ตายตอนจบ

ฉาก 
ห้องที่ปิดสนิท มีแสงลอดเข้ามาพอเห็นได้บ้าง เป็นห้องโล่งๆ มีเก้าอี้ 2 ตัว กับ โต๊ะทำงาน 1 ตัว
ตัวละคร 
ชาย 4 คน นักแสดง นักเขียน คนดู ตัวละคร

- ไฟมืด มีเสียงสาดน้ำดังขึ้น ก่อนไฟจะสว่างขึ้นเป็นแสงสลัวๆ เห็นผู้ชาย 2 คน (นักแสดงกับนักเขียน) นั่งหมดสภาพบนเก้าอี้ที่มุมห้อง มีชายอีกคน (คนดู) นั่งบนโต๊ะที่อีกมุมหนึ่ง ในมือถือปืน
คนดู บอกตอนจบมา
นักเขียน ตอนจบ? นายพูดอะไร ชั้นไม่เข้าใจ
คนดู ก็ตอนจบของละครเรื่องนี้ไง ฉันอยากรู้ว่ามันจะจบยังไง
นักแสดง เดี๋ยวนะ ที่จับชั้นมา เพราะอยากรู้ว่าละครที่ชั้นเล่นจบยังไงเนี่ยนะ 
 แล้วถามหน่อยสิว่าอีกคนนี่ใคร
นักเขียน ผมเป็นนักเขียนบทครับ
นักแสดง อ้อ ขอโทษทีนะครับ ผมเป็นคนเล่นมีหน้าที่แค่เล่น เลยไม่จำเป็นต้องรู้จักกับคนเขียน
คนดู นี่ไม่ใช่เวลามาทำความรู้จักกัน ตกลง…เรื่องนี้จบยังไง
นักเขียน เฮ้อ….ตอนจบก็ตายหมดไงครับ เราทุกคน ตายกันหมด
นักแสดง เขาพูดจริง ไม่ได้โกหก ผมอ่านบทมาจบแล้ว
คนดู ห๊ะ จบแบบนี้ได้ยังไง คุณรู้มั้ยว่าคุณทำผมเสียใจมากแค่ไหน ผมเป็นคนดูที่เผ้าคอยละครเรื่อง นี้มาตลอด ผมเหมือนมีชีวิตอยู่เรื่องนั้น เหตุการณ์มันซ้อบทับชีวิตผมจนเหมือนมันเกิดขึ้นจริง แล้วคุณจะมาจบแบบนี้ได้ยังไง
นักเขียน อ้าว นี่ความผิดผมเหรอที่เขียนเหมือนชีวิตคุณ ผมก็เขียนจากชีวิตของผม แต่ก็เป็นไปได้ว่า ชีวิตของพวกเรามันเหมือนๆ กัน อย่างว่านะ โลกนี้มันก็มีแค่ เกิด เรียน ทำงาน แก่ ตาย เป็น แพทเทินที่ไม่รู้ใครสร้างขึ้น แต่ทุกคนก็ดันทำตามๆ กัน ก็อาจจะเป็นสาเหตุที่ทำให้คุณรู้สึก เหมือนว่าเป็นชีวิตของคุณ แต่จริงๆ แล้วมันก็เป็นชีวิตของคนทั่วไป
คนดู ไม่ๆๆๆๆ มันเป็นเรื่องของผมสิ (กับนักแสดง) ผมเห็นตัวผมเองในแววตาของบทที่คุณเล่น คุณ เล่นเป็นผมใช่ไหม คุณอ่อนไหว คุณอ่อนโยน ในขณะที่ลึกๆ ก็แข็งกร้าว เราคือคนคนเดียวกัน เพียงแต่คุณกล้าที่จะทำ กล้าตัดสินใจและเป็นคนเก่ง ต่างจากผม
นักแสดง ….คือ..ทำไมคิดไปไกลได้ขนาดนั้น คือชั้นเป็นคนสร้างคนในบทขึ้นมาเอง ดังนั้นคนในบท ก็คือชั้น ชั้นคือคนในบท ตัวชั้นกับตัวละครคือคนเดียวกัน เราแชร์ความรู้สึกนึกคิดแก่กัน ความ อ่อนไหว ความอ่อนโยน ในขณะที่ลึกๆ ก็แข็งกร้าว เราคือคนคนเดียวกัน เพียงแต่ตัวละครกล้า ที่จะทำ กล้าตัดสินใจและเป็นคนเก่ง ต่างจากตัวชั้น
นักเขียน ผมต่างหากที่เป็นคนสร้างตัวละครขึ้นมา ผมคือพระเจ้า ผมให้ความรู้สึกนึกคิด ผมให้ความ อ่อนไหว ความอ่อนโยน ในขณะที่ลึกๆ ก็แข็งกร้าว ตัวละครนั้นคือคนที่ผมอยากจะเป็น แต่ เป็นไม่ได้
คนดู ไม่รู้ล่ะ เรื่องราวก็ไม่ควรจบลงแบบนี้ ทำไมถึงไม่ให้ความหวังในชีวิตกันบ้าง ถ้าตัวละครไม่มี หวัง ผมจะหวังอะไร เขาเหมือนเป็นแรงบันดาลใจของผม ไม่รู้แหละ ไม่ว่ายังไง เรื่องราวควรจะ เป็นไปได้ด้วยดีสิ คุณเปลี่ยนมันได้ไหม….ถ้าไม่ได้…ผมจะเปลี่ยนมันเอง
