Allemaal bekende mensen

Het probleem van TIDAL en The Players Tribune

Ineens waren daar vandaag de lichtblauwe avatars in mijn timeline. Nu ben ik normaal wel te porren voor een goede avatar-actie for humanity, maar dit was anders. Waar dat soort acties normaal spontaan op gang komen, was dit compleet voorbereid. Jay-Z, Kanye West, Nicki Minaj, Alicia Keys, Deadmau5, Madonna, Arcade Fire, allemaal gaven ze een signaal af. TIDAL komt er aan.

Het deed me aan iets denken. En bear with me, ik speel een beetje advocaat van de duivel.

Oud-honkballer Derek Jeter bracht een half jaar geleden The Players Tribune op de markt. Een website waar sporters hun verhaal kwijt konden zonder dat die vervelende journalisten gingen uitzoeken of dat allemaal wel klopte. Want: het was gewoon hun verhaal toch? Zij waren baas over hun leven en dus ook over wat er van hen bekend was. Als het verhaal rond sporters een muziekalbum zou zijn, geeft The Players Tribune hen een kans datzelfde album te reviewen.

Jay-Z lijkt nu hetzelfde te willen doen met muziek. TIDAL moet de muziek weer teruggeven aan de muzikanten, omdat het door muzikanten gemaakt wordt. Met hoge kwaliteit en curators uit de scene, gekozen door de artiesten, moest dit gedaan worden. De beste van de beste artiesten stonden in de rij om mee te doen. Eindelijk hadden ze, net als die sporters, de macht weer in handen over hun eigen verhaal. Hun kunst.

Maar TIDAL en The Players Tribune komen een beetje voort uit een soort van verongelijkte paradox. Bekende mensen willen wel bekend blijven en zo min mogelijk aangepakt worden op die status, maar wel zo veel mogelijk verdienen. Dat kan dus niet. Het is één van de twee. Als een artiest een slecht album maakt, moet er nagedacht worden of de artiest het verdient nog een album te maken om anderen niet in de weg te staan.

Wanneer je sporters of artiesten de macht geeft over hun eigen content op dit niveau hou je een bepaalde status quo in stand. Eerst waren het onbekende journalisten of onbekende mensen bij platenmaatschappijen die keuzes maakten over het doorbreken van een verhaal of artiest. Maar met TIDAL en The Player Tribune bepalen de bekende mensen wie of wat bekend wordt of wat er uit komt. Dat komt de objectiviteit niet ten goede.

In dit geval is is een beetje conservatisme, denk ik, goed voor de diversiteit van een kunst. Het klinkt tegenstrijdig, maar gatekeepers zijn soms nodig om iets fris te houden. Doorstroom is goed. Doorstroom bevordert creativiteit. Ik ben bang dat die doorstroom kan stokken omdat de bekende mensen er baat bij hebben dat tegen te houden. De macht die de macht controleert. Soms noemen ze dat maffia. Als zij zelf bepalen wie bekend wordt, waarom zou je dan opschuiven?

Laat me duidelijk zijn. Ik misgun niemand, geen artiest of sporter, een goed leven, een mooi verhaal of een rechtvaardig salaris. Het huidige systeem moet veranderd worden om artiesten meer te betrekken in de inkomsten. De soort macht die er door The Players Tribune en TIDAL gecreëerd wordt, is echter niet de juiste oplossing en op lange termijn veel lastiger te doorbreken. Het is immers aan het publiek om aan te geven of iets bekendheid dient te genieten. Niet aan de bekenden zelf.

Like what you read? Give Pieter Horstman a round of applause.

From a quick cheer to a standing ovation, clap to show how much you enjoyed this story.