Hello Taiwan D1 | ประเทศนอกสายตา

ไต้หวันไม่เคยคิดจะอยากไปด้วยซ้ำ ตอนเอยชวนก็เฉยๆ แต่เห็นเขาไปกันแล้วมีตั๋วโปรก็น่าไป พอสิงหามีเงินก็ว๊อนอยากไปเมืองนอกอีก (เพิ่งไปสิงโปเมื่อพฤษภา) ไทเกอร์แอร์ปล่อยโปรพอดี เลยจัดเค้าดาวน์ไต้หวันซะเลย ตอนจองคิดแค่ว่าไปยังไงก็ได้ให้ถูกสุด เลยได้วันมา 10 วัน (28/12–06/01) ไปคนเดียวด้วยเพราะเอยคนชวน หนีไปเมกาเสียแล้ว ลืมคิดถึงเรื่องอื่นใดทั้งปวง จากนั้นจึงค่อยๆ หาข้อมูลเรื่อยๆ จนคิดว่าแน่นปึ๊กเพื่อไปผจญภัย แน่นจนเหมือนอยู่ไต้หวันมานาน

ขนาดว่าหาข้อมูลแน่นแล้วก็เจออะไรไม่คาดฝันจนได้น่า
สนุกดี ประเทศน่ารักดี

Day 1

Taiwan Taoyuan International Airport | 臺灣桃園國際機場

กว่าจะผ่านตม คนเยอะมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก เป็นชั่วโมงอะ คือตมเขาก็ทำงานรวดเร็วนะ แต่คนเยอะจริงๆ ซึ่งไต้หวันมันเก๋ตรงเราามารถกรอกบัตรขาเขาผ่านอินเตอร์เน็ตได้ ไม่ต้องเขียนในกระดาษที่แจกบนเครื่อง

พอถึงตม เขาก็จะถามหาบัตรเราก็ตอบไปด้วยความรู้อังกฤษเท่าหางอึ่งว่า online ตมก็เปิดดูในคอม จากนั้นเขาก็เห็นอีนี่ใส่ช่องอาชีพว่าสื่อมวลชน (เนื่องจากเวลากรอกในเว็บมันจะเป็นกล่องให้เลือกอาชีพเลยเลือกตามที่มี ขี้เกียจกรอก other) ตม ก็ถามว่าเป็นนักข่าว (reporter) เหรอ ด้วยความขี้เกียจต่อความยาวเลยตอบว่า Yes ตมเลยให้ผ่านมา โดยคิดว่าเราเป็นนักข่าวจากประเทศไทย

..แหะๆ เข้าเมืองมาก็โกหก ตม เลย

ข้อเสียของสนามบินเถาหยวนคือไม่มีรถไฟฟ้ามาถึง แต่ก็ชดเชยด้วยการมีรถบัสเข้าเมืองทั้งคืน แต่นั่นก็ไม่ใช่วิธีแก้ปัญหาที่ดีเท่าไรนัก (เห็นว่ารถไฟฟ้ามาสนามบินจะเปิดประมาณมีนา 59)

การบินตั๋วโปรทำให้คืนแรกเราต้องนอนที่สนามบิน แม้ว่าเถาหยวนจะไม่อลังการเท่าชางกี แต่ก็เป็นสนามบินที่ดีที่หนึ่ง ตั้งแต่การมีฟรีไวไฟแบบไม่ต้องลงทะเบียนอะไรเลยบริการ ทีปลั๊กบริการทุกๆ 2 แผงที่นั่ง

ซึ่งที่ชางกีนอกเกจจะมีปลั๊กบริการแค่ 1–2 จุดต่อเทมินอล เน็ตฟรีก็จะมีแค่ในเกจ

ร้านที่ฝากชีวิตไว้ก็คือ Hi-life อาหารมากมายให้เลือกกิน เคาเจอร์ช็อคอันแรกคือไม่มีถุงพลาสติก ซึ่งก็อ่านรีวิวมาแล้วล่ะว่าที่นี่ถุงพลาสติกขายนะ ปกติจะไม่ให้ แต่พอเจอการขายแบบไม่มีถุงพลาสติกนี่งงเลย ทอนเงินเสร็จเราก็ต้องเรียนรู้เองว่าปิดการขายแล้ว แล้วรวบของทั้งหมดบนเคาเตอร์ออกให้คนต่อไปมาวาง จากนั้นภาษาจีนเริ่มซึมซับคีย์เวิร์ดคือ เซี่ยเซี่ย ที่แปลว่าขอบคุณ 55 ขอบคุณปุ๊ป โอเค ปิดจ็อบ

