Mijn tweede Marathon

En dan loop je ineens 13 minuten sneller (spoiler)

In april liep ik mijn allereerste Marathon en toen was Rotterdam het strijdtoneel. Nu, een half jaar later, liep ik mijn tweede Marathon en haalde, net zoals in Rotterdam, weer de finish.

Voor mijn eerste Marathon trainde ik volgens een “traditioneel” schema waarbij je veel kilometers moet afleggen. Nu, voor mijn tweede, heb ik veel minder kilometers afgelegd omdat ik het wilde doen op basis van “De Marathon Revolutie”. Dit schema bleek alleen niet geschikt voor mij, vond ik zelf tenminste, lees meer hierover in mijn vorige blog Mijn Marathon Revolutie.

Voor mijn eerste Marathon heb ik veel gelaten en gedaan om er zeker van te zijn dat ik de eindstreep zou halen. Nu ik wist dat ik de afstand van 42,195 meter de baas kon zijn was ik wat minder streng voor mezelf. Voeding was en is nog steeds wel een belangrijk onderdeel van mijn voorbereiding. Door de juiste voeding voelde ik me goed en bleef ik stabiel qua gewicht. De spanning die ik voelde voor mijn eerste Marathon was er nu niet. Natuurlijk was ik gespannen zoals iedereen dat zal zijn voor een wedstrijd.

Ready to start.

Zaterdag 15 oktober zijn we al naar Amsterdam gegaan. Eerst naar het hotel de spullen afgeven en daarna op de fiets naar de sporthallen Zuid bij het Olympisch Stadion om mijn startnummer en shirt op te halen. Een rondje over de expo hoort er natuurlijk bij. Meteen maar even een kijkje nemen bij en in het Olympisch Stadion. Het is gezellig druk en het begint nu toch wel te kriebelen. Na wat geslenter weer op de fiets terug naar het hotel. In het hotel waren de nodige lopers dus op het menu stonden dit keer ook 2 speciale pasta maaltijden. Aangezien wij een van de eerste waren die kwamen eten hadden we geluk. We hoefden niet zo lang op ons eten te wachten en mijn pasta was goed gevuld met extra kip en bospaddestoelen. Later kwam een Engels gezin naast ons zitten en die hadden de zelfde pasta maaltijd besteld. Met een scheef oog kijkend zag ik dat daar bijna geen kip en bospaddestoelen in zaten, die had ik waarschijnlijk allemaal al gekregen. Eenmaal terug op onze hotelkamer languit op bed liggen en kijken naar de show van Guido Weijers. Ontspannender kon ik mijn avond niet doorbrengen.

Slapen op een andere plek dan in mijn eigen bed is en blijft een probleem en omdat Gretha verkouden was was het een onrustige nacht. Vroeg uit de veren en een stevig ontbijt naar binnen gewerkt. Naast het brood ging er menig kleine pannenkoek naar binnen, de tel ben ik kwijt geraakt. Terug naar de kamer alle spullen gepakt, uitgecheckt, in de auto naar een gratis parkeerplaats en op de fiets verder. Die 4 kilometer op de fiets zijn dan best lekker. De benen komen dan al een beetje los. Eerder dit jaar ben ik lid geworden van Le Champion en kon ik gebruik maken van de VIP ruimte in de sporthallen Zuid. Ik voelde me ook een echte VIP. Kopje koffie drinken, rustig omkleden, nog een bezoekje aan het toilet en geen gestres. Inmiddels is het kwart voor 9 en tijd om naar het Olympisch Stadion te gaan om mijn kleding af te geven en mijn startvak (roze) op te zoeken. Vlak voor de start nog een laatste keer naar het toilet en wachten op het verlossende startschot. Aan mijn hartslag zie ik dat ik lang niet zo gespannen ben. Waar ik normaal een hartslag heb van rond de 95–100 slagen per minuut zit mijn hartslag nu rond de 70 slagen, een goed teken. Twee minuten na de wedstrijdlopers mogen ook wij van start en omdat startvak roze nog voor de grote meute is heb ik al snel genoeg ruimte om lekker te lopen. Het gaat zelfs zo lekker dat ik ruim onder mijn schema loop dat ik in gedachten had. Ik had een eindtijd van 3:25 in gedachte maar liep op een tijd van 3:20. Mijn hartslag blijf ruim onder de 140 slagen en mijn ademhaling had ik gelijk onder controle. Al snel besloot ik om dit tempo vast te houden, ik zou wel zien waar het schip zou stranden of juist niet.

Het parcours van Amsterdam heeft een paar lussen, hierdoor kwam ik bij het 5,5 kilometerpunt de koplopers tegemoet. Ook leuk om dit mee te maken. Zoals verwacht zaten er in de eerste groep alleen Afrikaanse lopers. Het duurde even voordat de eerste niet Afrikaanse lopers voorbij kwamen. Later zou ik ze nog eens zien aan de andere kant van de Amstel. Snel weer op mijn eigen lopen geconcentreerd en gaan met die banaan. Bij het 10 kilometerpunt stond Gretha zoals afgesproken met de long energy drink. ’s Avonds hadden we de punten doorgenomen waar ze zou staan en wat ik eventueel nodig zou hebben. Voordat ik bij dit punt was vroeg ik me af of ze het dopje van de verpakking losgedraaid zou hebben, dit had ik vergeten te vragen. Je raadt het al, het dopje zat er nog stevig op en het duurde even voordat het er af was. Lopend gaat dat een stuk minder makkelijk dan als je stil staat. Weer een leermomentje, zo leer je iedere keer weer wat.

