Hello Taiwan D8–9 | นิทรรศการ ชอปปิ้ง และกลับสู่ฟามจริง

จะต้องกลับแล้วเหรอ งือออออออออออออออออออออออออออ ไม่โอเคเลย ไม่จริงๆ วันนี้ขอเดินชมนิทรรศการของ อ.จุนจิ อิโต้เสียหน่อย ค่อยข้างชอบการ์ตูนแก

228 Peace Memorial Park

คือปกติต้องเดินผ่านมาขึ้นใต้ดินทุกวัน แต่เพิ่งคิดจะถ่ายรูปง่ะ ตอนเช้ามีคนมานั่งวาดรูป มีโรงละครการแจ้งเจอนักแสดงกำลังวอร์มเสียงกันใหญ่เลย คิดถึงบรรยากาศละครเวทีจังเลยยยยย

Huashan 1914 Creative Park

MRT Zhongxiao Xinsheng เดินตามป้ายที่เขียนว่า Creative Park มาถึงสิ่งแรกที่เจอคือ..โคนัน อ้าว กรี๊ด โคนันอ่อ ว้าย ตายแล้ว

ชอบวิธีการขีดเว้นรอคิวใต้ดินให้ไม่เกะกะสุด

นิทรรศการของ อ.จุนจิ ไม่ใหญ่มากค่าเข้า 250NT เก๋ด้วยใช้ระบบ AR เข้าช่วย คือเราต้องโหลด APP (เจ้าหน้าที่อ่านว่า เอพีพี บ้านเราอ่านแอพ) แล้วจกานั้นจะมีแว่นตา ใส่มือถือเราเป็นจอ เมื่อเรามองงานที่แสดงผ่านแว่นตา จะเกิดภาพเคลื่อนไหวและเสียงหวีดร้องขึ้น (ซึ่งไม่มีใครใส่แว่นตลอด พอจะดูงานทีเขาก็สวมแว่นที ซึ่งอีนี่โชว์โง่อีกแล้ว ใส่แว่นตอนเข้าพนักงานขำใหญ่เลย ก็ว่าเดินลำบากจัง ต้องมองผ่านแว่น (ซึ่งก็ใส่แว่นอยู่แล้วซ้อนไปอี๊ก) พอเข้าไปข้างใน อ้าว เด๋อเลย

ไม่รู้จะบรรยายยังไง คืออ่านไม่ออกสักตัว 55555555555 แต่ได้มาดูภาพการ์ตูนเคลื่อนไหวนี่มันเท่สุดๆ ข้างในมีซุ้มให้ถ่ายรูป แล้วจะปริ้นหน้าเราออกมาในการ์ตูนของ อ. เท่ดี

ซึ่งเราก็ไม่ใช่แฟนเหนียวแน่นที่จะรู้ว่ามาจากเรื่องไหนๆ ขนาดนั้น แต่แค่เคยอ่านมาบ้างแล้วก็ประทับใจ

แหม จะกลับง่ายๆ ได้ไง เจอโคนันทั้งที 280NT จัดไป

พอเราเข้ามาเขาจะมีแฟ้มคดีให้เลือกประมาณ 5 สี ซึ่งแต่ละสีจะเป็นคดีปริศนา ซึ่งต้องไขทั้งหมด 4 ข้อ โดยแต่ละสีเป็นแต่ละคดี ซึ่งอ่านไม่ออก เสียใจมากกกกกกกกกกกกก

พอเดินมาเรื่อยๆ จะเจอห้องที่ห้ามถ่ายรูป ซึ่งมันคือ สถานที่เกิดเหตุฆาตกรรม โหย แม่งเจ๋งว่ะ แล้วจะมีจุดคำถาม เช่นเราเอาสมุดสีฟ้า มันก็จะมีป้ายสีฟ้าเขียนว่า Q1Q2 Q3 Q4 ก็เดินไปที่ป้ายเพื่อไขคดี ซึ่งอ่านไม่ออกจบเกม ซึ่งเราแก้ Q3 สีฟ้าได้ข้อเดียวเพราะเป็นเรื่องของสีกับทิศ N-E-W-S เลยแก้ได้ นอกนั้นอ่านไม่ออก 555

