In Bangkok

18 juli

Niet nadenken! Computer uit! Hoe ik het ook probeer, mijn brein blijft, geheel volgens training, sociaalwetenschappelijke concepten produceren. Zoef langs een nieuwbouwblok- ah, zie je, opkomende middenklasse. Zoef, langs reclame billboards: verwesterlijking van Azië. De torens aan de horizon: Thaise schuldencrisis. Terwijl ik er net een slapeloze nacht in een vliegtuig op heb zitten.

Ik had me voorgenomen in het hotel mijn jetlag weg te slapen, daarna de miljoenenstad in te gaan en stukjes te schrijven over mijn veel te dikke buurman in het vliegtuig en het rariteitenkabinet dat Bangkok heet- googel maar eens pingpongballen en Bangkok, bijvoorbeeld. In het hotel aangekomen hoor ik echter waarom de KLM vlucht Amsterdam-Bangkok de Oekraïne heeft vermeden. Mijn facebookscherm gaat op zwart- vrienden van vrienden die uit de lucht zijn geschoten. Wat al onwerkelijk is, wordt nog onwerkelijker door het idee dat een paar gekken in Oost-Oekraine ook een paar uur later op de knop hadden kunnen drukken.

In plaats van een cocktail en slaap ontsnap ik aan de tijdingen uit Nederland, de drukte van de metropool in. De warmte slaat als een klamme doek om me heen, auto’s en motoren toeteren met veel vertraging naar het einde van de werkdag, tientallen grijze kantoorkolossen torenen de donkere, bewolkte hemel in. Het vele water dat al gevallen is, verspreidt een weeïge geur, alsof het protesteert tegen het gebrek aan afvoer en riolering.
Mijn plan: een wandeling van twintig minuten naar een markt in de buurt. Al na drie minuten begint het zweet te gutsen. En er staan drie metrostations op de kaart. Maar voor welke sta ik in godsnaam?! Mijn brein heeft niet alleen sociale wetenschap, maar ook lichte depressie op voorraad: Waarom moest Rik-Jan Brinkman ook alweer alleen naar de andere kant van de wereld?!

“You lost sir? I bring you?” Weemoed maakt afhankelijk. Dit keer van een verkeersjongleur op een scooter. Statistisch veel gevaarlijker dan vliegen, helemaal zonder helm. Volgens de chauffeur was het very short en I drive real slow. Klopt helemaal, drie inhaalacties daargelaten. Met dank voor de adrenaline slokt de markt van Silom Road me op. Gefrituurde kip, you want massage sir, De tropische dag slaat om in een tropische nacht. Gelukkig komt er op de eerste dag naast verdriet- shock ook cultuurshock.
In ieder geval houdt mijn verstand even op met het hogere hokjesdenken. In plaats van `ah, precariaat` denk ik mijn hemel wat een lelijk trainingspak, daar is dat arme mens toch ook veel te dik voor! Wat zal er in die massagesalon in de achterkamertjes gebeuren? Zijn die naakte jongens op de foto´s die dat dametje op straat verkoopt wel boven de 16?

Ik kom naar Azië om het evangelie te brengen van de sociaal- wetenschappelijke theorieën. Maar ik hoop er zelf ook van te genezen en om met verwondering een nieuwe, vreemde wereld te ontdekken. Misschien in Thimphu een scooter kopen.