Koningsnacht

He hallo allemaal,

Hier een berichtje om te laten weten dat het goed met me gaat. Ik ben nog wel een beetje emo na wat er gebeurd is.

Wij dus met Koningsnacht naar Utrecht. Diny en Brenda en ik, zonder de mannen. Zowel Diny als Brenda hadden oppas geregeld voor de kids zodat we tot lekker laat ‘s nachts rond konden lopen op de vrijmarkt. (Alsof we weer jong waren haha) tijd voor genieten met hoofdletters.

Het startpunt was het Neude, waar je een bandje had met een hoop bekende nummers. Kippenvel. Maar niet van de muziek, maar van de temperatuur, want het was echt klere koud, niet te harden. En toen ging het ook nog regenen. Bakken uit de hemel. Snel op zoek naar een plekje waar we naar binnen konden.

We liepen in een grote stroom mensen de zijstraatjes in. Als 1 grote kudde. Stappen, dringen, duwen, met de ‘flow’ mee. Ondertussen steeds kouder worden. En alle kroegen al afgeladen vol. Dus blijf je doorlopen in de regen.

Plotseling stonden we voor een bar waar nog plek was. Twee van die grote portiers voor de deur. Met boze gezichten die geen prettige energie uitstraalden. Maar ze lieten ons binnen, weg uit de regen. Op zo’n moment maakt het niet uit dat het halfdonker is in die bar. Dat wij minstens 15 jaar ouder waren dan alle anderen binnen. Dat de meeste bezoekers op harde housemuziek staan te dansen. Je gaat gewoon zitten op een kruk, en voelt de warmte langzaam je lijf in stromen. Heerlijk!

En toen dachten we, we gaan ook dansen. Al zijn we geen twintig meer we zijn er nu toch. Dus wij van de kruk af, en naar de dansvloer. Hopelijk kijkt niet iedereen naar ons. Maar we deden ons best, en het voelde goed.

Na een tijdje dansen merkte ik dat een jongen me aan het aankijken was. Een gespierde zwetende jongen van achter in de twintig. Als ik zijn kant op keek dan keek hij weer weg, maar even later keek hij weer naar me. Dus ik weer kijken. Hij weer wegkijken. Toch weer kijken. Kwam hij op me af. Vroeg me of hij een drankje voor me kon halen. Ik hem duidelijk maken dat ik dat niet hoefde. (Hmm, ook al ben ik al een paar jaar single, ik heb nog niet meegemaakt dat zo’n jonge jongen me aansprak) Hij snapte het en vertrok. Kwam hij even later terug met met een giga cocktail. Diny en Brenda lachen :-):-)

Ik drink de cocktail op maar die jongen is nergens meer te bekennen. Wij weer verder dansen. De muziek gaat nog harder. Begint echt binnen te komen. De lichteffecten worden ook steeds heftiger. Ik voel iets veranderen. Een tinteling in mijn armen. Een ‘fog’ in mijn hoofd. Brenda kijkt me aan en zegt dat ik een rare blik in m’n ogen heb. Nu voel ik me helemaal raar worden. Dit gaat niet goed. Mijn gedachten gaan alle kanten op. Die jongen zal toch niet… Hij heeft iets in m’n drankje gedaan.

Diny in paniek. Brenda sleurt ons naar buiten. Van alles flitst voorbij. Felle lichten van lantaarnpalen. Politieagenten op paarden. Peruanen met lichtgevende marktkramen. Kramp in m’n kaken. Taxichauffeur met een harde lach.

Opeens is het heel licht. We zijn bij de EHBO. Een blonde dokter zegt dat ik een beker leeg moet drinken. Ze schenkt nog een beker in. Moet ik ook leegdrinken. Langzaam beginnen de flarden in mijn hoofd wat weg te trekken.

Na een hele tijd in een behandelkamer gezeten te hebben komt de dokter terug. (Nou ja, dokter, waarschijnlijk was het een arts in opleiding, want zo oud leek ze nou ook weer niet) Ze laat me vertellen wat er gebeurd is. En het ergste van alles is nog, ze probeert het niet te laten merken, maar ik zie gewoon dat ze me niet gelooft.

Het is nu 4 dagen geleden, en inmiddels voel ik me goed. Misschien een paar deuken in mijn vertrouwen. Maar de energie stroomt weer de goeie kant op. Het is een heel verhaal geworden, maar ik wil het wel met jullie delen. Want ondanks vallen en opstaan voel ik me altijd gesteund door jullie. De mooie mensen in mijn leven. Dankbaar ❤