Opvoeden.

De zoon roept zonder opkijken vanuit de zetel, vanachter zijn iPad:

Zoon: “Papa ik heb honger.”
Ik: “Ja?”

Na vijf minuten roept de zoon opnieuw, dit keer lichtjes gefrustreerd:

Zoon: “Papa ik heb nog steeds honger!”
Ik: “En ik heb nog steeds geen vraag gehoord.”

Ik zit zelf aan tafel op de iPad te lezen en de zoon kent het patroon maar al te goed:

Zoon: “Papa mag ik iets eten?”
Ik: “Natuurlijk jongen.”

Waaruit steevast dezelfde vraag voortvloeit:

Zoon: “Wat mag ik eten?”
Ik: “Stel mij een vraag waar ik ja of neen op kan antwoorden.”

Poging 1:

Zoon: “Mag ik een koekje?”
Ik: “Neen jongen en dat weet je goed genoeg.”

De zoon zucht, maar gaat voor poging 2, nog steeds naar zijn scherm kijkend:

Zoon: “Mag ik een boterham met confituur?”
Ik: “Ja jongen.”

En hij weet ondertussen ook dat hij er beter meteen bij vraagt:

Zoon: “Ga jij die voor mij maken?”
Ik: “Natuurlijk jongen, hoe vraag je dat?

Waarop de magische zin volgt:

Zoon: “Maak jij mij alsjeblieft een boterham, liefste papa van de hele wereld?”
Ik: “Maar natuurlijk jongen, met plezier, omdat je het zo beleefd vraagt”

Ik loop naar de keuken, maak een boterham en ga terug aan tafel zitten. Na vijf minuten roept de zoon kwaad vanuit de zetel:

Zoon: “Papa jij ging mij toch een boterham maken!?”
Ik: “Ja jongen, die staat klaar in de keuken”

Waarop de zoon zuchtend zijn iPad opzij legt en naar de keuken loopt.

Levenslessen

In mijn eigen ervaring stellen veel goede managers dezelfde vragen.

  • Hoe zou jij dit oplossen?
  • Wat verwacht je van mij?

Na verloop van tijd kennen medewerkers de vragen en lossen ze veel problemen zelf op, zonder er een manager over aan te spreken. Of komen ze een oplossing voorleggen, in plaats van een vraag. In een relatief vlakke omgeving met veel vertrouwen in mensen werkt dat goed. In een strenge hiërarchie wacht iedereen op een uitdrukkelijk bevel, want wie zelf onderneemt wordt afgestraft of ontgoocheld.

In mijn rol als ouder acht ik het mijn verantwoordelijkheid dat mijn kinderen gezond en zelfstandig in het leven staan. Als ik alles pro-actief voor hen doe, bereid ik hen niet voor op hun later leven. Daarom is dit thuis mijn top 3 van antwoorden aan mijn kinderen.

  • Los het op.
  • Wat denk je zelf?
  • Wat wil je dat ik doe?
  • Ik heb geen vraag gehoord.
  • Stel mij een vraag waar ik ja of neen op kan antwoorden.