แก้วน้ำกระดาษแบบพับเก๋มาก

ชอบถุงทรายที่นี่มาก เขย่าๆ ขยำๆ แล้วมันร้อนขึ้นเรื่อยๆ ให้ความอบอุ่นได้ดีมาก ซื้อกลับไทยมาอันนึง ไม่รู้จะได้ใช้ไหม เอิ๊กๆ

ถุงทรายร้อนให้ความอบอุ่น

จากนั้นพอเช้าเราก็ซื้อตั๋วรสบัสกั๋วกง 125NT เพื่อลงไทเปเมน ประทับใจมากที่ในรถบัสมีป้ายบอก 2 ภาษาว่าป้ายหน้าคืออะไร

พอถึงป้าย ไทเป บัสเทมินอล คนก็ลงหมด จนเอ๊ะป้ายนี่เหรอ แต่ก็ลงตามเขาไป ทำให้ได้เห็นไทเปเต็มๆ ตา ตื่นเต้นมาก


Taipei Main Station | 臺北車站

ที่นี่ยิ่งใหญ่มาก เป็นศูนย์รวมการเดินทางของไทเปเลย มีทั้งรถไฟฟ้า MRT รถไฟธรรมดา TRA รถไฟหัวกระสุน THSR รถบัส รถเมล์ และห้างร้านต่างๆ เหมือน หมอชิต+จตุจักร+ยูเนี่ยน+หัวลำโพง+ตลาดสามย่าน มาอยู่รวมกัน มันเลยยิ่งใหญ่มาก ผลลัพธ์ของการรวมกันเลยได้ เขาวงกต ดีดีมาที่นึงให้คนเดินหลงไปหลงมา มีหลายชั้นและเชื่อมถึงกันจนงงจริงๆ ใช้เวลาเดินสำรวจอยู่นานมาก (จริงๆ คือหลง)

ที่ไทเปเมนจะมีตู้ล็อคเกอร์ให้บริการมากมายหลายราคา ต้องเดินวนๆ ดูเจอราคาถูกสุด 20NT/3ชั่วโมง แต่กลัวจะมีถูกกว่านี้เลยเดินวนหา เจอแต่แบบ 20/1 ชั่วโมง 50/1 ชั่วโมง เลยจะเดินกลับมาแต่…

อ้าว

อยู่ตรงไหนนะ

เหมือนสถานที่เมื่อกี้ไม่มีอยู่จริง เลยต้องเดินวนไป จนเจอที่ใหม่ราคาเท่ากัน

วิธีการใช้ล็อคเกอร์ก็แสนจะง่ายดาย (แต่กว่าจะใช้เป็น โง่ตั้งนาน)

  1. ใส่ของในล็อคเกอร์ ไม่ต้องปิดฝา ปิดไปมันก็ดีดออกค่ะ อย่าโง่ (พี่เจ็บมาเยอะ)
  2. กดเลขตู้ที่เครื่อง แล้วหยอดเงินชั่วโมงแรกลงไป
  3. มันจะปริ้นรหัสผ่านมาให้ พอได้รหัสผ่านมันก็จะร้องเสียงดังให้ปิดฝา พอปิดฝามันก็จะล็อคทันที เรียบร้อย
  4. ขากลับก็แค่มาที่ตู้ กดเลขตู้ใส่รหัสผ่าน แล้วมันจะคำนวนเวลา ว่าต้องจ่ายเงินเพิ่มเท่าไหร่ ก็หยอดไป พอเงินครบประตูก็จะดีดออกทันที
ได้มาฟรีแต่อ่านไม่ออก อารมณ์เหมือนศาสนาคริสมาแจกของ แบบแสดงความรัก free hug ทำนองนั้น

