Gemeenschappelijke eenzaamheid.

Samen met duizenden mensen, heb ik twee keer dit laatste half jaar, een wandeling gemaakt. Een simpele daad van opmerkzaamheid. Lopen, lopen, samen lopen, schreef ik twee jaar geleden in het schrijfblokje toen de vluchtelingenstromen eindelijk een mediastroom op gang bracht. En nog geen jaar later liepen we samen met duizenden. Ieder1. Women’s March. En we blijven lopen voorlopig.

Lopen is goed voor een verwarde maatschappij, het herstelt. De schare die me omringt op het Museumplein is groot. Deze tegenkracht van zoveel mensen, miljoenen over de hele wereld, wordt sterker. Krijgt gestalte. Ondanks gesputter. We lopen samen op. Het actief worden, iedere keer, I care, maakt minderheden zichtbaar, maakt zelfs de onzichtbaren zichtbaar. En die kracht beperkt zich niet alleen tot demonstraties. “Net zoals de avondvierdaagse, dan loop je ook samen.”, had mijn dochter gezegd op weg naar haar eerste protestmars, jaren geleden, vanwege ene sloper. “Oftewel, je maakt het fysiek.”, zei ze vorige week, “Het er niet mee eens zijn.” Mijn eerste ervaring? Toen er werd gedemonstreerd tegen de atoombom. In de stad waar ik nu woon. De beelden van Gandhi en de zoutmars, de Edmund Pettus-brug in Selma, de protestmarsen in Washington tijdens de aidsepidemie: ze bewijzen allemaal de collectieve krachten.

Ik voelde me intens gelukkig tijdens het lopen, verloor bijna even helemaal de ernst uit het oog. Het is zo ontwapenend om met gelijkgestemden te wandelen. Zoveel mensen samen met dezelfde drijfveren. Het belang te vieren van vriendelijkheid, solidariteit. Open zijn. Laten we deze tijd gebruiken om meer zelfvertrouwen te krijgen. Extreme humanisten zijn. Doen wat we moeten doen. Dit is geen tijd voor wanhopen, voor zelfmedelijden, of om onze mond te houden. Niemand buiten sluiten. Dat was precies de verbinding die ik voelde tussen al deze mensen tijdens mijn wandeling. Die is zo sterk. Houdt die kracht scherp en alert.

Drijvend op de harmonie van deze mensenzee, even niet waakzaam, geen strijd, voelt het als zweven. Een moment waarin niemand zich vervreemd voelt. Al is het maar voor even.