Vanuit een toren lijken politici neer te kijken op het gepeupel daar beneden

Publi-shit: waarom mensen kwaad zijn.

Ik sta er bij en ik kijk er naar. Met verbazing. Maar vooral geschokt dat politici — over partijen heen — niet beseffen dat ze zich gedragen als een bende schimmige opportunisten. En ondertussen waarschuwen ze ons voor het gevaar van populisten overal ter wereld. Een grote piemel die in ons gezicht swaffelt, noemt conferencier Michael Van Peel het. Hoewel het voor veel mensen voelt alsof ze voorover gebogen staan, met hun broek op hun enkels.

Mijn werk is onderzoeken waar mensen nood aan hebben en waarom. Wat willen mensen bereiken, welke problemen ervaren ze en hoe voelen ze zich? Zo help ik bedrijven om betere (digitale) diensten te ontwerpen, de klantervaring te verbeteren en meer te verkopen. In mijn ogen is het niet moeilijk: je hebt er empathie voor nodig en daar kan je aan werken. Je moet het vooral willen en doen. Dat is ook zo in de politiek.

Ik kan niet begrijpen hoe onze politici — schandaal na schandaal — niet beseffen wat ze veroorzaken. Alle partijen hebben zichzelf bevuild. Beloftes maken en die laten doodbloeden zal niet meer lukken. Nog een geluk dat België geen groot populistisch talent heeft, buiten het politieke establishment. Daarom een poging om onze politici uit te leggen waarom mensen ontgoocheld, kwaad en gefrustreerd zijn. En hen hopelijk te motiveren er iets mee te doen.

Je wil weten op wie je stemt, zonder verrassingen

Je hebt een beeld van een politicus, zijn of haar partij en politieke overtuiging. Het beleid volg je via flarden in de media. Maar weet je daarmee alles of wordt er iets verzwegen? Als je ontdekt dat een politicus elders nog postjes pakt en poen schept, voel je je bedrogen. Had dat op voorhand gezegd en je had misschien anders gestemd. Jij komt ‘s avonds thuis en je blauwe zak staat met een sticker tegen je deur, omdat je 1 botervlootje verkeerd hebt gesorteerd.

Politici moeten onze belangen verdedigen

De prijs van onze internetverbinding gaat voor de zoveelste keer omhoog. Er volgt een uitleg die we dan maar moeten aanvaarden. Met slechts twee spelers in de markt, staan we machteloos. En dan ontdek je dat machtige politici zwaar betaald worden om in de raden van bestuur van telecomaanbieders te zetelen? Wie verdedigt het belang van burger en consument? Politici die bijklussen in de raad van bestuur van multinationals? Je krijgt net een boete in de bus omdat je energie-factuur te laat is betaald. Ze dreigen het gas af te sluiten. Feestje.

We verwachten dat politici idealisten zijn

Mensen gaan niet voor het geld in de politiek. Ze willen de wereld verbeteren en hebben daar een politieke visie voor. Of hun vader zat in de politiek. Het is een harde stiel en een zware job. Zij bepalen de regels voor ons allemaal. Daar moet een goed loon tegenover staan. En dan ontdek je dat ze zichzelf qua pensioen en vertrekpremies goed voorzien. En daar bovenop nog eens extra inkomsten halen bij publieke en private bedrijven? Genoeg om een villaatje in het zuiden af te betalen. Dan smaken je zelf gesmeerde boterhammen in de bedrijfskantine plots heel erg zuur.

Je verdient loon naar werken.

Een schepen of burgemeester van een grote stad heeft een drukke agenda en meer dan voltijdse job. Daarvoor krijgen politici een goed loon. ‘s Avonds vrijwillig een extra vergadering die het publieke belang dient? Een compensatie mag; ook politici moet hun babysit betalen. Maar 42 mandaten en een maandloon van meer dan 7.000 euro? Waar halen politici de tijd om dat werk (goed) te doen? Aanwezigheidsregister tekenen en geld incasseren? En jij bent op vraag van je werkgever onbetaald overuren aan het kloppen om het bedrijf overeind te houden en je job te redden. Fijn.

Overal vriendjespolitiek, behalve in de politiek

Vriendjespolitiek doet de wereld draaien. Maar in de echte politiek worden mensen verkozen door het volk. Iedereen kan zich kandidaat stellen en iedereen mag stemmen. Wie wil, heeft toegang tot het systeem. Maar blijkbaar bezorgt een politiek mandaat je een ticket tot een schaduwwereld met lucratieve functies en belangenvermenging. Je zit uitgeregend in je tent op een camping, terwijl je burgemeester in Cannes op het jacht van een immo ondernemer vertoeft. Glaasje champagne iemand?

Het is allemaal ‘met ons geld’

Als we goede politici willen die hun job volhouden, moeten we ze deftig verlonen. We doen dat met ons geld en de belofte dat ons geld verstandig wordt ingezet. We verdienen dat terug. Maar moet een politicus bovenop zijn maandloon, een tweede of derde maandloon krijgen? Betalen we politici een vast loon of via een bonussysteem, voor de maatschappelijke winst die ze creëren? En wat als ze dat nalaten? Die zitpenningen bij onze telecomaanbieder, die betalen wij toch ook via onze maandelijkse factuur? Je betaalt braaf alle facturen en verdrinkt je miserie aan de toog. Aja, de prijs van het bier is net opgeslagen. Die miljardenwinst bleek niet genoeg te zijn.

Je moet politici kunnen geloven

Politici verhogen de pensioenleeftijd voor iedereen, behalve voor politici. En als het in het nieuws komt, laten ze de boel wat aanslepen en spelen ze spelletjes. Hoe ben je geloofwaardig als je zegt “we moeten allemaal…” en steevast voor jezelf een uitzondering maakt. Mogen wij ons eigen loon of ontslagpremie bepalen? En beslissen om tijdens de lunch gratis pintjes in de refter te schenken? Schandaal na schandaal en nog kuisen politici de stal niet uit. Zelfbediening met ons geld. Terwijl jouw pensioenleeftijd net verhoogd is en je bij de dokter zit omdat je lijf het werk niet meer aan kan.

Politiek in België: 1 lotje, meerdere keren prijs

Tijd om de stal uit te mesten. En niet een beetje. Beste politici, luister goed naar mensen en ga er samen mee aan de slag. Want als er bij ons een nieuwe Geert, Marine of Donald op staat, heeft het niet aan de kiezer gelegen.

Pieter Baert is service designer & digitaal strateeg en helpt zo bedrijven te innoveren. Dit doet hij door mensen centraal te zetten. Hij wordt betaald per gepresteerde dag, geeft vrijwillig gastlessen, helpt enkele start-ups zonder verloning en krijgt voorlopig nergens zitpenningen.

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.