สิ่งที่ต้องทำเลยก็คือ yoyo card หรือ easy card นั่นเอง ช่ายได้ทุกอย่างร้านค้า ข้าวปลาอาหารรถไฟฟ้า รถไฟธรรมดา รถไฟไม่ธรรมดา รถเมล์ รถบัส ดีงาม แถมจ่ายผ่านบัตรส่วนลดเพียบ ราคา 100NT และต้องเติมเงินเปิดบัตรอีก 100NT ซึ่งสาขาขอเงินคืนได้ และถ้าใช้บัตรไม่ถึง 2 ปี ได้เงินมัดจำคืน 80NT ด้วย กรี๊ดๆ (มันเขียนว่าได้คืน 100NT แต่มีค่าบริการ 20NT =.=)

youth travel มีส่วนลดพวกมิวเซียมมากมาย แต่ไม่ได้เข้า เอามาห้อยกระเป๋าเฉยๆ ทำฟรีที่ vistor information

Maokong Gondola | 貓空纜車

นั่ง MRT มาที่สถานี Taipei Zoo ความโง่คือ พยายามซื้อบัตรกับตู้อยู่นานมาก เอ๊ะ ทำไมไม่มีให้จ่ายกับ easy card เลยล่ะ แล้วก็นึกขึ้นได้ อีโง่ มีบัตรแล้วไม่ต้องซื้อตั๋ว เดินไปได้เลย (แบ่บว่าไม่ได้ใช้บัตรแรทบิทไปหลายปีก็หลงๆ ลืมๆ ไปบ้าง)

พอมาถึงก็เห็นคิวซื้อตั๋วค่อนข้างยาว แต่มันเขียนว่ารับอีซีการ์ด ก็ยังคงไปที่ตู้ขายตั๋วอัตโนมัติ (ที่เสียทุกตู้) ก็ด้อมๆ มองๆ ว่าแบบใช้อีซีการ์ดซื้อยังไงตรงไหนนะ แต่แล้วก็รู้ตัวว่า อีโง่ ก็เดินเข้าไปสิ แบบรถไฟฟ้านั่นแหละ เลยไปต่อคิวขึ้นกระเช้า กะว่าถ้าผิดพลาดยังไงก็เดินถอยออกมาซื้อตั๋วได้

ต่อคิวกันขึ้นไปที่ชั้น 4 จากนั้นจะมีพนักงานถามเป็นภาษาจีนว่าแบบพื้นใสหรือธรรมดา ซึ่งไม่รู้เรื่องหรอก แต่ก็ทำโง่ๆ มึนๆ ต่อคิวที่ยาวๆ ถึงได้เห็นป้ายว่า อ๋อ แถวยาวนี่คือพื้นใสนี่เอง ซึ่งเป็นคนกลัวความสูงอยู่แล้ว เลยเดินออกไปตรงพื้นธรรมดาทันที และก็ตี๊ดอีซีการ์ดก่อนขึ้นกระเช้า ง่ายๆ ไม่ต้องรอนาน และพอมาคนเดียว เขาก็ลัดคิวให้ไปรวมๆ กันเพื่อให้กระเช้าเต็ม จากนั้นกระเช้าก็จะจอดตามป้ายต่างๆ ซึ่งไม่สนใจ จะลงป้ายสุดท้าย เหมาคง พอถึงก็ติ๊ดบัตรออก เงินก็สูบไป 50NT

เดินเล่นกินลมชมวิวที่เหมาคง อากาศดี๊ดี แต่แบบไม่หนาวเลย อากาศเย็นสบายจนแบบ คนที่นี่เขาแต่งเต็มกันเกินไปป่าววะ เราว่าเราขี้หนาวแล้วนะ ตึกกสทบางรักหนาวกว่านี้อีกหลายเท่านัก ได้กินไส้กรอก ประทับใจมาก รสชาติหวานๆ คล้ายกุนเชียง แต่อร่อยกว่ากุนเชียงเยอะ เนื้อจะไม่แห้ง แต่นุ่มและชุ่มฉ่ำ โอ้ย หิว

น้ำแพงขวดละ 20NT แต่ก็รับได้อยู่

Xiangshan | 象山

นั่งใต้ดินลงสถานี xiangshan แล้วเดินตามรีวิวพันทิปไป ก็จะเจอบันไดขึ้นเขา จะมีร้านน้ำ และไข่ต้มอยู่ตีนเขา บนเขาไม่มี ควรซื้อให้เรียบร้อยก่อนขึ้น