ซึ่งเราเห็นคนอื่นจริงจังกับการไขคดีของตัวเองก็ประทับใจมาก แบบ อยากอ่านจีนออกเดี๋ยวนั้นเลย น่าสนุกมากและเราก็ออกมาโดยไม่ได้ทำอะไรเลย 555555555555555555 พอออกมาจะมีร้านขายของที่ระลึกสูบเงินไปอีก จัดไพ่ลายโคนันมา ที่ซื้อเพราะไพ่โจ๊กเกอร์เป็นยินเลยนะเนี่ย

แผลนต่อมาคือหาที่สวยๆ ในไทเปถ่ายรูป ซึ่งแผนไว้เช่นสะพานไทเป สะพานสายรุ้ง dahu park แต่พอมาถึงสะพานไทเปก็ขี้เกียจขึ้นมาเลยซื้อชานมไข่มุกและกลับ

มาแวะที่ชอปของ xiaomi ดีกว่า สถานี xingtian temple ทางออกสามเดินออกมาเจอตึกตามภาพขึ้นไปชั้นสอง มีร้านเบเกอรรี่กลิ่นหอมมาก

ไม่ได้ซื้ออะไร เพราะรอ Mi5 อยู่ จากนั้นก็ขอแวะไปที่วัดขอพรดีกว่า

Xingtian Temple

คนเยอะมาก ขนาดวันธรรมดานะ เหมือนจะมีอะไรแจก แต่ช่างเถอะ

มีป้ายสอนวิธีการทำความเคารพทีละจุดด้วยนะ

ห้องน้ำมต้ดินสถานีนี้ดีมากนะ ใหญ่ สะอาด แนะนำ

จากนั้นก็มาต่อที่วันหลงซานที่เราพลาดไป

Longshan Temple

ไหว้ไม่เป็นหรอก ก็ขอไหว้แบบไทยๆ ไปก่อนละกัน หวังว่าเจ้าแม่กวนอิมท่านจะเข้าใจ

จากนั้นก็ทำเรื่องตลกๆ นั่นคือการลงทะเบียน Ubike แต่ไม่ใช้ เพราะจะกลับแล้ว แค่อยากทำ 5555

จากนั้นก็ไปซีเหมิน ชอปเจลว่านหาง 99NT ตามคำสั่งซื้อจากเพื่อนๆ และมาร์กหน้ามายบิ้วตี้ไดอารี่ของตัวเอง 10 แผ่น 210NT แทบจะเหมาหมดร้าน ติดที่กระเป๋าเดินทางเล็กนะ ไม่งั้นจะเหมามากมายเลยทีเดียว (เพิ่งคิดได้ตอนพิมพ์ว่า โหลดกระเป๋ากี่ใบก็ได้แค่น้ำหนักไม่เกินนี่หว่า โง่จัง กระเป๋าเดินทาง หรือเป้ สวยๆ ราคาก็ถูก โง่อีกละ)

กลับเอาของมาเก็บที่ห้อง คือหนักมากจริง ผ่านร้านก๋วยเตี๋ยวเนื้อ ขอจัดเสียหน่อย แถมรูปหน้าร้านมีภาษาอังกฤษด้วย ทัวร์ริสเฟรนรี่แน่ๆ

พอหยิบใบออเดอร์มาเท่านั้น ตายแล้ว จีนล้วนๆ พยายามจะเทียบตัวอักษร แต่พอเจอจีนรัวๆ ก็เดินอาการตาลาย เลยทำเด๋อๆ ให้พนักงานมาแล้วชี้ที่รูป จึงได้ก๋วยเตี๋ยวมาในที่สุด ตกใจราคานิดหน่อย 110NT คิดซะว่ากินร้านในห้างเมืองไทย

