June,17

สารภาพตามตรงว่าไม่รู้ว่า 1 มิถุนายนไม่ใช่วันครึ่งปี เพราะยังไม่ได้เริ่มเดือนที่หก วันครึ่งปีของจริงมันต้อง 1 กรกฎาคมที่เป็นวันหยุดธนาคารโน่นว้อย

ก็อะ จะครบเดือนมิถุนาแล้วก็ถือว่าครึ่งปีแล้ว อยากรีวิวตัวเองที่ผ่านมาแต่กลายเป็นว่าชีวิตโคตรเพลนจนไม่มีอะไรให้เล่า

June wish ที่ตั้งไว้คือเป็นตัวเองเวอร์ชั่นที่ดีขึ้น แล้วหนึ่งเดือนที่ผ่านมาดีขึ้นไหม ก็ไม่

เดือนนี้หนักอะ ท้อแล้วด้วย เหนื่อย เซ็ง รำคาญ แล้วก็อยากพอกับหลายสิ่ง ตลอดมาคือคิดว่าตัวเองก็เป็นคนสู้พอตัว ไม่ใช่นิดหน่อยก็เลิกเอาง่ายๆ แต่ก็ต้องแอบเอามาคิดว่าทั้งหมดที่ทำไปยังไม่ดีอีกหรอวะ แล้วต้องดีแค่ไหนถึงเท่าที่อยากได้ แม้ว่าทุกๆครั้งเราก็จะทำให้ดีที่สุดเท่าที่ทำได้ แต่ผลลัพธ์แม่งก็ไม่ได้อย่างที่หวังไว้จนแบบ อืม พอไหม พอเห๊อะ พอละกัน

แล้วก็ไม่พอซะทีไง ก็เลยทนแล้วบ่นจนถึงทุกวันนี้ ลึกๆนะถามตัวเองว่าที่ยังทนอยู่เนี่ยทนเพราะอะไรก็ยังตอบไม่ได้อีก โคตรบ้า

แม้ว่าจะรำคาญบ่อยๆเวลาต้องดีลกับคนแปลกหน้าเยอะๆ แต่สุดท้ายแล้วรักในสิ่งที่เรียกว่าคอนเนกชั่นมากๆ

อืม เวลาที่มีคนทักอะไรก็ต้องฉุกคิดขึ้นมาหน่อย คิดให้เยอะๆ แล้วก็ตัดสินใจเอาเอง ที่ยกขึ้นมาพูดเพราะช่วงนี้ได้รับคำแนะนำแปลกๆขึ้นมาลอยๆจากทั้งคนใกล้และไกลตัว แล้วที่ว่าแปลกก็แปลกจริงๆนะ

อยากนับ สาม สอง หนึ่ง แล้วก็หายไปเลย แบบไม่ใช่หายไปไหน แต่หายไปเหมือนไม่เคยมีเราอยู่บนโลกนี้เลยแบบนั้นอะ

มีคนนึงในชีวิตที่แบบ แบบว่า เหนื่อยจะทะเลาะแล้วจริงๆ โอเคอยากทำอะไรทำเลย เอาเลยเราจะอยู่เฉยๆ บางครั้งก็อยากสวดแผ่เมตตาขออย่ามาข้องเกี่ยวซึ่งกันและกันเลย เวลาทำบุญกรวดน้ำก็อยากจะพูดชื่อเค้าไป เอาให้มันหมดเวรหมดกรรมต่อกันซักทีแล้วก็หนีให้พ้นๆไม่ต้องเจอกันอีกแล้ว

แจ็ก หม่า บอกว่าหนุ่มสาววัย 20 ควรหาเจ้านายดีๆแล้วเรียนรู้จากเค้า และ-ฉัน-ต้อง-เรียนรู้-จาก-คน-แบบ-นี้ “แบบนี้?” เหรอ คนนี้หรอที่ชั้นได้มา จริงจังปะ? เอาจริงๆนะ Leadership ก็ไม่ใช่สิ่งที่คนเรามันจะมีกันได้ทุกคน ล่าสุดนี่ชอบโควทนึงที่เจอมาก “Leaders don’t create followers, they create more leaders — Tom Peters” อยากปรินท์ไปให้แล้วแนบใส่ซองขาวพร้อมกรวดน้ำ

ให้อิสระในการตัดสินใจแต่ไม่เคารพการตัดสินใจมันก็ไม่ค่อยดี

ความเคยชินก็ทำให้ความสนุกหรือพวกความตั้งใจแรกมันหายไปด้วยเหมือนกัน

(สุดท้าย เค้ายิ้มให้อะ เห้อ สรุปว่าแบบนี้ใจดีหรือใจร้ายก็ไม่รู้)

ก็โอเค้ โอเคจริงจริ๊ง ทุกเรื่องนั่นแหละ เราไม่เป็นไร เราโอเค เฮ้ยมึงกูโอเคเว่ย
One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.