกลิ้งกลับไปตรงซอกผนัง ง้อๆๆ ง้อหน่อยสิแทยง พูดให้รู้สึกดีขึ้นหน่อยก็ได้ ทำแค่นี้มันยากตรงไหน เดี๋ยวนี้พอนอนคนละห้องก็เปลี่ยนไปเลยนะ ใช่ซี้ มีแต่สาวๆเข้าหาแทยง หล่อมากเลยแทยงอปป้า ไม่อยากบอกแหละแต่เห็น คาทกนี่เด้งไม่หยุด ทั้งนูน่า ทั้งรุ่นน้อง ทักมาชมเต็มไปหมด ก็คนมันหล่อเนอะ ทรงผม สีผมก็เท่ ใครจะเหมือน-

“เลิกคิดมากได้ยัง”

สัมผัสนุ่มๆตรงผม แทยงลูบหัวอดีตรูมเมทพลางขยับตัวเข้ามาใกล้ๆ นี่แหละน้า ใครบอกว่ายูตะไม่คิดมาก เห็นตั้งแต่วันที่ไปหาโคดี้แล้วแต่ไม่อยากพูดมาก

เห็นตอบแฟนทอล์คแบบนั้นก็นึกว่าจะโอเคแล้ว ยังไม่หายอีกหรอเนี่ย

“ไม่เห็นจะน่าเกลียดเลย น่ารักออก”

“เนี่ย ตอนกัดผมนะแสบไปทั้งหัวเลย เจ็บกว่านี้อีก ผมแห้งด้วย”

“ยูตะไม่ได้ดูตลกซะหน่อย เท่ออก ตอนรูปทีเซอร์ออกก็เท่มากๆเลยรู้มั้ย”

พูดไปเรื่อยๆ ลูบผมไปเรื่อยๆ ไม่รู้ว่านี่เจ้าของหรือราพันเซล แต่ก็นิ่งลงมากแล้วล่ะ

“ทำไมต้องคิดว่าคนจะไม่ชอบ จะตลกล่ะหืม”

ใช้แรงพลิกตัวเพื่อนร่วมวงให้หันมาคุยกันดีๆ แทยงมีสายตาลีดเดอร์ที่ทำให้รุ่นน้องเชื่อฟัง แต่สำหรับยูตะ แค่มองตาตรงๆ ไม่ต้องดุ ก็ใช้ได้แล้ว

“ก็ไม่รู้สิ เราไม่เคยทำผมฟูๆแบบนี้ ดูตัวเองในกระจกยังตลกเลย”

“ตอนแทยงเปลี่ยนทรงผมก็เท่มาก แต่ทำไมตอนยูตะไม่เห็นเท่แบบแทยงบ้าง”

โธ่เอ๋ยเด็กน้อย

“แล้วแบบนี้ไม่เท่ตรงไหน เข้ากับยูตะดีออก”

“ไม่ใช่ทุกคนที่ทำแบบแทยงแล้วจะโอเค นูน่าเค้าคิดมาดีแล้วล่ะว่าทรงนี้เหมาะกับยูตะ”

“แทยงชอบทรงนี้นะ ตอนยูตะเต้นผมก็พลิ้วๆดีด้วย เหมาะกับยูตะมากๆเลย”

หมาน้อยเริ่มสงบลงบ้างแล้ว ตอนนี้นอนจ้องแทยงตาแป๋ว นั่งฟังแทยงพูดเกี่ยวกับตัวเองไปเรื่อยๆ

จริงๆตั้งแต่เริ่มแพลนยูนิตก็ไม่ค่อยได้คุยกันเท่าไหร่ แต่แทยงก็ดูยูตะอยู่ตลอด ทั้งตอนซ้อม หรือตอนอยู่บนเวที

ยูตะเหนื่อยง่าย เต้นนิดหน่อยก็จะหายใจแรง ไลน์เต้นก็ต้องชัด เข้มแข็ง ในขณะที่แทยงช่วยซ้อมไลน์ท่าก็คอยเช็คอยู่ตลอด

บอกไม่ถูกว่ารู้สึกยังไง แต่ก็ดีใจมากๆที่ได้มาอยู่ยูนิตเดียวกัน และจะได้ไปคอนเสิร์ตที่โอซาก้า บ้านเกิดของยูตะด้วย

เพราะความตื่นเต้นเลยอยากซ้อมชิมอาหารบ้านเกิดของยูตะ สั่งทาโกยากิกับยากิโซบะมา แต่ไม่คิดว่าจะทำให้คนตัวเล็กคิดมากจนเกิดเรื่องขึ้นแบบนี้

“ยิ้มหน่อย มาเร็ว กินข้าวกัน ป่านนี้กับข้าวเย็นหมดแล้ว”

ลูบหลังลูบไหล่ปลอบใจ เห็นยูตะยิ้มออกมาค่อยโล่งหน่อย อุตส่าห์สั่งอาหารบ้านเกิดมาให้ทั้งที ยูตะต้องกินเยอะๆ ยิ่งช่วงนี้เเก้มตอบไปหมด แทยงเห็นแล้วใจร้าว อยากขุนให้แก้มอิ่มเหมือนเดิม

“เนี่ย ถ้าไม่รีบออกไปนะ อูจะต้อง- เห้ย!”

ยากิโซบะไซส์ใหญ่ กับทาโกยากิ 24 ลูก

เหลือแต่ซาก…..

“ย๊าาาา จองแจฮยอน!”

“โอ๊ยฮยองงง ก็เห็นเข้าไปตั้งนาน นึกว่าจะไม่กินข้าวแล้วนี่ โอย ฮยอง~”