Steve jobs. Hate that i love you

สปอยล์นะ

สตีฟจอบส์เป็นหนังที่บทสนทนาวุ่นวายมากกกกก แรกๆแทบจับจุดไรไม่ได้เลย อ่านซับยังแทบจะไม่ทัน พอได้ซักไม่กี่นาทีก็โอเคล่ะ อารมณ์เริ่มมา

รักและเกลียดความสตีฟจอบส์อ่ะ รักที่เป็นคนมุ่งมั่น ดันทุรังสูง เก่ง ฉลาดมากกกกก(กลยุทธ์ที่ทำให้ได้กลับไปเป็นceoนี่แบบ โห) แล้วก็เกลียด(เกลียดที่ไม่ได้แปลว่าเกลียดอ่ะ)ความปากหมา ความเยอะ ความขัดแย้งในตัว ไหนวะวิถีzen

แล้วหนังเรื่องนี้เป็นไม่กี่เรื่องในรอบสองปีที่ดูแล้วร้องสะอึกสะอื้น ร้องจริงจัง ฉากแรกที่ร้องคือฉากเถียงกับคริสแอน ร้องนิดนึง คือยังไม่ได้อินกับประเด็นอะไร แต่อินกับแอคติ้งมาก พอหยุดร้อง อ่ะ มาฉากจ๊อบส์โดนไล่ออกมาตั้งnext คือหลังจากเนี้ยดราม่านำตาแตกเยอะมาก ฉากที่ทะเลาะกับคริสแอนเรื่องโยนชามข้าวใส่หัวลิซ่า พอจ๊อบส์ปิดประตูปุ๊บ ร้องเลย ร้องตามอีนี่อีกแล้ว ฉากที่ceoแอปเปิ้ลมาหาจ๊อบส์ที่งานเปิดตัวnextก็อีก แล้วก็แฟลชแบคเหตุการณ์ไปมา ฉากห้องประชุมแล้วฝนตกนี่โอ้โห้ววว พลังมาก เกลียดและชอบประโยคที่จ๊อบส์พูดประมาณว่า ที่ผมบอกให้โหวต เพราะผมคิดว่าผมไม่ผิด ตอนนี้ผมก็ยังคิดว่าผมไม่ผิด อ่ะ ร้อง

ตัดมาตอนเปิดตัวไอแมค ฉากที่วอซพูดถึงทีมแอปเปิ้ล2 แบบ ฉันต้องการแค่นี้เองนะจ๊อบส์ แล้วก็เถียงกันใหญ่โตมาก จ๊อบส์ก็แบบ ถ้าฉันไม่อยากทำ ฉันก็จะไม่ทำ เป็นฉากที่อีโมชันนอลมาก อบอวลไปด้วยความตึงเครียด ร้องหนักมาก สงสารวอซ เข้าใจจ๊อบส์ แล้วมาฉากสุดท้ายบนดาดฟ้า จำได้เลยว่าเริ่มร้องตอนลิซ่าพูดถึงเรื่อง28%ของผู้ชายในเมกา แล้วตอนจ๊อบส์สารภาพเรื่องคอมพิวเตอร์ชื่อลิซ่าเพราะลิซ่า อันนี้ร้องหนักอีก รู้สึกเห็นตัวเองในซีนนี้ แล้วตอนจ๊อบส์บอกพ่อจะทำให้เพลงเป็นพันๆเพลงอยู่ในกระเป๋าลูก พ่อหงุดหงิดกับวอล์คแมนนั่นมาก อ่ะ ร้องอี๊ก ร้องทำไม แต่ปริ่ม

สรุปคือหนังดราม่ามาก เอะอะร้อง ชอบ ถูกจริต แคสนักแสดงมาโคตรดี รัก

(บทความนี้พิมพ์จากซัมซุง)