Pair Programming ด้วยวิธี “สวนสมอง”

เปิดประสบการณ์ ที่ฉันเรียกมันว่า Pair Programing แบบ “สวนสมอง” หรือ Recursive สมองนั่นเอง
ปลายสัปดาห์ที่ผ่านมา มีโอกาส Pair Programing กับพี่คนหนึ่ง เป็นการ Pair ที่เป็นสิ่งใหม่สำหรับฉัน ท้าทาย และลุ้นระทึกยิ่งกว่าหนังสยองขวัญ โดยการ Pair ครั้งนี้แตกต่างจากทุกครั้งที่ผ่านมา
เรานั่ง Pair กัน แบบตัวเราเองเป็นผู้ต้องหา และผู้ที่ Pair เป็นตำรวจ ที่มีไฟส่องลงมาท่ามกลางโต๊ะ (ไม่ใช่กดดันนะ มันสนุกมาก ตื่นเต้นที่ไม่รู้ว่าตนจะได้คำถามอะไรกลับมา)
เริ่มด้วยการทำการ์ด พี่ที่ pair ด้วยยิงคำถามมารัวๆ เพื่อหาจุดที่ตัวเราเองยังไม่รู้ พี่เขาถามล้วงลึก ถึงรากก็ว่าได้ มันเป็นคำถามที่แรกเริ่ม เราพอตอบได้ จากนั้นค่อยๆ ลึก และ deep ลงถึงจุดต่ำสุด จุดที่สมองมันไม่รู้ และ การไม่รู้นี่แหละ คือ “ตัวติดฉนวน ของเรื่อง”
ความ deep ข้างต้น มันกลับทำให้สมองของเราเปิดกว้าง สมองเริ่มว่างเปล่า ไม่สามารถตอบมันออกมาได้จริงๆ หรืออาจจะเป็นพารามิเตอร์ตัวสุดท้ายของ ฟังก์ชัน recursive ที่ทำให้ผลลัพธ์ออกมา

ความย้อนแย้งนี้ นำไปสู่การคิดกลับ โดยเป็นจิ๊กซอร์อย่างดี ที่วกกลับไปยังที่มาของเรื่อง สิ่งเหล่านี้สอนฉันว่า แต่ละส่วนเชื่อมต่อกันอย่างไร จนนำเราออกไปเจอภาพรวมของสิ่งที่จะทำได้ทั้งหมด เหมือนฟังชันก์ที่วกกลับสู่ผลลัพธ์ที่ต้องการ ทำให้ภาพที่ประมวลผลในหัวของเรา เริ่มติดต่อเข้าด้วยกัน
หลายครั้งฉันเรียนรู้แบบวิธีการหว่านแห กล่าวคือ การเรียนที่เรียนที่เริ่มตั้งแต่ต้นจนจบ แต่บางครั้งมันมาก จนทำให้สมองของเราไม่สามารถรับได้ไหว แต่วิธีการด้านบนมันพามายังปัญหาจริงๆ ที่เราเองก็ไม่คิดว่าตนไม่รู้ เป็นปัญหาที่เมื่อลบมันออกไป ช่วยให้สมองเราเปิดรับกว้างมากขึ้น
ปล. นี่อาจจะเป็นแค่เพียงหนึ่งวิธี ที่สามารถให้เรียนรู้ได้เร็วมักยิ่งขึ้น มาลบ question mark ในสมองออกกันเถอะ :)
