Waarom ‘Wine Country’ het kijken helemaal waard is.

Lianne
Lianne
May 20 · 5 min read
De hoeveelheid grappigheid van deze vrouwen daar kan geen arena vol met middelmatige kerels tegenop

Zaterdagavond slingerde ik Wine Country aan en ik vond het een uur en drie kwartier genieten. Is het spannend? Nee. Zou het mogelijk wat meer pit nog kunnen hebben, dit verhaal? Natuurlijk.

Maar Wine Country is eigenlijk perfect, omdat ik denk dat het een van de eerste in zijn soort is. Een verhaal over vrouwen verteld, door vrouwen, waarbij het doel alleen maar is om de verhalen te vertellen.

Beetje spoilers, dus ik zou eerst lekker de film kijken. Hier is de trailert. Hieronder wel waarom de film ZO leuk is.

De dames zijn zo driedimensionaal dat ze bijna de fourth wall breken

Luistert, er zijn superveel leuke films vol met vrouwen (gemaakt door vrouwen), waarbij de vrouwen ook daadwerkelijk meer zijn dan welgevormde wezens die een beetje dingetjes doen.

Maar nog niet eerder heb ik een groep vrouwen gezien die niet alleen heel duidelijk allerlei verschillende persoonlijkheidskenmerken hebben.

Abby (Amy Poehler) is een beetje Leslie Knope Light, maar ze ook onzeker en zoekende. Rebecca (Rachel Dratch) is zo’n doorgedraaide therapeut die het heel de tijd over feedback heeft, maar ze raakt ook gefrustreerd en roddelt over haar vriendinnen. Val (Paula Pell) is een ramp met daten en vrouwen (also, hoera voor een lesbisch karakter!) maar een ongelooflijke empathische en grappige vrouw die voor anderen klaarstaat.

Hetzelfde geldt voor de andere dames in de film: Ze zijn niet De Huisvrouw, De Carrierevrouw, Het Wrak. Ze zijn méér. Ze zijn zodanig echte personen dat het lijkt alsof je naar een verfilmd echt goed boek zit te kijken: dit zijn ontzettend goed geschreven personages.

Deze film is heel erg grappig

Mag ook wel met al die topwijven uit SNL, maar ik heb om zoveel quotes gegierd van het lachen. Alleen voor de gesprekken tussen de vrouwen is deze film al het kijken waard.

Minibonus: De muziek

Ik ben een sucker voor een goede soundtrack.

Deze film slaagt niet alleen voor de Bechdel test; Amy Poehler wiped her ass with it.

Ik had al door hoe de vlag erbij hing toen in de eerste scenes geen enkele husband in beeld kwam; Amy Poehler made the Bechdel Test her bitch.

En in een van de eerste scenes stappen de dames een taxibusje uit en terwijl Val nog tegen hem praat zie je alleen de zijkant van zijn hoofd…en als Val de autodeur dichtdoet komt hij niet eens meer vol in beeld — het beeld schakelt gelijk over op de vrouwen.

Mannen worden nauwelijks besproken, alleen dat de man van Rebecca een lul is maar dat ze dit zelf nog niet doorheeft. Het gaat nau-we-lijks over kerels.

Er zit eigenlijk maar één man in de film. Devon, iemand die bij het huis hoort en opruimt, kookt en chauffeurt (OH THE IRONY).

En niet alleen komt die alleen maar af en toe in beeld voor een grapje, Abby heeft seks met hem gewoon omdat het kon en het is niet vijf procent van de verhaallijn. Alleen in de eindscene zitten de vrouwen hier een beetje over te giebelen met elkaar.

Vrouwendingen worden neergezet zonder te veroordelen

Ik heb er een hekel aan dat vrouwen neergezet worden als niet-grappig, dramatisch, overemotioneel of zeurderig. Hoe meer iemand dit soort dingen roept (ja ook als grapje) hoe meer ik het idee krijg dat diegene vrouwen ei-gen-lijk niet ziet als volwaardige mensen. En dat komt helaas echt een stuk vaker voor dan je misschien denkt.

Maar ik durf echt wel mijn hand in eigen boezem te steken. Sommige dingen pakken vrouwen anders aan dan mannen.

En daarom was het zo verfrissend om girl-on-girl behavior in een film geportretteerd te zien zonder dat het duidelijk de bedoeling was dat je het als iets slechts, of als de punchline zag.

Iedereen een beetje te tipsy en daardoor luidruchtig, overenthousiast en ietwat minder bewust van de omgeving? Kan niet zeggen dat dit me met mijn vriendinnen me nooit is overkomen ergens in een mooi restaurant.

Dronken hilarische diepe gesprekken met een vriendin die eigenlijk nergens over gaan maar die op dat moment als het ALLERBELANGRIJKSTE OOIT voelen? Been there, done that, zero regrets.

Irritatie omdat iemand jou iets verwijt wat ze zelf ook doet, en haar eigen blinde vlekken totaal niet ziet? Yup.

Iets doen wat niet mag, stoer doen tegen je vriendin over hoe je reageert als je gepakt wordt maar als het gebeurt toch gewoon braaf sorry zeggen en het niet meer doen? LOL, sowieso.

En dat je daardoor even helemaal klaar bent met Vriendin X en daar iets over zegt tegen Vriendin Y omdat je het echt even kwijt moet*? Ofterwel, roddelen?(In de film zijn dit de ‘Can I Just Say Something’-scenes) Guilty as charged.

Wine Country laat al die kutdingen die vrouwen inderdaad kunnen doen, zonder dat je ooit het gevoel krijgt dat hier iets mis mee is. Ik vind dat knap.

Tina Fey als Tammy

Niet alleen is Tammy een fantastisch personage, ze fungeert ook als een bijna Shakespearian-type verteller gedurende het verhaal.

Terwijl ze de dames rondleidt in het huis is alles wat ze zegt een soort hilarische foreshadowing voor alle shit die natuurlijk gaat loskomen op moment dat 6 45-jarige vriendinnen die elkaar al 25 jaar kennen drie dagen met elkaar opgescheept zitten.

Concluderend

Er is geen grote climax in dit verhaal, geen gigantische knallende ruzie met onoverkomelijke drama’s. Maar dit klopt ook met het verhaal: Als er namelijk een reden was tot een onoverkomelijk drama of een vriendschap-niet-meer-te-redden ruzie? Dan was die vriendinnenclub allang geexplodeerd.

Het zijn juist de kleine plotjes, de kleine twists en turns die dit verhaal zo echt maken, die dit een heerlijk, grappige maar rustige film maken waarin je ziet hoe echte levens van echte vrouwen, echte vriendinnen kunnen lopen.

Misschien zullen sommige mensen de film saai vinden. Ik hoop dat er nog honderd van deze films gemaakt worden. Het liefst met een Tina Fey Shakespearian narrator.

*Juist omdat ook al ben je even helemaal klaar met iemand je nog steeds heel veel van diegene houdt en diegene nog steeds je vriendin is, het gaat nu alleen ff niet.

Lianne

Written by

Lianne

Schrijvert & Self help junkie (30) met boek 1 (2018) uit en boek 2 in the making (TBD). Nederlands stukje hier, elke maandag.