Pappa Tonnie doet een aankondiging

Pappa Tonnie gaat de band aankondigen. Ik weet al niet eens meer wie ze zijn of wat ze kwamen spelen. Die aankondiging, ja die herinner ik me nog wel. Het was Pappa Tonnie, de misschien wel meest unieke directeur ooit.

Hij loopt het podium op in zijn niet gestrikte kisten, lekker nonchalant zoals alleen hij dat alsnog met charme kan. In zijn hand een gescheurd papiertje, met daarop krabbels die waarschijnlijk alleen hij kan lezen. En frommelt zijn leesbril op zijn neus.

Pappa Tonnie kondigt de band aan in het lokale Brabantse accent, waarin alles zo heerlijk ons kent ons is.
Er zijn mensen die hem niet verstaan. Jammer, er zaten goede grappen in.

Zo snel en plotseling als de aankondiging begon is het ook weer afgelopen en Pappa Tonnie verlaat weer de stage. Het is nu aan de band om te entertainen. Onze grote ster mag lekker genieten van een sigaretje en een glaasje whisky.

Like what you read? Give Smeltkaars a round of applause.

From a quick cheer to a standing ovation, clap to show how much you enjoyed this story.