- คนดูยืนปืนไปหานักเขียน
นักเขียน ไม่ได้หรอกคุณ ทุกอย่างมันกำหนดไว้แล้ว บทผมมีเหตุมีผลของมัน ถ้าคุณทำแบบนั้นเรื่องราว ต่อไปจะเป็นยังไง ผมไม่ยอมแก้มันหรอกนะ
- คนดูยืนปืนไปหานักแสดง
นักแสดง ผมไม่รู้ไม่เห็น ผมมีหน้าที่แค่ทำตาม ถ้าบทเปลี่ยนผมก็เปลี่ยน แต่ให้ผมเปลี่ยนบทผมทำไม่ได้ ผมไม่ชอบคิดตัดสินใจ ผมชอบทำตามมากว่า ไม่งั้นผมจะเป็นคนเล่นทำไม 
 ชีวิตนี้ผมตัดสินใจมากพอแล้ว
คนดู ถ้าพวกคุณไม่ยอม …ผมจะฆ่าคุณจริงๆ นะ
นักแสดง ถ้าคุณฆ่าผมแล้วใครจะไปเล่นละครล่ะ คุณเล่นได้เหรอไง การแสดงมันยากนะคุณมันเป็น ศาสตร์และศิลป์ คุณต้องกลายเป็นคนอื่น และคุณก็จะสนุกไปกับมัน จนมารู้ตัวอีกทีคุณก็ไม่รู้ ว่าคุณคือคนไหน ตัวเราจริงๆ คืออะไร ใช้ชีวิตอยู่กับการโกหกหลอกตัวเองไปวันวัน คุณทำ ไม่ได้หรอก ยิ่งคุณบอกว่าตัวคุณมีเรื่องราวที่น่าสนใจ ยิ่งเป็นไปไม่ได้ นักแสดงที่ดี ชีวิตคือ
 ความว่างเปล่า ถึงได้สนุกกับการเป็นคนอื่น เพราะชีวิตของคนอื่นมันน่าสนใจ มันสนุกมี เรื่องราว ในขณะที่ชีวิตคนเล่นเองไม่มีอะไรเลย มีแต่ความล้มเหลวห่วยๆ ถึงได้ชอบให้คนมา ลิขิตชีวิตแทนไงล่ะคุณ เพราะลิขิตเองแล้วมันแย่ไปซะทุกอย่าง ฟังมาขนาดนี้แล้ว คุณจะทำได้ จริงๆ เหรอ?
คนดู ทำไมจะทำไม่ได้ ชีวิตคนเราก็แสดงอะไรต่ออะไรมาตั้งเยอะ เราต้องเห็นอกเห็นใจเมื่อเห็น ความโศกเศร้าของคนอื่นที่บางครั้งไม่ได้อินไปกับมัน เราต้องยิ้มไปกับมุกฝืดๆ ของเจ้านาย เราต้องชมว่าอาหารอร่อยเพราะเกรงใจคนทำ เราต้องยิ้มยินดีเมื่อเห็นคนอื่นได้ดีกว่า 
 เห็นคนอื่นได้ทำในสิ่งที่เราอยากทำแต่ทำไม่ได้ เราต้องเป็นมิตรต่อหน้าแล้วนินทาลับหลัง 
 เราต้องแสดงว่าเราเป็นมนุษย์ไม่ใช่ปีศาจที่ไร้หัวใจ จะแสดงเพิ่มอีกนิดอีกหน่อยจะไปอะไรไป
นักแสดง ก็ตามใจคุณแล้วกัน
นักเขียน แล้วบทล่ะ คุณจะเขียนหรือไง ชีวิตคุณล้มเหลวหรือเปล่าล่ะ
คนดู ถ้าไม่เหลวผมคงไม่จับคุณมาหรอก
นักเขียน แล้วคุณเคยคิดมั้ยว่าเราทำทุกอย่างถูกต้องแล้ว แต่คนอื่นผิดที่ผิดทาง
คนดู ก็เคยนะ
นักเขียน โอเค คุณมาเขียนบทได้แล้ว เพราะการเขียนบทคือการระบายความคิดที่เราอยากให้เป็น แต่ เราทำมันไม่ได้ออกมา ชีวิตจริง เราพยายามวางแผนการทุกอย่างให้เป็นอย่างที่มันควรจะเป็น แต่สุดท้ายแล้ว เราก็พบความจริงว่าเราควบคุมความจริงไม่ได้เลย การเขียนบทคืออำนาจ ทำให้ทุกอย่างเป็นไปในแบบที่เราคิดว่าดี ได้พูดในสิ่งที่อยากจะพูด
คนดู โอเค ในเมื่อผมทำหน้าที่แทนพวกคุณได้แล้ว พวกคุณก็ไม่จำเป็นต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป ผมจะไป เปลี่ยนเรื่องราวให้มันเป็นในสิ่งที่ผมอยากให้เป็น ไปเปลี่ยนคนขี้แพ้ให้ยิ่งใหญ่ เปลี่ยนโลก จอมปลอมทั้งใบให้มีความสุข
-คนดูเล็งปืนไปที่นักเขียนอีกครั้ง 
คนดู คุณไม่กลัวตายเหรอไง ทำไมดูไม่ตื่นเต้น กังวล หรืออยากโทรหาใครมั้ย?