อืม หอม อืม ดี แต่ความหอมแบบนี้ เอกโอชา หรือร้านในซอกที่เจริญกรุง 85 ก็ให้กลิ่นและรสแบบนี้ ราคาเบากว่าด้วย เอวัง แต่เหนืออื่นใดคือเส้นนุ่นมาก เหนียวนุ่นคือดี คือกินอีกได้ แต่ก็ไม่ได้ซูฮกอะไรขนาดนั้น หรือเราลิ้นจระเข้วะ

ซีเหมินขอโมเดิร์นทอยเล็ตหน่อย เข้าใจว่าเป็นร้านของหวาน แต่อ้าว ไม่ใช่นี่ขายของคาวด้วย 55 ไปคนเดียวพนักงานดูตกใจเล็กกน้อย ทำไมวะ จากนั้นเขาก็เอาเมนูอังกฤษมาให้ ถามว่าครั้งแรกไหม แล้วคือโง่มากฟังไม่ออก แค่คำว่า first time แต่โบคดีตอบ yes ไปเขาเลยสอนว่าต้องสั่งและจ่ายเงินก่อน โดยที่หารเฉลี่ยนแล้วต้องไม่ต่ำกว่าคนละ 90NT ซึ่งเรามาคนเดียวเราสั่งอะไรก็ได้แพงกว่า 90NT หมดล่ะ เลยสั่งน้ำแจ็งใสมา

โอโห พี่จะใหญ่ไปไหน

ใหญ่มากแบบ ตายแล้ววววววววววววววววว ฉันจะทำยังไงดี กินไม่หมดก็ขายขี้หน้าแย่สิ มิน่าพนักงานดูตกใจที่มาคนเดียว

กินไป หนาวไป คือแอร์เย็น กินของเย็น และอีกประเด็นคือ ไม่อร่อย :(

แต่ก็หมดนะ

กลัวเสียหน้า 55555

จากนั้นก็นอนไม่หลับเดินเล่นแถวๆ ไทเปเมน เดินจนหิว เจอร้านเล็กๆ เปิด 24Hr เลยชี้รูปและเอาถ้วยเล็ก

อ้าว

บะหมี่แบบที่ซีเหมินเลย

อ้าว

กินซ้ำว่ะ

อ้าว

เอาเถอะ

อ้าว อร่อยไม่สู้ หอมไม่เท่า

แต่ก็เหมาะกับการพึ่งพึงยามดึกมาก

จากนั้นก็กินพุดดิ้งเซเว่นล้างปาก อ๊ามมมมมม ฟิน และนอน พรุ่งนี้กลับแล้ว

D9 สวัสดี ไต้หวัน หวังว่าเราคงได้เจอกัน

มาขึ้นรถที่ไทเปเมน เลยจัดข้าวกล่องรถไฟราคา 100NT อื่มม ดี แต่ข้าวมันผัดกับผักดองซึ่งเราเกลียด ชาดอกมะลิมีโปรซื้อขวดที่ 2 10NT แต่ไม่สนขอลองขวดเดียวก่อน แหวะ กินแค่ดับกระหายพอ ไม่ไหวๆ

(ต้องบอกก่อนว่าเป็นคนไม่กินชา กาแฟ แอลกอฮอล์ ดังนั้นมันอาจจะอร่อยแต่คนไม่กิน เราไม่สามารถสัมผัสสุนทรีย์ของมันได้จริงๆ เนี่ยเพิ่งหัดกินชานมไข่มุกเพราะไต้หวันเลยเนี่ย)

จากนั้นก็เอาเหรียญทั้งหมดเติมในการ์ดแล้วไปเอาเงินคืน เพื่อให้มันรวมกันแล้วออมาเป็นแบงก์น่ะ และก็ซื้อพายสับประรดที่สนามบิน เพราะไม่รู้จะซื้อที่ไหนดี และก็บินกลับ

ยังไม่ได้ไป SML และอาลีซานเลย ทั้งๆ ที่ไปเป็นอาทิตย์

เมืองอื่นๆ ก็น่าสนใจมาก ฟู่หลงก็ยังไม่ได้ไปปั่นจั๊ก

แถมไปเดินปี้โถผิดเวลา ไม่มีอะไรเหลือเลย แม้แต่วิว

.

.

อยากแก้มืออีกรอบจัง

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.