17 April de start van de Zestig van Texel

En dan mag je niet meer hardlopen

(voorlopig dan)

Eind september 2016 heb ik me enthousiast ingeschreven voor de Zestig van Texel. Eerder dat jaar had ik mijn eerste Marathon gelopen in 3:38 uur (Rotterdam) en over een paar weken zou ik mijn tweede Marathon gaan lopen. De vorm was er nog steeds, ondanks wat ongemakken tijdens mijn trainingen in augustus.

Mijn tweede Marathon, dit keer in Amsterdam, ging nog beter dan in Rotterdam. Ik kwam uit op een tijd van 3:24:59 uur en was dus dik 13 minuten sneller dan mijn eerste Marathon. De Zevenheuvelenloop, Montferlandrun, de halve van Egmond en de Midwintermarathon zouden nog volgen. Helaas blijkt die laatste misschien roet in het eten te gaan gooien.

Op de website van de Zestig van Texel stond een trainingsschema die uitging van een Marathontijd van 3:25 uur. Laat ik die dus in oktober gelopen te hebben. De week voor kerst ging het schema in. Het was weer even wennen om met een schema te lopen maar begin januari 2017 zat ik goed in het ritme. Hiervoor had ik nog nooit intervaltrainingen gedaan maar die stonden wel in dit schema. Deze trainingen waren wel intensief maar ik begon er steeds meer lol in te krijgen. Alles leek van een leien dakje te gaan totdat ik ineens last kreeg van klachten in de liesstreek. Tijdens de start van elke training was er een onverklaarbare pijn in de liesstreek maar na een paar honderd meter was de pijn weg en kon ik vrijuit lopen. Aangezien de pijn niet wegging toch maar naar de fysio toe. Eerste gedachte leek een liesbreuk, via de huisarts een doorverwijzing gekregen voor een echo in Rijnstate. Toen de vrouwelijke arts zei dat ze niets zag wist ik even niet of dat goed of niet goed was. Het bleek dus goed te zijn, het leek er op dat ik een lichte overbelasting had. Misschien kwam dit door de nieuwe vorm van trainen maar ik was ook een keer wezen lopen toen er sneeuw lag. Ik heb zelf het idee dat ik toen een rare beweging gemaakt heb doordat het glad was. Een “blessure” waar ik gewoon mee kon lopen.

5 Februari stond de Midwintermarathon op het programma, een race van 25km. Na goed warmgelopen te hebben was de pijn in de lies weer weg en kon de wedstrijd beginnen. Alles leek goed te gaan tot de 15 kilometer. Toen we vanuit het bos de provinciale weg op draaide kon ik mijn ritme niet meer vinden. Dit duurde tot km 20. Later zag ik op Strava dat de weg tijdens die fase licht opliep. Tijdens de wedstrijd begon ik al wel iets last te krijgen van mijn linker achillespees. De laatste paar kilometers gingen gelukkig naar beneden en was ik blij dat ik over de finish was, tijd 1:52 uur.
Een dag later bleek de pijn in de achillespees een stuk erger. Een paar dagen maar niet lopen en zien hoe het dan zou gaan. Die eerste loop was waardeloos, daarna volgende nog een training van 21 kilometer wat resulteerde in nog meer pijn en bijna niet meer kunnen lopen. Alweer naar de fysio, geen goed nieuws over de blessure en vele behandelingen zouden volgen.

Even geen kilometers maken met deze schoenen.

Nu ruim een maand na de Midwintermarathon staan mijn hardloopschoenen werkeloos in de gang. Lopen, laat staan trainen voor de Zestig van Texel zit er niet in. Juist in deze weken had ik mijn kilometers moeten maken. Het probleem met deze blessure is dat je veel geduld moet hebben, niet één van mijn sterkste punten. De eerste lichtpuntjes zijn gelukkig al wel zichtbaar. Lopen mag nog niet dus de Stevensloop en Zandvoort Circuit Run (beide een halve marathon) komen nog te vroeg.
Over ruim een maand is de Zestig van Texel. Ondanks dat ik niet mijn kilometers kan maken ben ik toch van plan om te starten. Dit zal dan een loop op het tandvlees worden en hoogstwaarschijnlijk ook een te hoge belasting voor de achillespees. Voor elke race die ik loop stel ik me een bepaalde eindtijd tot doel. Dit keer zal ik dat los moeten laten en gaan voor het halen van de finish. Op tweede paasdag gaat het gebeuren. Ook al ben ik er niet klaar voor, lopen zal ik.

Superman