#Fantacle -2

உலகின் அல்லது இயற்பியல் உலகின் ஆதாரம் ஒளி. இயற்பியல் உலகம் என்று சொல்வதன் பொருள் கற்பனை உலகங்களில் நிஜ ஒளிக்கு வேலையில்லை. அல்லது தேவையில்லை. ஒளி இருந்தால்தான் கனவுகள் வர வேண்டும் என்றோ, ஒளி இருந்தால்தான் கற்பனைகளில் காட்சிகளைப் பார்க்க முடியும் என்பதோ கிடையாது. நிஜ ஒளியின் தேவையில்லாமலேயே கற்பனைகளில், மனக் கண்ணில் காட்சிகளைப் பார்க்க, படமாக ஓட்டிப் பார்க்க முடியும். விஷுவலைசேஷன். ஆக, இயற்பியல் உலகிற்கு மட்டுமே ஒளி அவசியப்படுகிறது. நம் மொத்த செயல்பாடுகளும் ஒளியின் துணையுடனேயே நடந்துமுடிகிறது. ஒளியில்லாமல் கிட்டத்தட்ட ஒன்றுமே நடப்பது இல்லை. கண்களை மூடிக்கொண்டால் கிட்டத்தட்ட நாம் செயலிழந்துபோகிறோம். அப்படியானால் நம்மை வாழ வைப்பது ஒளிதான் என்பதிலோ, ஒளிதான் கடவுள் என்பதிலோ மாற்றுக் கருத்துக்கள் இருக்கவே முடியாது. ஒளி மட்டுமே முற்று முழுதான கடவுள். பெரும்பான்மை மதங்களும், தத்துவங்களும் வாழ்க்கையை, உயர் நிலையை, அறிவினை ஒளியுடன் தொடர்புபடுத்தியே கூறுகின்றன. ஒளியின் துணையில்லாமல் நம் வாழ்க்கை நகர்வதில்லை என்பதால்தான் அதன் எதிர்நிலையான இருள் என்பது எப்பொழுதும் கெட்டதாகவும், அழிவின் ஆதாரமாகவும் இருக்கிறது.

உண்மையில் ஒளி நம் வாழ்க்கையின் ஆதாரமோ கடவுளோ இல்லை. நிஜமாகவே ஒளி மட்டுமே நமது எதிரி. எதிரி என்றால் அழிக்க வேண்டிய, விட்டு விலகி வர வேண்டிய ஒரே எதிரி. நம்மை வாழவைக்கும், உலகின் ஆதாரமான ஒளி எப்படி எதிரியாக முடியும்? ஒளியில்லாமல் நாம் அழிந்துபோவோமே? அப்படியானால் அது எப்படி நமக்கு எதிரியாகமுடியும்?

தெளிவாக யோசித்துப் பார்த்தால் ஒளி நம்மை வாழ வைக்கவில்லை. நம்மை அடிமைப்படுத்தியுள்ளது. ஒளியில்லாமல் நம்மால் வாழவோ, எதையும் பார்க்கவோ முடியவில்லை என்றால் நாம் ஒளிக்கு அடிமைகளாகத்தானே இருக்கிறோம்? ஒளி என்கிற அலைக்கு / துகளுக்கு / சக்திக்கு நம்மை நாம் தகவமைத்துக் கொண்டோம் என்பதெல்லாம் வெறும் மூடத்தனம். ஒளியின் துணையின்றி எதுவுமே இங்கே நடக்கக்கூடாது என்கிற மாபெரும் சதியில் நாம் சிக்கிக் கொண்டிருக்கிறோம். ஒளிதான் நமது முதன்மை எதிரி என்பதையெல்லாம் தெரியாமலேயே நாம் ஒளியிடம் அடிமைப்பட்டுக் கிடக்கிறோம்.

