De reis van Marius Smit.

Toen ik het korte filmportret van Marius Smit, founder van Plastic Whale liet zien aan een groep eindejaars studenten — bijna allemaal met de richting business, finance, marketing — viel hun de onzekerheid op waar Marius vrijuit over praat. De onzekerheid van een mens, de onzekerheid van de ondernemer. Deze studenten, allemaal gretig om met purpose hun impact te gaan maken in de wereld. Bijna allemaal de bereidheid om met eigen ondernemingen te starten; ze waren onder de indruk. Vooral omdat het hen zo bekend voorkwam. Deze jonge mensen uit de generatie Y kampen allemaal met onzekerheid. Doe ik het wel goed? Kan ik het wel? Veeleisend zijn ze, schouders zwaar omdat er veel verwacht wordt. Deze jongeren die alles voor handen hebben, hen moet het toch wel lukken?
In mijn gesprek met Marius gaat het vooral over zijn reis, een reis om ‘thuis’ te komen. Pas na lang zoeken weten wat je te wachten staat. En dan Plastic Whale opzetten en positief gegrond blijven dat het lukt. Nee, dat gaat en ging niet vanaf dag één de goede kant uit. Realiteit is weerbarstig. In de verbeelding is het er al, maar in de praktijk moet je vechten. Hard werken. Volhouden.
Natuurlijk ligt de vergelijking van Marius met de Griekse held Odysseus voor de hand, voor mij althans. Marius vist grachten leeg omdat we met z’n allen plastic wegflikkeren waardoor de wereld vervuilt. Dat moet anders, en dat is de ‘Ithaka’ van Marius. Odysseus is in de verhalen koning van Ithaka en gaat op reis. En weer terug. Terug naar zijn eiland. Die terugreis wordt de meest ingewikkelde reis die een mens kan maken. Van eiland naar wanhoop. Van verleiding om maar ergens comfortabel te blijven tot het knagende gevoel dat je verder moet. Uiteindelijk komt Odysseus aan. De dichter Kafavisschreef eeuwen later niet voor niets de regels: ‘Wens de goden een lange weg, maar houd Ithaka altijd in gedachten.’
Dat hield ik de studenten ook voor, wat is jouw Ithaka? En wanneer heb je de moed om daarna op reis te gaan? De reis die Marius Smit maakt, was voor hen een voorbeeld. Maar ook hoe hij met vallen en opstaan is gegaan. En soms nog gaat.
Voor mijzelf is Marius een man die in kwetsbaarheid zichzelf heeft ontdekt en dat kon laten zien aan mij. Ja, het is goed gekomen met Plastic Whale en de onderneming groeit en bloeit. Maar de onzekerheid is niet weg. Voor Marius moet die bestreden worden door hard te werken. Ik zou zeggen, laat de onzekerheid toe zonder zo hard je best te doen. Ja, als ondernemer met zo’n purpose komt het allemaal niet vanzelf; hoe kom je op het idiote idee om van afvalplastic boten te bouwen als je nog nooit een boot gebouwd hebt! Maar wees mild met jezelf, heb compassie met je eigen weg. Jij hebt het nog nooit gedaan, geef jezelf de kans te leren. Te vallen en weer op te staan.
In het geval van Marius en ook in het geval van al die andere nieuwe jonge ondernemers zul je zien dat onderweg hulp wordt geboden. Juist door je kwetsbaarheid te tonen. Een helpende hand in je onderneming. Soms zelfs uit hele onverwachte hoeken.
Dat laatste heb ik zelf met harde lessen moeten leren in mijn leven. In verbinding durven staan, hulp vragen, mensen toelaten mee te kijken met je dromen. Dat leer ik ook van Marius in dit filmportret. In die zin is hij voor mij ook opnieuw weer een voorbeeld. Gaan staan waar je in gelooft. En zien dat er meer van zijn.
Ron van Es — Work and Purpose
