Önce Kendine Yetmek
Bugün bir tweet gördüm, bir şeye en fazla ne kadar hak verilebiliyorsa o kadar hak verdim. Şöyle diyor tweette:
“Evlenmeyi erteliyoruz, çünkü insan henüz kendine yetebilen mutlu bir birey haline gelmemişken, eksiklerini tamamlamak adına duygusal bir birliktelik kurduğunda, asalaklar gibi birbirinin sırtından geçinen ve eşini yıpratan çiftlerin sağlıksız ilişkilerine her gün şahit oluyoruz.”
Doğru söze ne denir?
Zannedersem devamı da olan bir dergi yazısı, ve ben sosyal medyada bir tweet olarak bir şekilde denk geldim. Şu linkten tweete ulaşabilirsiniz.
Ama tek olay bu tweetle karşılaşmam değil. Enteresan olan, tam da bu konuyla alakalı kendimce bir yazı karalamıştım, daha bu sabah. Üstelik bitirdiğimde bu ortamda yayımlasam mı diye aklımdan geçiriyordum. Tam da bunları düşünürken hiç alakası olmayan bir yerden yukarıdaki tweetin karşıma çıkması, anlamlı bir tesadüf olması vesilesiyle bu sabahki karalamalarımı paylaşmam konusunda beni cesaretlendirdi.
Çıkış konusu “en zor zamanlarını tek başına atlatan insan”, hikayem de aşağıdaki gibi.
Zor zamanlar geçiriyordum. En zor zamanlarını tek başına atlatan insan olmamak için beni yalnızlıktan kurtaracak ve zor zamanlarımda yanımda olacak insanı aradım. Bunu asıl amaç ve takıntı haline getirdim. Bulduğumu düşündüğümde peşine takıldım, ısrar ettim. Ama kendi sorunlarımı çözmek için onu istiyor olmam onu uzakta tutan sebep oldu. Dolayısıyla aradığım kişiye hiçbir zaman gerçekte ulaşamadım. Bunun sonucunda çok daha zor zamanlar geçirdim, daha derin yalnızlıklar yaşadım. Çok çetrefilli ve acılı bir dönem geçirdikten sonra sonunda anladım ki, aslında kimseye ihtiyacım yok. İhtiyacım olan güç ve güven halihazırda içimde ya da daha romantik bir ifadeyle damarlarımda akan kanda mevcut. Güçlüyüm, değerliyim, ve kendime yetebiliyorum. Zor zamanlarımda öz güvenimle ve öz kaynaklarımla mücadele edebilirim.
Hayat kalitemi artıran bir aydınlanma yaşadım. Bana bunu anlamamı sağlayan insana içimden teşekkür ettim. Artık alan değil veren olmaya karar verdim. Yanında birini arayan değil, birini arayanın yanında olan olmaya niyetlendim. Normalde olmam gerektiği gibi…
Yazdıklarım bunlardı. “Kendi sorunlarımı çözmek için birisini istiyor olmam” tam da yukarıdaki tweette bahsedilen “kendine yetebilen mutlu bir birey haline gelmemişken” sözünün karşılığı. Devamı zaten malum. Yaşadığım sürece ve bazı şeylerin bu farkındalıktan önce gerçekleşmediğine o kadar çok şükrediyorum ki…