Wat als Apple in 2020 een AR bril zonder camera op de markt brengt?

Sander Veenhof
Nov 5 · 6 min read

Of eigenlijk: waarom zou het zinvol zijn om dat te doen?

Een prangend probleem wordt er in elk geval mee opgelost. Google Glass ging ooit ten onder aan de massale kritiek vanuit de maatschappij. Niemand vertrouwde Google en men wenste niet voortdurend en ongevraagd gefilmd te worden door mensen met een Google Glass op de neus. Maakt Apple meer kans met hun bril omdat mensen meer vertrouwen in het bedrijf hebben als gaat om het goed regelen en zorgvuldig om gaan met privacygevoelige data? Alhoewel, zelfs al is alles softwarematig in orde, de ellende rondom de gehackte iCloud accounts maakte wel duidelijk dat niet alleen de hardware en software maar ook onze omgang daarmee een schakel is die van belang is. Hoeveel extra zorgen levert het op om rond te lopen met een apparaat dat naar eigen inzicht (of o.b.v onze instellingen) voortdurend opnames maakt?

Speculative sketch of Google Glass 2.0 — without a camera

Naast sociaal-maatschappelijke overwegingen zijn er ook nog een aantal technische redenen om kritisch naar de camera in de AR bril te kijken. Er wordt over AR brillen gepraat alsof er maar één verschijningsvorm is, maar de match tussen toepassingsmogelijkheden en de daarvoor benodigde hardware wordt in veel discussies over “de AR bril” over het hoofd gezien. Er is nog veel onduidelijkheid omdat de AR fictie op Youtube en de technische realiteit van dit moment verward worden. De ideale situatie zoals geschetst in concept video's vergt anno nu nog een flink zwaar apparaat. Er wordt hard gewerkt aan het subtieler maken van de brillen, maar het blijft een trade-off tussen de roep om lichtgewicht hardware enerzijds en het bieden van een rijke AR ervaring anderzijds.

Daqri helmet, Hololens, Magic Leap, Epson AR, Nreal, Intel glasses (discontinued)

Overtuigende, stabiele en perfect aansluitende virtuele verschijningen die niet van echt zijn te onderscheiden vergen een goed en razendsnel begrip van de complexe fysieke omgeving middels ‘tracking’, maar ook is het optisch een uitdaging om alles op de juiste plek te laten verschijnen. Bij de eerste versie van de Hololens sloot de virtuele laag op een afstand van meer dan 5 meter al niet goed meer aan op de fysieke omgeving zoals je die door de lenzen in de bril waarnam)

FOV (Field of Vision) of Hololens 1

Verder is “Field of Vision” nog een probleem. Ondanks z’n forse formaat biedt de Hololens een AR beeld dat aan de randen wordt afgekapt. Als Apple met een kleine, esthetisch acceptabele AR bril voor consumenten gaat komen, zal die “FOV” dan zelfs minder zijn dan op de Hololens? Of is de hoop dat Apple wonderen verricht en met iets opzienbarends en onverwachts komt waarmee er tóch een subtiele bril te produceren die wél in iets slaagt waar het miljarden verslindende bedrijf Magic Leap en Microsoft niet in slaagden? Vermoedelijk niet.

on the left: Speculative Apple AR glasses / on the right: Magic Leap components overview

Maar Apple heeft wel een andere kracht. Het is in staat om producten op de markt te brengen die mensen kopen. Zelfs als die tegen de verwachting in worden opgeleverd zonder de functies die men essentieel achtte. Apple verraste de wereld in 1998 met een iMac waarin geen floppy diskdrive zat. Die was niet belangrijk genoeg om die permanent ruimte in te laten innemen in de kast.

Kan hetzelfde gaan gelden voor AR? Vermoedelijk zijn de hardcore AR experts en fans het er niet mee eens, maar hoe vaak per dag gaat het onmisbaar zijn dat de bril visueel een object of een ruimte herkent? Je hebt altijd nog je telefoon op zak voor een AR toepassing die niet in een seconde hoeft te reageren of die je niet hands-free hoeft ervaren. Ga je 24/7 met een te zware en sociaal dubieuze bril met camera rondlopen?

