Türkiye’de politika nasıl düzelir?

Karşı Bakış açılarına tahammülümüz olunca…

Türkiye’yi daha iyi bir politik zemine taşımamız şart. Bunun için de günlük konuşmalarımızda politikanın gündemimizde yoğun yer alması ve çok konuşulması gerekmekte. Fakat, bu ülkede politika konuşmayı benim gibi hiç sevmeyen bir grup olduğunu biliyorum.

Çünkü, toplumumuzda / kültürümüzde kendi fikrinde olmayana tolerans hiç yok. Kendisi gibi düşünmeyen / oy vermeyen herkes ya aptal ya vatan haini. Dolayısıyla, karşı görüşte olanlara terbiyesizlik yapmak, onları hor görmek ve aşağılamak herkesin en doğal hakkı (özellikle de beyaz Türklerde bu hak sanki daha bir fazla). Tanıdığım, arkadaşlık ettiğim hatta ailemdeki kişilerin üçte ikisinden fazlası maalesef bu tanıma girdiği için, özellikle etrafımla politika konuşmayı hiç tercih etmiyorum.

Niye bunu bir toplumsal yaklaşım diye gördüğüme gelince, bundan 35 sene önce de hatıralarımda kalan, dinlediğim tüm politik tartışmalarda hep karşı tarafın aşağılandığı ve aptal bulunduğunu gayet net hatırlıyorum. Demek ki bu alanda toplumumuzun bir türlü değişmeyen, kemikleşmiş bir kültürü var. Bu toleranssızlık kültürü, yalnız benzer düşünüşte olanların kamplaştığı, çözümden uzak “networkler” yaratıyor.

Neden yeni partiler veya eski partilerde yeni ve aydınlık yüzler göremiyoruz diyorsanız; aydınlık ve farklı düşünenleri taşlayan bir toplum yaşayışımız var. Halbuki bir çözüm / uzlaşma sağlanacaksa, ne konusunda olursa olsun, iki tarafın da görüşlerinin içine alındığı bir yapıda daha sağlıklı bir sonuç çıkacağı bir gerçektir.

Ama ülkede, biraz farklı düşüncelerde konuşanları hemen diğer kampın ileri gelenleri, terbiyesizlikleri, ve sığ yorumları ile caydırıp, politikanın dışına itmeye çalışıyorlar. Ancak eski kokuşmuş düşünce yapılarında olacaksınız ki toplum sizi bezdirmeden, ileriye doğru taşısın.

Uzun lafın kısası, herkese ahmak demeyin, neyi neden dediğini / seçtiğini anlamaya çalışın. Yalnız bu bakış açınız bile Türkiye’ye çok büyük faydalar sağlayacaktır.

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.