Basket

Bugün çocukluğumla karşılaştım. Koca lojmanda tek bir çocuk, basket oynardım kendi kendime. Şut atardım, potayı tutmayınca sahanın arkasına gider tekrar atardım ve tekrar tutmayınca nasıl olsa topu alacak kimse yok diyip eve dönerdim.

Seneler geçti, üniversitedeyim. Bitti, yüksekteyim. Neyi yükseltiyorsam. Birden basket topu almaya karar verdim. Sonra kendi kendime şut atmaya başladım. Canım sıkılmıştı. Yalnızdım. Aynı hissiyatı hatırladım. 10 küsür sene önce tek başına basket oynayan çocuğun gözlerinden gördüm bu zaman dilimi içinde. Ama bu sefer fark var. O zaman kimse yoktu etrafımda. Gerçekten. Şimdi ise insanlarla dolu. Yine de aynı hissiyat beliriverdi içimde.