Boeddha

Time fries, vijf jaar geleden alweer. Wel een bijzondere ervaring: na een weekje werken in Zhuhai nog even snel in Hongkong kijken, kon nog mooi even. Was er nog nooit geweest, zo vanuit de airconditioned terminal in een taxi gestapt en in mijn beste Chinglish met hulp van handen, voeten en rare gezichtsuitdrukkingen aan de taxichauffeur uitgelegd dat we naar de Ladies Market wilden en uiteindelijk na een moordende rit hier wat onvast op de benen uitgestapt. Het was dik boven de dertig graden en op de trottoirs holden mensen door elkaar alsof die warmte niet voor hen gold. Aan de overkant zagen we kraampjes dus dat zou de markt wel wezen en na wat heldhaftige pogingen kwamen we de straat over en stortten we ons in het handelsgewoel. Het bleek een hele straat aan weerskanten vol met kraampjes die zo dicht tegen elkaar stonden dat je niet zag wat er bij welke verkoper hoorde en tussen beide zijden ongeveer een meter ruimte waar duizenden mensen zich doorheen wurmden. Dus wij slenterden zo nonchalant mogelijk tussen de negotie door en deden net of we helemaal geen oude, blanke overduidelijke toeristen waren die van een kilometer afstand al opvielen. Overal stonden bakken met neprolexen en hingen T-shirts met de meest wonderlijke teksten en daar tussen lag heel veel plastic zooi, totdat… Wat een mooi boeddhabeeld, dacht ik, en pakte het op. Dertig centimeter hoog, van massief koper zo te zien en te voelen, best mooi. You buy? gilde de verkoopster me toe. How much? zei ik, wel wetend dat ik dat niet moest doen want veel te zwaar en krijg ik nooit mee in het vliegtuig en wat moet ik er mee? Five hundred! riep de verkoopster. No, antwoordde ik ferm en zette de boeddha neer. Maar dat ging zo niet. Ik moest afdingen, want dat doen ze daar, wist ik. How much you wanna pay? riep de dame, licht geïrriteerd want ik had al lang een tegenbod moeten doen. No, zei ik daarom maar weer. Maar zo gemakkelijk kom je als overduidelijke westerse toerist niet weg. “Four hundred!” No, zei ik nog maar eens. “You look, you wanna buy! Three fifty!” En ze kwam nu wel heel dicht bij me staan, dus ik deed maar een stapje achteruit: No, no, really!” Terwijl mijn maat me meesleepte riep ze me nog na:” Three hundred! You buy!”, maar we waren al opgeslokt door de menigte. Best wel knap van mezelf, vond ik.

Sierk Meijer, 19 oktober 2017.

Like what you read? Give Sierk Meijer a round of applause.

From a quick cheer to a standing ovation, clap to show how much you enjoyed this story.