மாரிகாலம்…

கறுப்பு கண்ணாடி மாட்டிக்கொண்டது போல் சோம்பல் முறிக்கும் காலைப்பொழுதுகள். மஞ்சள் பூசி குளித்தது போல் அலங்கரித்து நிற்கும் பூச்செடிகள். தேங்கிய நீரில் வட்டமிடும் தாழ்வாரத்து மழைத்துளிகள். சிதைந்த புற்றுக்கு மும்மரமாய் புது வழி தேடிக்கொண்டிருக்கும் எறும்புகள். இளம்பெண்களை போல் நளினத்துடன் செட்டைகளை உதறும் முகட்டு புலுனிகள். எல்லாவற்றையும் வெறுத்து சந்நியாசம் பூண்டது போல் கூனிக் குறுகி மூலையில் படுத்திருக்கும் ஜிம்மி. கிணற்றுக் கட்டில் பிள்ளையை வளர்த்தியிருப்பது போல் அங்குமிங்கும் ஓடித்திரியும் மாமரத்து அணில்கள். அடிக்கடி சிநேகம் விசாரிக்கும் கூதல் காற்று. இப்படியாக சிறைப்பட்டிருக்கும் முன்விறாந்தை நினைவுகள்!

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.