Een prinselijke pacer voor een top tijd

Afgelopen zondag was mijn tweede deelname aan de Asselronde (25km) tijdens de Centraal Beheer Midwinter Marathon en het werd een hele bijzondere race. Aan mijn eerste deelname van vorig jaar heb ik slechte herinneringen. Na die race mocht en kon ik 1,5 maand niet meer hardlopen vanwege een achillespeesblessure. Misschien vond ik het daardoor geen leuke race om te lopen. Mijn gevoel zei toen dat ik die race niet nog eens zou lopen. Toen ik echter de aankondiging voor de inschrijving voorbij zag komen voor de 2018 editie besloot ik toch om deel te nemen. Ik wilde perse de slechte herinnering van vorig jaar wegpoetsen.

Deze winter staat in het teken van de Rotterdam Marathon, de Asselronde past dan ook precies in mijn schema. Dit keer wist ik wat me te wachten stond en waar ik vorig jaar stuk gegaan ben. Mentaal was ik veel beter voorbereid en in de maand januari heb ik een hoop trainingskilometers kunnen lopen. Helemaal fit begon ik aan de race. Dit keer liet ik me de eerste kilometers niet gek maken en begon behoudend, eerst maar eens de eerste 5 kilometer goed doorkomen. De klim naar het eerste verzorgingspunt op 5km was weer pittig, helaas was het water zo koud dat ik het niet verstandig vond om het te drinken. Zo’n koude klets in mijn maag zou vast en zeker voor problemen gaan zorgen.

Prins Pieter-Christiaan (foto Rob Voss)

Vlak na het verzorgingspunt zag ik ineens in mijn ooghoeken een bekend persoon lopen. Het bleek Zijne Hoogheid Prins Pieter-Christiaan van Oranje-Nassau, Van Vollenhoven te zijn, samen met een begeleider. Zij liepen iets harder dan dat ik tot dan toe liep. Ik besloot om er een klein tandje er bij te doen en kon in hun spoor volgen. Nooit gedacht dat ik ooit een prins als pacer zou hebben. Dit kon ik een paar kilometer goed volhouden tot er een afdaling kwam er ze net iets te hard voor mij gingen. Zo vroeg in de race wilde ik me niet forceren en liet ze dan ook gaan. Gelukkig werd de afstand tussen prins Pieter-Christiaan en mij nooit heel erg groot, maximaal 50–75 meter. Inmiddels voelde ik mezelf sterker en sterker worden en na 12–13 kilometer werd de afstand tot de prins stukje bij beetje kleiner. Na het verzorgingspunt op km 15 draaiden we vlak na elkaar de Amersfoortseweg op, daar waar ik vorig jaar helemaal stuk ging. Nu wist ik wat er ging komen en dat ik moest zien om in een groepje te belanden. Prins Pieter-Christiaan liep samen met zijn begeleider en een paar andere lopers, een ideale groep om naar toe te lopen. Zonder te veel echte inspanning kon ik aansluiten en werd voor de tweede maal door de prins gepaced.

Ik voelde me nog steeds vol energie en kon nu iets terugdoen voor de prins, dit keer nam ik de koppositie en werd zo pacer van de prins. Zijn begeleider liep ook heel dicht bij mij, zelfs iets te dicht want hij tikte mijn voeten een aantal keer aan. Gelukkig kon ik op de been blijven. Op het 20 kilometerpunt stond weer een tijdwaarnemingsklok en ik het werd me duidelijk dat ik onder mijn PR van de halve marathon zat. Dit gaf mij nog meer power en kon er een tandje bij doen. Dat de weg al iets afliep werkt natuurlijk ook mee. Achterom kijkend zag ik dat ik me losgemaakt had van de groep. Nu niet verzwakken en doortrekken.


Op 3 kilometer van de finish had prins Pieter-Christiaan er ook een tandje bij gedaan. Hij had zijn race nog beter ingedeeld dan dat ik had gedaan. Ik probeer zo lang mogelijk in de buurt te blijven, een extra uitdaging en motivatie. Het werd een race in de race, voor mij dan. De laatste 1,5 kilometer moest ik de prins toch echt laten gaan maar kon nog wel goed doortrekken.


Nog een laatste sprint naar de finish!

Met een laatste sprint op de laatste 500 meter, waarbij ik mijn stadsgenoot Martijn Mensink nog kon inhalen, kwam ik met een super voldaan en moegestreden gevoel over de finish. Al snel zag ik dat ik 3 minuten sneller was dan vorig jaar. Mijn tijd op de halve marathon wist ik nog niet, daar zou ik thuis wel achter komen na het uitlezen van mijn Polar M400. Met verbazing keek ik naar de tijden die ik gelopen had tijdens de Asselronde, ik had meerdere PR’s gelopen. De belangrijkste was natuurlijk de verbetering van meer dan 3 minuten op de halve marathon. Ook op de 5km en 10EM had ik een PR gelopen, boven verwachting goed gepresteerd. De slechte herinnering aan de Asselronde van 2017 had ik meer dan goed gemaakt. Mede door mijn eigen trainingsinspanning maar ook door de strijd met prins Pieter-Christiaan is dit een race om niet snel te vergeten.

Mijn toptijden tijdens de Asselronde 2018

Superman did it again!