นักเขียน ยิงๆ ผมสักทีเถอะ เสียเวลา ผมอยากตายมานานมากแล้ว ผมเบื่อความวุ่นวายของโลกใบนี้ ผมเบื่อการเป็นแค่ฟันเฝืองเล็กๆ ในเครื่องจักรที่ยิ่งใหญ่ ผมอยากจะออกจากระบบนี้สักที
นักแสดง เอาจริงๆ นะ ตอนนี้ชั้นก็ไม่ต่างอะไรจากคนที่ตายไปแล้วหรอกนะ ไม่อยู่ในความทรงจำ ของใคร ไม่มีใครนึกถึง แทบจะไร้ตัวตนอยู่แล้ว คนที่ไม่มีใครจำได้จะต่างอะไรกับคนที่ตายไป แล้ว พอเขาพบศพก็คงจะมีคนมานั่งรำลึกถึงบทบาทที่เล่นสักสักวันสองวัน 
 ก่อนจะมีเรื่องใหม่มาดึงดูดความสนใจ ยิงๆ ไปเถอะ มันไม่มีอะไรเปลี่ยนไปหรอก
คนดู บ้าจริง อะไรวะเนี่ย ท้าใช่มั้ย
นักเขียน คุณอย่างเปลี่ยนเรื่องราวไหมละ ถ้าเปลี่ยนเปลี่ยนคุณก็ต้องกล้าพอ
คนดู (หายใจถี่) ก็ได้วะ นายพูดเองนะ
- ไฟมืด เสียงปืนดัง 2 นัด
- ไฟสว่าง นักเขียนกับนักแสดงตายแล้ว
- เสียงโทรศัพท์ของคนเขียนบทดังขึ้น

คนดู (รับสาย) ครับ ผม..เขียนบทเองครับ…………ได้ครับ…………….เดี๋ยวนะครับผมขอถามพี่คำนึง ครับ..ไอ้เรื่องบาปบุญที่จะให้เขียนเนี่ย หน้าตามันเป็นยังไงหรือครับ ผมไม่เคยรู้จักถึงมันเสีย ด้วยสิ ทุกวันนี้ก็ทำทำตามไปเพื่อไม่ให้ดูแปลกแยกจากคนในสังคม……ได้ครับจะจัดให้ครับ
- คนดูเปิดลิ้นชักโต๊ะ หยิบกระดาษกับปากกาขึ้นมาเริ่มเขียนบท
คนดู ตัวละครของเราต้องไม่ตายตอนจบ ตัวละครของเราจะต้องกลายเป็นวีระบุรุษ และเราคือ ตัวละคร คือคนให้ชีวิตแก้ตัวละคร ชีวิตตัวละครคือชีวิตเรา ความสำเร็จของตัวละครคือ ความสำเร็จของเรา ตัวละครของเราจะต้องไม่มีวันตาย จะใช้ชีวิตอย่างยิ่งใหญ่ไปตลอดกาล
- ตัวละครเปิดประตูห้องเดินเข้ามาหาคนดู
คนดู (คว้าปืน) เห้ย แกเป็นใคร เข้ามาได้ยังไงในนี้
ตัวละคร ผมคือคุณ คุณคือผม ผมคือคุณที่ประสบความสำเร็จ ผมคือคุณที่คุณเป็นแบบผมไม่ได้ คุณ สร้างผมขึ้นมาเพื่อชดเชยในสิ่งที่ขาดหายไป
คนดู (ตกใจ)นายคือ…..ตัวละครของชั้น นายคือความสำเร็จ นายคือความภูมิใจ นายมาหาชั้นทำไม นายมีเรื่องอะไรหรือเปล่า ชั้นสามารถเขียนทุกอย่างที่นายอยากได้ ชั้นทำได้ทุกอย่างให้นาย ประสบความสำเร็จ โดยที่ตัวเองย่ำอยู่กับที่
ตัวละคร ฆ่าผมทีเถอะ