ที่เขาช้าง ทางเดินทำมาดีมาก ผู้คนเดินออกกำลังกันชิวๆ แต่อีห่า เหนื่อยเหี้ยๆ บันไดชันมาก สูงมาก 500m พ่อง เดินไปหอบไป หัวใจเต้นแรงมาก คาดิโอสุดๆ เดินมาพร้อมพี่ผู้หญิงคนนึง หอบแห่กเหมือนกัน พี่หยุดเราก็หยุด แต่แม่งก็มีคุณลงเดินขึ้น เดินลงแซงเราชิลมาก แบบ ทำได้ไงวะ ให้ตายเหอะ จนมาเจอช่องไม้ แบบถ่ายรูปได้เหมือนกัน ก็คิดว่าจะกลับละ ไม่ไหมเหนื่อย แต่มองไปที่พี่ผู้หญิงที่มาด้วยกัน นางไฟท์ต่อเว้ย เอ้า เอาก็เอาวะ เดินต่ออีกนิดเดียว (นิดเดียวจริงๆ) ก็ถึงจุดชมวิว จุดแรกแล้ว กรี๊ดๆ 101 ถ่ายรูปเป็นพิธี จากนั้นก็เห็นป้ายว่ามีอีกจุดขึ้นไปอีก 100m เรากับพี่ผู้หญิงคนนั้นมองหน้ากันอย่างไม่ได้ตั้งใจ ต่างคนต่างดูเชิงกัน และเดินกลับทั้งคู่ค่ะ เอดรอก เหนื่อย อารมณ์เดินขึ้นดอยสุเทพ เสื้อกันหนาวที่ใส่มาก็ต้องถอด เหงื่อตกอยู่ แถมอีถุงทรายก็กำลังร้อนได้ที่ 40 องศา ตอนที่ไม่ต้องการสักนิด

ตอนเดินลงคิดว่าจะง่าย ไม่เลย ขานี่สั่นพั่บๆ แบบไร้เรี่ยวแรง เดินลงทีก็หอบที ขาลงทำให้เดินสวนกับคนที่กำลังขึ้นมา เหมือนเห็นตัวเองไงไม่รู้ เห็นคนเดินขึ้นมาก้าวแล้วหอบ ก้าวแล้วหอบ ก็แอบสะใจอยู่ลึกๆ หึหึ ..กูผ่านมาแล้ว..

จากนั้นก็ไปถอนกระเป๋าคืน หลงไทเปเมนและเช็คอิน จริงๆ ในแพลนต้องไปหมู่บ้านทหารแถวๆ นั้นต่อ แต่ขอบาย ขาสั่นไม่มีแรงแล้ว

Shi-Da Night Market | 師大夜市

หลังจากนอนพักเอาแรงที่ห้องแล้วก็เดินตลาดดีกว่า เก็บท้องไว้ตั้งนาน ก็เพื่อการนี้

Take the Green Line 33 to Taipower Building Station (台電大樓). After leaving Exit 3, make a right turn, then make another quick right to reach Shi-Da Road (師大路). The market is located along both Shi-Da road and in the alleys off both sides.

ก็อปมาจาก guidetotaipei.com

ตลาดไม่ใหญ่ แหล่งวัยรุ่น เพราะใกล้มหาลัย งานดีเชียวคุณ กรุบกริบๆ แนะนำซาลาเปาลูกเล็กๆ อร่อยเหี้ยๆ

ขากลับก็แวะไทเปเมนเพื่อรับตั๋วรถไฟที่ซื้อออนไลน์ไว้ตั้งแต่ที่ไทย ซื้ออนไลน์ลดราคาจาก 440NT > 418NT กี่ % ไปคำนวนเอา

ตั๋วต้องรับก่อนเดินทางอย่างน้อย 30 นาที แต่เนื่องจากจองเที่ยว 6:20 กลัวตื่นสายเลยขอรับตั๋วตั้งแต่คืนนี้เลย เพื่อที่พรุ่งนี้จะได้พุ่งตรงมาขึ้นรถไฟได้ทันที

เพราะที่นี่ขึ้นชื่อเรื่องตรงเวลา

และนั่นคือจุดเริ่มต้นของหายนะ

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.