“Ik mis een deel van m’n herinneringen”

“Ik heb achteraf te horen gekregen dat ik ergens buiten werd gevonden. In de bosjes, halfnaakt. Ik was m’n bikinitopje verloren, maar kan me niet herinneren dat ik die zelf uit heb gedaan. Er zit gewoon een gat in m’n herinneringen dat ik niet gevuld krijg.”

Benthe (20) neemt me mee, terug naar bijna twee jaar geleden. Het is 30 mei 2014. Een vrijdag. De vrijdag waarop ze gedrogeerd werd.

“Ik weet er niet zo veel meer van hoor.” Het valt even stil. Ze zit schuin tegenover me, op de andere bruinlinnen bank die in de woonkamer staat. De blauwe kussentjes die her en der ter decoratie op de zitplaatsen zijn gelegd, maken het een kleurrijk geheel. De kop thee die voor me op tafel staat is nog te heet om gedronken te worden.

Wet, Wild en wazig

“We gingen eerst nog met een groepje ergens een drankje doen. Gewoon voor de gezelligheid. Daarna vertrokken we richting het feest in Amsterdam. Het was een poolparty. Wet & Wildheette het. Het was in het Sloterparkbad, in Amsterdam-West en zou om 21.00 uur beginnen.”

Ze strijkt haar hoogblonde haar achter haar oor. Haar benen heeft ze onder zich gevouwen op de bruinlinnen bank. Haar blauwgroene ogen lijken te zoeken naar de juiste woorden.

‘t Was er warm en klam, zoals het in zwembaden altijd is

“Toen we daar aankwamen — ik weet niet meer precies hoe laat dat was — moesten we eerst onze tickets laten zien, waarna we naar binnen konden. Daar konden we ons omkleden. De muziek was al goed te horen vanuit de kleedhokjes. We liepen in onze zwemkleding het zwembad in en het was er ontzettend druk. Het was er warm en klam, zoals het in zwembaden altijd is, en overal liepen mensen rond. De muziek stond erg hard, maar dat hoort op poolparty’s natuurlijk. Bij ieder feest eigenlijk. Het was housemuziek. Er zouden drie dj’s draaien die avond.”

“We zijn eerst een drankje gaan halen bij de bar. Ik had voor het feest al wat gedronken en was niet van plan veel te veel te drinken. Met onze drankjes in de hand begaven we ons richting het feestgedruis. We hebben er heerlijk gedanst en gefeest. Het was echt gezellig.”

Zwart gat

Benthe zwijgt even en excuseert zich dan nogmaals voor het feit dat ze het niet zo gedetailleerd meer kan vertellen. Ik vertel haar dat het niet erg is, dat ze er niets aan kan doen. Dat ze haar tijd moet nemen en me mag vertellen wat ze nog weet. Ze neemt nog een slok van haar thee en vervolgt haar verhaal.

“Na m’n tweede drankje moest ik nodig naar het toilet. Dat was het moment dat ik voelde dat er iets niet klopte. Ik voelde me niet zo goed meer en aangekomen bij de toiletten werd het alleen maar erger. Het werd zwart voor m’n ogen, m’n lichtje ging even uit. Ik weet niet meer precies wat er toen gebeurd is, maar ik weet wel dat ik heel misselijk werd en heb overgegeven bij de toiletten. Een hele poos nadat ik was aangekomen bij de toiletten, werd ik wakker. Ik zat op een stoel en bleef maar overgeven. Ik kon alleen maar op die stoel zitten, ik voelde me net een kasplantje.”

Ze hebben me buiten gevonden, ergens in de bosjes

Ze glimlacht. Gelukkig is ze geen kasplantje gebleven. De Benthe die schuin tegenover me zit straalt, geniet. Ze is een fanatiek sportster en geniet van spontane vakanties met goede vriendinnen. De lente van haar leven is pas net begonnen maar Benthe bloeit al volop. Een schril contrast met hoe ze zich die avond voelde.

“Mijn vrienden en vriendinnen waren me op komen zoeken toen ik te lang weg bleef en vonden me op die stoel. Ze hebben geprobeerd mijn moeder te bereiken, maar ze nam niet op. De beveiliging van het feest stond bij me. Zij hebben me blijkbaar buiten gevonden, ergens in de bosjes. Halfnaakt heb ik daar gelegen. Mijn bikini-bovenstukje was verdwenen, maar ik kan me niet herinneren dat ik dat zelf heb uitgedaan.”

“Toen ik weer bij bewustzijn was en op die stoel wakker werd, hebben twee vriendinnen me geholpen met aankleden. Ze hadden een taxi gebeld en met een van m’n vriendinnen ben ik mee naar huis gereden waar ik ben blijven slapen.”

Gebrandmerkt

Benthe vertelt me dat ze niet meer weet wie er iets in haar drankje heeft gedaan of wanneer dat gebeurd zou moeten zijn. Ze is wel vastberaden dat het niet door alleen de alcohol gebeurd kan zijn. Toen ze de volgende ochtend wakker werd, vertelt ze, voelde ze zich eigenlijk verassend goed. Waarschijnlijk omdat ze de avond daarvoor nog alle troep uit haar lichaam had gespuugd.

“Ja, dat was best gek, hoe redelijk goed ik me de volgende ochtend eigenlijk weer voelde. Ik kwam er alleen wel achter dat ik een soort brandblaar op mijn borst had. Ik kon me niet herinneren dat ik die avond me ergens aan had gebrand.”

Verbijsterd luister ik naar Benthe’s verhaal. De rillingen lopen over m’n rug als ik denk aan wat er gebeurd zou kunnen zijn in de momenten dat Benthe buiten westen was. Ik vraag haar voorzichtig of ze de zaterdag na het feest gelijk naar de dokter is geweest om zich te laten controleren.

Ik heb er gelukkig niets aan overgehouden

“Op het moment zelf besefte ik allemaal nog niet helemaal wat er was gebeurd. Ik ben daarom ook niet naar de dokter geweest om me te laten onderzoeken. Voor die blaar ben ik wel nog even naar de dokter geweest. De weken na Wet & Wild heb ik weinig gedronken, omdat ik toch bang was geworden. Maar ik ben er nu niet meer bang voor. Ik heb er gelukkig niets aan over gehouden, dus ik laat het achter me en focus me nu op de fijne dingen in het leven.”

Haar positivisme is aanstekelijk, haar doorzettingsvermogen inspirerend. M’n thee is inmiddels koud geworden. Ik bedank Benthe voor het feit dat ze me haar verhaal wilde vertellen. Haar reactie: “Natuurlijk. Als ik hiermee het onderwerp meer onder de aandacht kan brengen, waarom dan niet?”