“ใครอะ อ๋อ ไม่รู้จักแต่น่าจะเล่นด้วยได้ หาบอลแปป”
โคลไม่ได้กล่าว แต่เราคิดเอาเองว่านี่คือความหมายของ “คนแปลกหน้า” สำหรับโคล
ความหวังในการเลี้ยงหมาเพื่อเฝ้าบ้านได้ถูกทำลายลง หลังจากคุณตัดสินใจเลี้ยงลาบราดอร์ การศึกษาพันธุ์และพฤติกรรมของหมาก่อนเลี้ยงเป็นสิ่งสำคัญ แต่ก็ไม่ได้สำคัญที่สุด จริงๆเพื่อนเราก็บอกแล้วแหละว่า อืมมม มันไม่เหมาะเป็นหมาเฝ้าบ้านนะแก แต่ด้วยขนาดตัวและสีของชาโคลก็พอจะทำให้คนกลัวได้บ้างแหละมั้ง ตอนนี้ปัญหาการคัดแยกคนแปลกหน้าเริ่มมีความสมดุลขึ้นโดย — ชานม (ตามไปอ่านได้นะอิอิ)
ใครที่เคยเจอชาโคลทั้งที่บ้านและนอกบ้าน คงได้รู้ปฏิกิริยาของชาโคลว่าเป็นอย่างไร ตื่นเต้นทุกครั้งที่คนแปลกหน้าทำท่าทีจะเข้าใกล้ การต้อนรับในรูปแบบต่างๆ ไม่ว่าจะเป็น เข้าไปดมเฉยๆ (หรอ) การกระดิกหางจนก้นส่าย หรือกระโดดถีบ … ใช่ค่ะ ไม่ผิดค่ะ มีเหยื่อสองสามรายที่ได้รับเคราะห์ และเราต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ (อีกครั้ง) จำภาพไม่ได้จริงๆ ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมาก อาจจะเป็นการกระโดดพุ่งไปชนอย่างแรง (จริงๆเราก็เคยโดนแหละน่าจะเพราะนางตื่นเต้นอะไรสักอย่าง)
เขียนขึ้นต้นแบบนั้นเพราะมันมีที่มานะ มีอยู่วันนึงคุณลุงคนนึงเดินผ่านหน้าบ้าน แล้วคุณลุงก็ทักทายชาโคลว่า “ว่าไง” ชาโคลทำท่าคิด แล้ววิ่งไปคาบบอลไปที่รั้วบ้าน อืม จ้า ต่อไปไม่ต้องห่วงโจรละเนอะ
(โคลจะมีท่าหยุดคิดบ่อยๆ ส่วนใหญ่จะเป็นตอนเล่น ตอนตัดสินใจจะเล่น เหมือนดูท่าทางคนที่จะเล่นด้วยว่าจะเอาไง หยอกล้อไปมา บางทีเราก็กลัวว่าถ้าโคลตัดสินใจพุ่งเข้ามาคือน่ากลัวมาก รุนแรงเหลือเกิน ตั้งตัวไม่ทัน)

เราเคยไปคาเฟ่นึงที่ท่ามหาราช ที่มีลาบราดอร์สีครีมชื่อมะลิ เด็กกว่าชาโคลเป็นปีแต่ตัวใหญ่กว่าเยอะ เจอเจ้าของร้านคุยกันว่าเออเลี้ยงลาบราดอร์เหมือนกัน แต่ตัวเล็กมาก ละก็เลี้ยงหมาแค่ตัวเดียวด้วย เขาก็บอกให้พามาเจอมะลิได้ มาเล่นด้วยกัน แล้วพอวันที่พาชาโคลไปมะลิดันไม่อยู่ เจ้าของจำได้เลยเข้ามาทักทายแล้วถามว่าหมาชื่ออะไร บอกว่าอืมตัวเล็กจริงๆด้วย พอเขาเรียก “ชาโคล” สาบานว่าเจอครั้งแรก เหมือนรอให้เขาเรียกชื่อก็สนิทกันเลย รักมาก หางสะบัดจนก้นส่าย ออกอาการจนเจ้าของร้านพูดว่า “ทำไมตอแหลขนาดนี้ลูก” หมายถึงหมาเนอะ
ทุกคนที่เรียกชื่อ ชาโคล ทำให้โคลตื่นเต้นดีใจได้เสมอ และสนิทกันได้ทันที ยกเว้นคนที่บ้าน เฉยชากันเกินไปแล้ว
ผ้าพันคอที่ใส่ในรูปนี้ไม่ได้ซื้อ แต่หลังจากเจ้าของร้านหลงกลชาโคล เขาก็หยิบมาผูกให้โคลเลย ไม่รู้ไปอ้อนอะไรเขานะคะพี่โคล ในรูปถ้าจำไม่ผิดก็รอขนมจากเจ้าของร้านอยู่ น้ำลายจ้าพี่ แล้วโต๊ะที่นั่งวันนั้นอยู่ใกล้หน้าต่างครัวที่เขาจะส่งอาหาร โคลเกือบจะเป็น QC ให้ทุกจาน พอหน้าต่างเปิดที ก็ชะโงกหน้าไปดมทีว่ามันคืออะไรนะโคลกินได้มั้ย จำได้ว่าวันนั้นเหนื่อยมากๆ ต้องคอยต่อสู้กับแรงของโคลตลอด พาออกข้างนอกทีก็เหนื่อยแล้วเก็บตัวไปอีกยาวๆเลย คนพาไปหมดแรงจ้า

นอกจากคนแปลกหน้าแล้ว คนที่เคยพาหมามาที่บ้านก็ทำให้โคลดีใจมากเวลาเห็นว่าเขามา น่าจะจำได้ว่าเขามีหมา หรือคนที่เวลามาบ้านแล้วชอบเล่นกับโคล พี่สาวเราที่เลี้ยงหมาและเคยพาหมาก็เล่นกับโคล เวลาขับรถเข้ามาในบ้านเรา ชาโคลจะต้อนรับโดยการกระโดดเกาะกระจกรถ น่าจะเพื่อดูว่าเพื่อนมาด้วยหรือเปล่า แล้วก็จะแสดงอาการตื่นเต้นอยากเล่นด้วย เดินตามไปมา
ตอนเราไปตัดผมสั้น เปลี่ยนทรงไปเลย แล้วตอนเย็นกลับมาบ้านก็เดินไปเรียกชาโคลจากไกลๆ โคลก็วิ่งมาหน้าตาตื่นเต้นมาก เรางงเพราะปกติไม่เปนแบบนี้ แอบดีใจเพราะว่าเรียกแล้วมาหาอย่างรวดเร็วด้วยท่าทีอันเริงร่า อีกวันนึงก็ยังมีอาการแบบนี้อยู่ แต่พอวันที่สามไม่มีอาการนี้ละ แล้วเราไปคุยกับเพื่อน เราคิดว่าชาโคลนึกว่าเราเป็นผู้ชายหรือเปล่า เพราะนางชอบเล่นกับผู้ชาย ได้คำตอบมาว่า ชาโคลน่าจะคิดว่าเราเป็นคนแปลกหน้า //ปาดน้ำตา
ไม่รู้ว่าชาโคลให้คำนิยามแบบนั้น หรือว่าจริงๆแล้วสำหรับชาโคลไม่มีใครเลยที่เป็นคนแปลกหน้า