คนดู ห๊ะ! ชั้นยอมไม่ได้ ชั้นฆ่านักเขียนกับนักแสดงไปเพื่อที่ช่วยนายให้รอดพ้นจากเงามัจจุราชนะ ชั้นยอมไม่ได้ ให้เรื่องราวมันไปแบบเดิมไม่ได้ นายคือคนพิเศษ เมื่อชั้นแสดง ชั้นก็จะเป็นคนที่ พิเศษไปด้วย
ตัวละคร คุณจะพิเศษไปทำไม จะรออ่านโคนันตอนจบเหรอไง พอเถอะ ปล่อยให้ผมตายเถอะ แค่นี้ตัว ผมก็ใช้ชีวิตมายาวนานเกินไปแล้ว
คนดู นานเกินไป นายจะรู้ได้ยังไงว่านานเกินไป
ตัวละคร คุณให้ชีวิตอมตะแก่ชั้น จนลูกผมถามว่าทำไมชั้นไม่แก่ขึ้นเลย ผมต้องโกหกลูกว่าผมเป็นอา เขาบ้าง เป็นลูกของอาเขาบ้าง เป็นญาติห่างๆ ทางพ่อที่บังเอิญหน้าเหมือนกัน จนความแตก ลูกก็เกลียด เมียก็ตาย เหลือตัวคนเดียว ใช้ชีวิตไปวันๆ ในหัวมีแต่คำถามที่ว่าถ้าย้อนเวลา กลับไปอะไรคือสิ่งที่จะจบปัญหาทั้งหมด และนี่คือคำตอบ ทำให้ผมยอมแหกขนบเดินออก จากทางที่คุณลิขิต เพื่อมาบอกให้คุณหยุด เพราะผมไม่อยากทรมานอีกต่อไป
คนดู ไม่ๆๆๆๆ มันไม่ควรเป็นแบบนั้น จริงๆ ก็มีตั้งหลายมุมในชีวิตชั้นที่น่าสนใจ เพียงแต่มันมีน้อย จนหลงลืมไป ถ้าชั้นตั้งสติดีดีก็น่าจะนึกออก และเขียนให้ชีวิตของนายทุกวันไม่จำเจได้นะ
ตัวละคร คนเราก็คิดว่าชีวิตเรามีแง่มุมที่ดีทั้งนั้นแหละ บางครั้งผมยังเผลอคิดเลย ก่อนจะนึกได้ว่าผมไม่ มีกระทั่งชีวิตด้วยซ้ำไป ฆ่าผมเถอะ ผมไม่อยากให้ความรู้สึกพวกนี้มากัดกินทุกวัน ถามจริงๆ คุณไม่เคยรู้สึกผิดจนอยากจะแก้ไขมันตลอดเวลาเลยเหรอไง
คนดู มันคือความรู้สึกที่ปกติ ชั้นรู้สึกทุกวันจนชินแล้ว! ชั้นไม่ยอม ชั้นไม่ยอมให้เรื่องนี้ตายตอนจบ นายจะต้องมีความสุข นายจะต้องยืนยาว นายจะต้อง…..
- ไม่ทันพูดจบ ตัวละครฉวยกระดาษมาฉีกจนขาด และเสียชีวิตทันที
คนดู ไม่จริง ไม่มีนักเขียน ไม่มีนักแสดง ไม่มีตัวละคร แล้วเราจะพูดในเรื่องที่อยากจะพูด แสดงในสิ่งที่เราไม่กล้า ทำในสิ่งที่ไม่เคยได้ยังไง แล้วเรื่องมันจะเปลี่ยนไปได้ยังไง เราคนเดียว จะเปลี่ยนแปลงอะไรได้ ไม่เคยรู้สึกไร้ค่าเท่านี้มาก่อนเลย เมื่อสุดท้าย เราก็แค่ตัวละครตัวหนึ่ง ที่ถูกสร้างมาให้ตายตอนจบ ไม่ว่ายังไง….เราก็เปลี่ยนแปลงไม่ได้จริงๆ สินะ
-ไฟมืด เสียงปืนดังขึ้น 1 นัด

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.