Durven is het halve werk

Is er iets wat jij niet durft? Met muziek zoals de 5e van Tjaikovski helpt het Residentie Orkest jou de held in jezelf te ontdekken. Meedoen kan niet meer, maar het filmpje blijft hilarisch: hier kijken. (Wordt hier niet voor betaald trouwens, ben alleen de presentator)

In de een-na-laatste podcastlevering waarin Susannah te gast was en ik er niet bij mocht zijn omdat Drew & Zan (mijn belachelijke behoefte iedereens naam af te korten wordt ook in de podcast besproken) mijn boek gingen bespreken noemden ze me ‘fearless’.

Nou.

Als er een statement fundamenteel onjuist is het dat ik ‘fearless’ ben.

Tuurlijk, op sommige manieren ben ik stoer. Je kunt mij in een zaal met duizend man neerzetten en ik doe wel een praatje. Ik durf op mensen af te stappen, iets creatiefs te maken en te delen met anderen, ik maak examens en toetsen zonder faalangst. Ik ga proactief achter dingen aan, vertel je hoe ik me voel, ik maak tegenwoordig zelfs ruzie als het moet. Op menselijk, persoonlijk creatief gebied durf ik veel.

Ik heb heel veel vertrouwen in mijn intellect, charmes en creativiteit…maar heel weinig in mijn lichaam.

Ik ben onhandig, stuntelig, ongecoordineerd. Ik ben daardoor werkelijk waar een van de meest bange mensen — als het op fysieke dingen aankomt.

Fysieke sukkel

Ik ben nooit goed geweest in fysieke dingen. Ik pak alles op de meest onlogische manier beet om het op te tillen en te vervoeren, ik snap dansbewegingen of fitness oefeningen pas drie dagen later (of niet); ik ben motorisch en praktisch gezien gewoon niet begaafd. Dat is me vroeger ook heel veel verteld trouwens, door gymleraren, klasgenootjes, familie.

Ook nu nog vind ik alle fysieke dingen eng. Ik durf niet te springen op dingen. Ik haat alles met extreme sports, van abseilen tot kitesurfen tot parachutespringen. Ik zal nooit ‘Geronimo’ roepend van een rots of klif afspringen. Ik kreeg een complete paniekaanval toen ik ooit een keer ging duiken.*

Ik zoek fysieke uitdagingen zelf niet zo snel op, maar sporten bleek ik ondanks de horror van gymlessen vroeger toch leuk te vinden. Ik bleek relatief goed in yoga (want lenig), en ook andere individuele sporten pak ik lekker op.

Maar punt blijft, ik heb geen vertrouwen in mijn eigen fysieke kunnen.Hierom vond (vind) ik sparren bij kickboksen ook ontzettend moeilijk. Ik geloof niet dat ik het (aan)kan, dat ik iemand kan raken of kan voorkomen dat iemand mij raakt. Ik ga er eigenlijk vaker vanuit dat ik iets niet kan dan wel.

Door dat gebrek aan vertrouwen in mezelf is snowboarden is voor mij een enorme mentale strijd.

Snowboarden

Ik vind heel erg veel eng met snowboarden. Ik vind liftjes eng, ik vind steppen eng, ik vind andere mensen op de berg eng. Ik vind afdalingen eng, ik vind het eng om met mijn rug naar het dal te staan, ik vind bochtjes maken eng, ik vind het eng dat ik moe word en dan minder goed board, ik vind het eng dat ik hard ga, ik vind het eng als ik ergens blijf steken.

Terwijl, de wintersport zelf vind ik eigenlijk heel leuk. Lekker een beetje buiten, zonnetje en een frietje bij de lunch, nog een rondje na de lunch, dan naar het huisje, in bad en met thee in thermogoed op de bank met een boek. Genieten.

Nu heb ik dus voor aankomende wintersport een opfriscursus gekocht. Ik heb 7 lessen hier om een beetje te oefenen en techniek beter onder de knie te krijgen voor mijn wintersport eind maart.

Toch een beetje stoer?

Ik blijk dan toch wel wat stoerheid in me te hebben.

Ik ga allereerst zonder enige moeite in mijn eentje die snowboardlessen volgen.

Ik pak mijn fiets, zet GoogleMaps aan en ga in mijn eentje naar SkiDiscovery. Dat vind ik geen seconde spannend. Sterker nog, ik vind het een ongekende luxe dat ik dit soort shit in mijn eentje durf te doen. Dat geeft zoveel vrijheid, zoveel ruimte om te doen waar je zin in heb of wat je belangrijk vindt.

Ten tweede ben ik de eerste les superstoer. In de eerste les ga ik er zo vanuit dat ik niks kan, dat ik superrelaxed op zo’n board sta en een beetje ga aanklooien. Dan durf ik dus veel meer. Dan ga ik gewoon dingen proberen want ik weet niet of ik iets wel of niet kan, dus dat probeer ik dan gewoon. Ik maak geintjes, ik doe een moeilijke move gewoon om eens te kijken of dat lukt en voor ik het weet heb ik het uur (met een paar keer stevig vallen) overleefd.

En dan niet meer

De lessen daarna is mijn Bange Ik weer terug. Dan weet ik namelijk al van te voren wat ik wel en niet kan, en dat merk ik meteen. De dingen die ik wel aardig kan blijf ik doen, de dingen die ik niet kan vermijd ik. Wat natuurlijk onhandig is, want zo leer je het nooit.

Als ik het zou durven, zou ik zoveel sneller progressie maken en veel relaxeder op dat board staan.

Stoer zijn

Ik heb er veel over nagedacht. Dat gebrek aan vertrouwen in mijn lichaam is ergens op gebaseerd, zeker weten. Het is nooit mijn strong suit geweest.

Maar die overtuiging dat ik zon ongelooflijke amotorische sukkel ook niet meer volledig up-to-date.

Ik ben best fit, sterk. Ik heb de afgelopen tien jaar veel gesport en veel geprobeerd. Yoga, dansen, boksen, krachttraining, hardlopen, en ook het snowboarden. Al die verschillende dingen hebben er wel voor gezorgd dat ik sterker en handiger ben dan ooit. Ik ben geen complete amateur meer.

En daarbij. Al was ik een expert, ook dan zou ik moeten blijven oefenen, oefenen, oefenen. Hard work beats talent if talent doesn’t work hard. Dus met de kennis dat ik nu best al wel wat kan, en het willen blijven oefenen, ga ik gewoon door met de lessen.

En niet alleen dat, ik doe mijn best om al die durf die ik heb op mijn werk, met mensen, op het Internet om te zetten naar durven met mijn lijf.

Want dan maak je volledig gebruik van je kunnen, je kennis, alles wat je hebt. Als je durft, zet je alles in. Je weet niet of je het kan tot je het met alles wat je hebt probeert.

En dus ga ik proberen om ook fysiek te durven wat ik mentaal ook allemaal durf.

…Dus er bestaat een kans dat het volgende stukje vanaf de Eerste Hulp geschreven wordt, maar dammit, dan heb ik in elk geval wat gedurfd.

*Ik ben dan wel weer zo iemand die per se nog wel een keer wilde duiken die dag om ook een succeservaring te hebben, maar ik had zoveel pijn in mijn oren en ik vond het zo arelaxed dat ik wel gelijk wist; ik ga lekker snorkelen.