مجددا شب‌ست که می‌نویسم، گاهی آدم نابودست و نابودی نمی‌خواهد، اینجا به عبارتی همان کسینوس پی محسوب می‌شود، می‌دانی زنده بودن یک فرصت است، فارغ از هر فلسفه و منشأ، می‌دانی همیشه در پس یک فرصت لذتی نهفته هست، و بعد اینجاست که از کسینوس پی بودن خسته می‌شوی.

A single golf clap? Or a long standing ovation?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.