Stoppen en wachten.

Pas later, na het interview met Wim Heusinkveld, komen we er achter dat we elkaar in een ver verleden al ontmoet hebben. Of beter, in verbinding zijn geweest, want Wim heeft 30 jaar geleden genoten van mijn theaterwerk dat ik maakte — via een jongeren theatergroep — in de kerk waar hij kwam. Grappig hoe zo’n verbinding in het verleden nu doorwerkt in het heden.
Dat bedenk ik ook als ik op het terrein van de Maanhoeve rondloop, met prachtige plekken voor contemplatie en stilte. Waar ruimte is om naast de Boeddha te gaan zitten, maar waar je ook een labyrinth kunt lopen. Ik geniet nu van het werk van Wim hier.
Alles wat Wim en Ida, zijn vrouw, uitstralen is de omarming van mensen die uit een jachtig leven aankomen. Van alles teveel. Van alles meer dan genoeg. Maar nooit zichzelf kunnen zijn.
Hoe besteed ik mijn tijd, energie en geld? Zo begint dan ook het interview met Wim, om daar gelijk zelf het antwoord op te geven: en wordt je daar dan gelukkig van, jij en de wereld. Als je alleen maar bezig bent met meer, en veel, dan hol je jezelf alleen maar uit. Dan leef je wel, maar beleef je niets.
Zelf hebben Wim en Ida ook die vraag gekregen, een vraag die diep van binnen opborrelde en die niet meer te stoppen was: gaan we echt voor onze dromen? Als je echt voor het geluk gaat, dan moet je oude dingen loslaten. Dan begint ook het grote avontuur. Het avontuur van wachten. Van stoppen.
Dat is de meest essentiële boodschap die ik ook van Wim weer meekrijg. Heb je de moed om te stoppen? Echt te stoppen en af te wachten? Voor mijzelf heel moeilijk en ingewikkeld, ook om mijn hoofd leeg te maken. Stoppen en wachten. De angst die ook bij mij dan soms ontstaat omdat ik dan mijn leven dan niet meer onder controle heb. Alsof ik iets kan controleren, en ergens de baas over zou zijn.
Stoppen en afwachten. Afwachten op dat wat komt. Eigenlijk op dat wat er al is en waar ik soms heel ver van ben weggeraakt. Mijzelf. De mens die ik ben.
Wim is gestopt met waar hij mee bezig was. Hij had de moed om het avontuur aan te gaan. Het avontuur van zijn leven. En zo werd hij meer mens. En konden we elkaar ook ontmoeten.
Een paar maanden terug schreef ik een gedicht over mijn ‘stoppen’ dat nu zo raakt aan het interview met Wim:
Misschien ben ik wel stiller geworden
Minder woorden en minder
Verhalen die teveel willen uitleggen
Misschien ben ik wel banger
Om dat wat kan en niet kan
Minder stoerheid en minder
Hoop ook soms
Misschien ben ik wel minder geworden
Minder aanwezig en minder meer
Maar in dat minder minder
Blijft het meer van liefde
Dat zonder woorden
Meer en meerder wordt
Ron van Es — Work and Purpose