De verzorgingsposten tijdens de Marathon waren goed aangegeven en wat ik een pluspunt vond t.o.v. Rotterdam was dat je eerst sportdrank kreeg en daarna water. Dit vond ik persoonlijk prettiger, kon je mooi even die smaak van de sportdrank wegspoelen. Ook deelden ze bij een aantal punten bananen uit en energiegels. Die laatste nam ik niet want ik had mijn eigen geldrinks mee en die bevallen perfect. De stukken banaan nam ik wel, de perfecte aanvulling. Tussen kilometer 19 en 20 hoorde ik ineens iemand achter me zeggen “heet jij Patrick?”. Yep, dat ben ik. Het bleek Patrick van Hugten te zijn. We hebben elkaar nog nooit in real life ontmoet maar volgden elkaar wel op Twitter. Toen hij vlak bij mij was hoorde hij aanmoedigingen voor Superman en dat kon maar voor een iemand zijn. We hebben nog een klein stukje samen gelopen en wat bijgekletst maar toen moest ik hem toch laten gaan, hij liep een tandje te hard. Best grappig dat je tussen al die duizenden mensen elkaar ontmoet.

Bij kilometer 22 stond Gretha zoals afgesproken. Ik voelde me goed dus had niets extra’s nodig. Tot kilometer 25 liep ik nog op het schema van 3:20 maar begon al iets toe te geven. Ik merkte dat mijn kilometertijden iets langzamer werden maar ze liepen niet al te snel op. Tot de 38 kilometer ging het eigenlijk best goed maar die laatste 4 kilometer waren best zwaar. Ik moest moeite doen om het tempo er goed in te houden en merkte dat de benen toch behoorlijk moe begonnen te worden. Kwam dit door het snellere tempo dat ik gelopen had of kwam het toch doordat ik veel minder kilometers getraind had? Ik kan het je niet vertellen. Nog een keer door het Vondelpark, een paar bochten nog en dan zie ik het Olympisch Stadion. Nog even doorzetten, niet instorten en met de armen in de lucht finishen. Het zit er weer op in een bijna perfecte tijd. Mijn doel was 3:25 en mijn uiteindelijke tijd was 3:24:59, bijna perfect dus. Ik was vooral blij omdat ik ruim 13 minuten sneller was dan mijn eerste Marathon en ik denk dat het nog sneller zou moeten kunnen.

Superman did it again!

Na de finish kon ik net zoals voor de start gebruik maken van de Le Champion VIP ruimte. In alle rust opfrissen, rekken en een welverdiende massage. Een gepensioneerde man masseerde mijn benen, voelde precies aan of het goed zat met de benen en waar de knopen zaten. Met passie vertelde hij over zijn vak en hadden we het over de leuke dingen in het leven. Ik voelde me bijna als herboren en genoot van deze man. Ik kreeg nog een laatste tip mee en bedankt hem, wat kan ik genieten van ouderen die nog zo in het leven staan, respect!

Ik heb de Marathon van Amsterdam heel anders beleefd dan die van Rotterdam. Rotterdam was natuurlijk mijn eerste Marathon en daarom extra speciaal maar ook de sfeer vond ik vele malen beter dan in Amsterdam. Toch heb ik heel erg genoten van Amsterdam, onder het Rijksmuseum door, langs de Amstel lopen en 2 keer door het Vondelpark. Iedere stad heeft weer zijn eigen charmes. Of ik volgend jaar weer in Amsterdam loop weet ik nog niet. Vanavond heb ik me ingeschreven voor de Marathon van Berlijn en hoop dat ik uitgeloot word, zo niet dan kan het zo maar zijn dat ik volgend jaar toch weer naar Amsterdam kom.

2,5 Jaar geleden ben ik pas begonnen met hardlopen en ik had nooit gedacht dat ik ooit een Marathon zou gaan lopen, laat staan 2 Marathons in 1 jaar. Mijn volgende doel staat al in de planning. Eerst een paar korte lopen zoals de Zevenheuvelenloop, Montferland Run en de halve van Egmond. De echte klapper staat gepland in april 2017, dan ga ik op tweede paasdag deelnemen aan de Zestig van Texel. Dat betekent een hoop kilometers maken en zorgen dat ik heel blijf. In de laatste week van dit jaar gaat mijn trainingsschema van start. Vlak voor de start van de Marathon van Amsterdam zei ik nog tegen Gretha dat ik al zin had in Texel. Dat geeft nog maar eens aan hoe ontspannen ik was voor de start. Ik kan niet wachten tot ik kan beginnen aan het nieuwe trainingsschema.

Texel, here I come!

Live Life To The Max