Tutumdaki ufak bir değişim hayatımı nasıl değiştirdi?
Eskiden kendime asla meydan okumazdım. Ailemin hayat standartları ortalamaydı. Benim de tek yaptığım yeterince iyi notlar almaktı.
Sonrasında da hayatım pek farklı değildi. Her şeyi “yeterince” yapmaya çalıştım. Fakat bu hayat standartlarımı yükseltmiyordu. Finansal olarak da kendimi güvende hissetmiyordum. Evet, başımı sokacağım bir evim vardı. Fakat ne hobim vardı, ne bir planım. Kendime baktığım bile söylenemezdi. Resmen kendimi sabote ediyordum.
Kendime meydan okumayı öğrenmemiş olmak, başarısızlık korkusundan başka bir şey kazandırmamıştı bana. Çünkü kendimi zorlayacağım durumlardan stratejik olarak uzak duruyordum.
Kendimi zorlayacak durumlardaki tutumum “Bunu başarabileceğimden emin değilim, öyleyse en iyisi uzak durmak”tı.
Güvenli gibi görünse de bu tutum çok fazla strese neden oluyordu. Ne zaman karşıma kendimi aşma fırsatı çıksa bu tutumum yaklaşımımı etkiliyordu. Başarısızlıktan öyle çok korkuyordum ki bunu yenmek için yaşadığım duygusal çatışmalar beni enkaz haline getiriyordu. Fırsat kaçtıktan sonra ise yine aynı döngüye giriyordum.
Bunu yenmek için çeşitli yöntemler denedim. İşe de yaradıklarını düşünüyorum. Bullet journal, oyunlaştırılmış görevler vs. Fakat bir akşam çalışırken farkettim ki kendimi disipline sokmak ve motive etmek için yaptıklarım değil, tutumumdaki değişim beni üretken yapmıştı.
Evet tutumum değişmişti. “Bunu yapabileceğimden emin değilim, o yüzden en iyisi uzak durmak” yerine “Bunu başarabileceğimin garantisi yok fakat elimden gelenin en iyisini yapacağıma olan inancım tam” demeye başlamıştım.
Bu tutum değişikliği üretkenliğimi her anlamda etkiledi. Başarısızlıktan korkup uzak durduğum şeylere hemen başladım. Elimden gelenin en iyisini yapmama rağmen başarısız olabileceğimi hala biliyorum fakat hiç denememekten, hiç bir şey yapmamaktan daha iyidir diye düşünüyorum.
Sonuç? Artık hobilerim var. Egzersiz hayatımın bir parçası oldu. Finansal olarak gelir-giderlerimi daha rahat yönetebiliyorum.
Fakat tabii ki bunlar bir gecede olmadı. Bu değişimi yaratan iki önemli şey var:
- Kendimi anlamaya uğraştım. Bunu başarana kadar beni zayıf düşüren tutumumun farkında değildim ve üretken olmadığım bir döngüde dolanıp duruyordum.
- Görev ve alışkanlıklarımı izlemeye başladım. Ne yaptığınızı takip etmeye başlayana kadar, gün içinde ne başardığımızı görebilmemiz çok zor. Ayrıca her şeyi aklınızda tutarken odaklanmak da imkansız gibi bir şey. Unutmamanız gerekense gün içinde başardıklarınız için kendinizi tebrik etmeniz gerektiği. Böylece tam verim alabilirsiniz :)
Kendinizi tebrik etmek hakkında bir not: Bunu yapmanın pek çok yolu var. Sizin için en iyisini bulana kadar denemelisiniz.