Een fiets

Na lang aandringen had mijn buurman Tip een lelijke fiets gekocht van een slanke West-Afrikaan. De transactie vond plaats op het Waterlooplein in Amsterdam — het was al donker — en ging gemoeid met een som van twintig euro. Tip liet zich wel vaker bij de neus nemen.

Hij en ik delen een portiek, bovenaan een stenen trap. Zijn vrouw is dood en ik moet de mijne nog ontmoeten. Elke dinsdag blijf ik bij hem eten. Aan de eettafel zitten we dan meestal zwijgend, twee mannen in een warm huis. Vaak staat er Chopin op — Tip noemt hem altijd Freek.

Het barrel stond al maanden voor zijn huis en dus ook voor het mijne, ergerlijk in de weg. Gisteren vroeg ik Tip om de sleutel en die gaf hij mij. Ik liep naar buiten, de portiektrap af en ontdeed de fiets van het slot. Toen liep ik weer naar boven, waar mijn buurman mij stond op te wachten. Hij zei bedankt en ging naar binnen.

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.