Чакаю, калі пройдзе час, нібы чакаю, калі па станцыі пройдзе таварняк. З грукатам праносяцца каля мяне цяжкія вагоны, кажанамі ляцяць іх цені. Вецер зразае дыханне, перахоплівае і працінае, нібыта цвеліцца — паказвае, на што здольны. Вецер-зух. Дрыжыць зямля.

Я чакаю, калі пройдзе час, а таварняк усё не канчаецца. Ён ляціць, нібы кітайскі экспрэс паўз чорную дзірку — кратовую нару для касмічных падарожнікаў. Я баюся, што калі пройдзе таварняк, на наступным баку я не ўбачу ні горада, ні дома, ні станцыйнага пустазелля, ні цьмянага вакенца. Толькі космас, адзін выстылы космас.

Хтось падыдзе да мяне ззаду, пакладзе руку на плячо і скажа, што сонца ўжо выбухнула і пажэрла галактыку; што Геліас паглынуў і Гею, і Марса, і самога Зеўса; што час скончыўся, і цяпер ужо позна куды заўгодна ісці.

А пакуль што я проста стаю і чакаю, калі пройдзе час.