ஒளி தோன்றுவதற்கும் முன்பாகவோ, அல்லது ஒளி என்கிற — EM அலைகளில் 400 முதல் 700 nm வரையிலுள்ள அலைகளை — பிரபஞ்ச சக்தியைப் பயன்படுத்தும் முன்பாகவே நாம் உயிருடன் தான் இருந்தோம். அப்பொழுது இந்த மொத்தப் பிரபஞ்சமும் நம் வசமாக இருந்தது. பார்வைக்கு அவசியமோ, அதற்கென பிரத்யேகமான உறுப்புக்களோ — கண்கள் — நம்மிடம் அப்பொழுது இருக்கவில்லை. தேவையும் இல்லை. அவை இல்லாமலே நம்மால் பிற உயிர்களுடன் மிக இயல்பாகத் தொடர்பு கொண்டிருந்தோம். இப்போதைய வாழ்வை விடவும் அப்பொழுது நம் வாழ்வு மிகச் சிறப்பாகவே இருந்தது. எங்கே போவதென்றாலும் நமக்கு சைனா மேக்கிங்கில் வந்திருக்கும் LED பொருத்தப்பட்ட ஐம்பது ரூபாய் டார்ச் லைட்டையோ, இல்லை மொபைல் போனின் பின்பக்கத்தில் இருக்கும் சின்ன லைட்டோ தேவையாய் இருக்கவில்லை. நம் பாதைகளும், எதிரில் வரும் உயிர்களும், வாகனங்களும் என்று எல்லாவற்றையுமே நம்மால் உணர்ந்துகொள்ள முடிந்தது. புரியவில்லை இல்லையா? கண்களும், ஒளியும் நமக்கு எதற்காகப் பயன்படுகின்றன? ஓரிடத்தில் இருந்து இன்னொரு இடத்திற்குப் பயணப்பட வேண்டும் என்கிற தேவையை மையமாகக் கொண்டு சிந்தித்தால் நம் பாதை எது என்பதையும், எதிரில் வரும் வாகனங்களைப் பார்த்து அதற்கேற்றவாரு நம் பயணத்தைத் தொடரவும் தேவையான தகவல்களை நம் பார்வையின் மூலமாகத் தெரிந்துகொள்கிறோம். அது மட்டும்தான் நம் பயணத்தில் பார்வையின், கண்களின், ஒளியின் பயன்பாடு இல்லையா? ஆக, நமக்கு கண்களின் தேவை இல்லாமலேயே நம்மால் அந்தப் பயணத்தைத் தொடர முடியுமானால் ஒளியின், கண்களின், பார்வையின் தேவை என்ன? நம் பாதைகளை ஒளியின் தேவையின்றிக் கடக்கமுடிகிறபோது அது பயனற்றுப் போகிறது. அப்படித்தான் வாழ்ந்துவந்தோம்.

பிரபஞ்சத்தின் நான்கு அடிப்படைச் சக்திகளில் ஒன்றான மின்காந்த அலைகளில் 400 முதல் 700 nm அலைநீளம் கொண்ட அலைகள் நம்மை மெதுவாக அடிமைப்படுத்தத் துவங்கின. எப்பொழுது அவை நம்மை முழுதாக அடிமைப்படுத்தியதோ அப்பொழுது நமக்குக் கண்கள் முளைத்தன. அந்தக் கண்கள் அந்த அலைகள் பட்டுத் தெறிக்கும் இடங்களை மட்டுமே உணர்ந்து கொள்வதாக வடிவமைக்கப்பட்டிருந்தன. அதாவது பிரபஞ்சத்தின் மொத்த நிகழ்வுகளையும் உணர்ந்துகொண்டிருந்த நம்மால் அதற்கு அடிமைப்பட்ட பிறகு அவை காட்டும், அவை பட்டுத் தெறிக்கும் பகுதிகளை மட்டுமே நம்மால் பார்க்க, உணர்ந்து கொள்ள முடியும் நிலைக்கு நாம் தாழ்ந்து வந்தோம். மிகக் கொடூரமாக அடிமைப்படுத்தப்பட்டோம். அதன்பிறகு இப்பொழுது வரையிலுமே கூட நம்மால் அந்த அலைகளின் துணையின்றி வாழவே முடியாத நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டிருக்கிறோம். முதலில் சொன்னதைப் போலவே ஒளி நமது கடவுள் இல்லை. எப்பொழுதும் இல்லை. நம் நிரந்தர எதிரி ஒளி மட்டுமே. ஆனால், நான் சொன்னால் அதை நீங்கள் நம்பப் போவதே இல்லை. இந்தக் கட்டுரையைப் படிப்பதற்குக் கூட உங்களுக்குக் கண்களும், ஒளியும் தேவையாய் இருக்கிறபடியால் உங்களால் இதை ஒருபோதும் ஏற்றுக் கொள்ளவே முடியாது.

ஒளிக்கு அடிமையாக, அதைப் புகழ்ந்து பேசி வாழ்வதை விடவும் வேறு வழி இருப்பதாகவும் தெரியவில்லை.

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.