Het is beter om na te denken over de toepassing van de juiste bril op het juiste moment voor het juiste doel. Misschien dat we in de toekomst wel minimaal 2 brillen hebben? Of misschien kan er modulair gedacht worden? Op het werk, thuis, of in de openbare ruimte gelden andere eisen en wensen, en ook in de sociale omgangsvormen en de etiquette zijn er verschillen tussen een werk-situatie en een thuis-situatie. Bovendien lijken de utopische voorbeelden in de AR concept videos universeel toepasbaar, maar vaak is de toepasbaarheid beperkt tot een klein domein en werkt het slechts onder bepaalde voorwaarden.

‘Indoor wayfinding’ verschilt radicaal van wayfinding op straat. In een binnenruimte kan de bril zich misschien ruimtelijk oriënteren aan de hand van een gemaakte 3D mapping, mits de fysieke ruimte nog ongewijzigd is. Maar een wereldwijde “AR cloud” voor de publieke ruimte bestaat nog niet. Dan is er natuurlijk nog de mogelijkheid om dynamisch een omgeving te mappen en daarin AR items te tonen. Maar wat visueel op Youtube fantastisch oogt, is dat in de praktijk altijd even essentieel? Als je een machine moet bedienen en moet weten welke bout je moet los draaien, is uiterst nauwkeurige AR nodig. Maar moet in het geval van wayfinding op straat die pijl exact op de stoep gevisualiseerd worden? En zich netjes verschuilen achter een fysieke prullenbak op je pad? Het is een fraai beeld in de concept videos, maar met GPS en kompas data een richtingaanwijzer in je blikveld aansturen volstaat. Hi-end AR technieken zoals ‘occlusion’ zijn wel weer een cruciale feature voor games. De spelbeleving is fantastisch als de virtuele en fysieke wereld zo naadloos in elkaar over gaan. Maar hoe vaak per dag vorm je je locatie om tot een AR game? Hoe vaak sta je stil om een filmposter scannen? En wil je dat de bril permanent o.b.v gezichtsherkenning bijhoudt wie er tegenover je zit, en hoe iemands ‘facial expression’ score verandert naar aanleiding van wat je zegt? Nee, dat willen -we- niet.

Er zijn sociale en technische redenen om aan te nemen dat smartphone/cloud notificaties in je HUD (heads up display) tonen misschien wel de meest gebruikte toepassing gaat worden, en daarvoor volstaat een compact draagbaar model.

Staan we straks al mompelend en handgebarend op straat, ieder in de weer met onze eigen virtuele bubble? Ook voor de bediening geldt dat er per situatie andere mogelijkheden en wensen zijn. Handgebaren in een overvolle metro of trein? In een lawaaiige omgeving met voicecontrol je interface bedienen? Vermoedelijk gaat de AR realiteit er een stuk ingetogener uitzien. De ruimtelijke AR projectie die als transparante 360 graden interface om ons heen verschijnt bedienen we met onze blik. De smartphone in de onze hand fungeert als knop, of misschien bedienen we er zelfs wel een cursor mee omdat een iris-scanning module ontbreekt in de minimale lichtgewicht hardware set-up van de bril? Of dan zo’n bril met enkel een informatie-laag de investering waard is, is ieders persoonlijke keuze. Maar omdat iemand met zo’n bril zich niet ongevraagd opdringt in andermans levenssfeer, hoeft er omgekeerd hoeft ook niemand zich te bemoeien met iemand die er voor kiest zo’n AR bril te dragen. En dat kan misschien wel de voornaamste reden zijn dat Apple met een AR bril zonder camera wél slaagt om iets in gang te zetten op de consumentenmarkt waar anderen niet in slaagden.

Sander Veenhof

Written by

Met speculatieve augmented reality projecten doe ik hands-on onderzoek naar de manier waarop we in de toekomst met AR te maken gaan krijgen http://sndrv.nl

Welcome to a place where words matter. On Medium, smart voices and original ideas take center stage - with no ads in sight. Watch
Follow all the topics you care about, and we’ll deliver the best stories for you to your homepage and inbox. Explore
Get unlimited access to the best stories on Medium — and support writers while you’re at it. Just $5/month. Upgrade