4# Zoon

Liefste zoon,

Ik ken je niet maar toch schrijf ik je deze brief. Je bestaat niet, zelf nog niet in gedachten. Alleen in deze brief.

Je papa heeft de uitdaging aangegaan om een tekst te schrijven rond het woord zoon. Je hebt papa’s die als uitdaging de Mont Ventoux vier keer na elkaar beklimmen op een éénwieler, je hebt er die een vat Duvel opdrinken en dan heb je mijn uitdaging.

Je mama vond dat bier een beetje overdreven en op ‘t werk kon ik geen verlof meer krijgen dus na schrapping bleef dit over.

Je leest het al, je toekomstige papa is een durfal. Een held in het diepste van zijn gedachten, als je héél diep graaft toch. En ook eentje op pantoffels.

Voordat deze brief zijn eigen leven gaat leiden, toch nog deze disclaimer. Even klaarheid scheppen dat je zus Lena nog wel even een heel gelukkig alleenstaand kind blijft. Hoewel je met ons nooit helemaal zeker bent natuurlijk (insert: emoticon die knipoogt, gevolgd door: emoticon die grijnst met mond vol tanden).

‘t Is hier goed, jongen.

Goed van eten, kalm en als je geluk hebt soms goed weer. Vraag het maar aan je zus. Sinds enkele weken b(r)abbelt ze er op los en met de nodige gebarentaal erbij ontcijfer je vaker en vaker wat ze bedoelt.

‘t Is een toffe zus.

Zorgzaam, lief en behulpzaam. Soms wat verlegen, dat wel. En ik kan niet garanderen dat wanneer jij er zou bij komen dat ze misschien moeite zou hebben om haar troon te delen. Maar da’s niet per se slecht. Je hebt veel liever een oudere zus met haar op de tanden als je later op de speelplaats een duw zou krijgen van een puisterige pestkop en zij in de buurt is.

Wat al helemaal een aanrader is, is die mama van jou. Een toppertje. Zorgzaam, lief, behulpzaam én goed articuleren. Je hebt al meteen door dat je papa blij is dat zijn dochter op de mama lijkt.

Ze is al twee jaar officieel getrouwd met de schrijver van deze brief en moest die dat kunnen, deed die dat meteen opnieuw. Gewoon, omdat het trouwfeest zo zalig was. En ook een beetje omdat papa wil bewijzen dat hij tijdens de openingsdans wél kan leiden zoals het hoort. Het staat op video. Ontkennen heeft geen zin. Je komt nu eenmaal in een wereld terecht van selfies en smartphone-hysterie.

Ze is héél mooi jouw mama. De mooiste. Oordeel gerust zelf eenmaal je er bent. Ik ben er zeker van dat je van je leven geen mooiere vindt. Ik verwed er een vat Duvel op.

De oma’s en opa’s zijn ook niet te versmaden. Ik beveel ze zeker aan. Je bent niet het eerste kleinkind, er moet iemand de weg plaveien voor jou. Maar geloof mij, als je binnen enkele jaren zaagt om wat dan ook, ga je blij zijn dat je grotere zus haar gevecht al eerder voerde en ons inschikkelijker maakte.

Maar die oma’s en opa’s dus. Je zal ze regelmatig zien. De keren dat ze je mama en papa te hulp schieten met raad en daad is niet op één koddig babyhandje te tellen. Ze staan altijd paraat. Ze zullen je verwennen tot in het kwadraat en dat is hun goed recht. Maar ze zullen je ook leren ‘dank u’ zeggen en met twee woorden leren spreken. Ze zijn onmisbaar.

Gekke nonkel en tante? Check.

Zo van die nonkels en tantes die staan te springen om met jou naar de zoo of de laatste Kerstshow van Samson & Gert te gaan. Ter info: Samson is een sprekende hond en Gert een zingende multimiljonair met een grote boot (niet te verwarren met Marc Coucke).

Om eerlijk te zijn, het is ook een beetje een rare wereld waarin je terecht komt. Gelukkig maar dat die nonkels en tantes ook de nodige aux serieux hebben om de wereld af en toe uit te leggen.

Da’s wat betreft je nabije omgeving. Je hebt dan nog alles er rond natuurlijk.

België is een droom van een land om in te wonen, alleen zeggen we dat nooit. We hebben zee, bossen, prachtige steden, veel talen en nog meer culturen waar je van alles kan van leren. En als er jou iets overkomt dan zorgen anderen voor jou.

Geloof mij maar als ik zeg dat in België geboren worden, hetzelfde is aan de jackpot winnen. Wie jou het tegendeel beweert, moet maar eens naar Het Journaal zappen ‘s avonds en wachten op het buitenlands nieuws.

Onze Rode Duivels, we geven aan alle nationale sportploegen gekke namen, zijn de besten zonder dat ze al ooit iets hebben gewonnen. Surrealisme is een kunst die Belgen goed onder de knie hebben. En als je met de trein reist dan voorzie je best wat tijd. Je neemt beter een lijvig boek mee om te lezen. Een boek dat is zo’n real-time app met verschillende features om te connecteren met je fantasie. Heel swag allemaal.

Maar genoeg over ons, laten we het eens over jou hebben.

Bij voorkeur word je geboren in de winter. Jouw zus is van september en ‘t is leuk om wat spreiding te hebben. Ook de portemonnee vindt dat leuk.

Graag sporten is een plus maar zeker geen vereiste. Je ouders hebben altijd gevolleybald en zien in jou dus desgewenst een succesvolle topvolleyballer. Ach, we mogen dromen, toch?

Of wacht. Eigenlijk zou het net leuk zijn dat je zou uitblinken in iets dat wij nooit hebben gedaan. Of nu zelf nog niet kennen. Jouw kind dat jou iets bijleert, dat lijkt mij fantastisch. Want dat zal je zeker doen: ons wijzer maken.

Ook liefhebbers van nachtrust en alles-eters liggen in de bovenste schuif bij ons. Goede afspraken maken nu eenmaal goede vrienden.

Maar goed, we zijn aan het einde van de brief.

Ik heb het gevoel dat ik je toch al een beetje beter heb leren kennen. En blijk je toch een meisje te zijn dan past deze brief ook hoor.

Groetjes,

Jouw papa

PS: Die mama is écht wel de mooiste hoor.


Volgend woord: dialectkennis.

Elke maand bundel ik mijn vier laatste teksten in één mailtje.

Wil jij die ook ontvangen? Dat kan via deze link: Pieterjan zijn woorden.