2015: het jaar dat ik eindelijk uit mijn comfortzone(s) stap

“2015 wordt keihard mijn jaar jom.” Ik vertel het al enkele weken met volle overtuiging aan de mensen rondom me, maar wil ook even vertellen waarom dat zo gaat zijn. Iets over een moeilijk kind zijn, levensdilemma’s die uiteindelijk niet zo moeilijk blijken en grote angsten. En ik beloof daarbij plechtig dat ik jullie niet ga lastigvallen met de “Follow Your Passion”-crap en andere inspirational quotes.

Mijn allergrootste angst

Mijn allergrootste angst is om op mijn 40ste wakker te worden en tot het besef te komen dat ik liever andere of meer dingen met mijn leven wilde doen. Vandaar dat ik snel panikeer als ik even te hard wegdommel in een comfortabele levensfase.

Dat gebeurde laatst weer. Daardoor begon ik terug massaal ‘inspirerende’ artikels te lezen over je dromen volgen en gewoon je ding doen. Daardoor analyseerde ik nog maar eens mijn gedachten, bewegingen en keuzes van de afgelopen jaren. Daardoor filosofeerde ik terug over waar ik wil staan op mijn 40ste (om die ene grote angst te vermijden) en wat ik daarvoor dan nu zou moeten doen.

De verleiding is (te) groot

Met mijn diploma journalistiek kan ik honderdeneen kanten uit, wat een ramp is als je tot de generatie behoort die aan keuzestress lijdt. Dus greep ik na mijn studies elke kans die ik kreeg met beide armen, en liet ik me telkens weer verleiden door aantrekkelijke jobs. Tevergeefs, want elke keer moet je aan jezelf toegeven dat het toch niet dat is waar je precies mee bezig wil zijn.

Zo werd ik al snel bestempeld als een moeilijk kind. “Heb je nu alweer een andere job? Waarom was het deze keer niet goed?” Bij sommige mensen ging het zover dat ze me ondertussen al hebben opgegeven. Nu ja, anderen vinden het dan weer moedige keuzes. Tegenstrijdigheid. Auwtch. Kom ik later op terug.

Kampioen uitvluchten verzinnen

De laatste jaren deed ik ontelbare uitspraken over dingen die ik zé-ker wilde doen. Sommige dingen vervaagden, maar een aantal bleven overeind. Toch ging ik er om de een of andere reden nooit écht voor, ook al ben ik wel ondernemend genoeg en ga ik vastberaden door het leven.

Bij elk idee, groot of klein, verzon ik dadelijk duizend uitvluchten waarom ik het niet zou doen. Er is al ergens in de wereld iets in die aard gedaan. En eigenlijk wil ik die drie andere ideeën ook uitvoeren en kan ik niet kiezen waar te beginnen. Of de ergste: ik weet dat ik dat ga kunnen, en dat moet ik aan niemand bewijzen (lees: en het dus ook niet uitvoeren).
Zucht. Zo gaan we ook niet ver geraken.

Tegenstrijdigheid

Mensen spreken zichzelf constant tegen, net zoals ik hierboven. Hoe vaak ik dacht dat ik mij dan maar bij de situatie moest neerleggen, bij die ene job die eigenlijk niet zo stom was. Misschien ben ik toch niet zo ambitieus als ik dacht en gaat het niet beter worden dan dat? Een vreselijke gedachte.

Naast zichzelf tegenspreken, geven mensen te pas en te onpas ook graag hun mening over een bepaald onderwerp of idee. Een mening die naargelang de tijd of om welke reden dan ook sneller dan de wind kan veranderen. Terwijl ik om de haverklap om mensen hun mening vraag over welk idee of onderwerp dan ook.

Er ontstaat kortsluiting in mijn hoofd.

Uit je comfortzone stappen

Laatst vertelde Nele Moens van The Public Image over de mensen die niet in haar geloofden, en altijd maar verkondigden dat ze er niet ging komen. Dat zette me aan het denken. Als je iets wil starten, verzin je instant uitvluchten om het niet te doen, puur uit angst. Angst om erachter te komen dat je toch niet zo goed bent als je zelf denkt of om afgang te maken bij anderen, vooral bij diegenen waar je naar opkijkt. Horror. Vandaar dat we om mensen hun mening vragen, uit een soort nood aan bevestiging, maar mensen spreken zichzelf constant tegen. Hm. Tegenstrijdigheid.

Dus uiteindelijk zit er maar één ding op: “Go Fucking Do It.” (Ja sorry, ik had beloofd geen inspirational quote te gebruiken. Maar ik ben ook maar een mens en mensen spreken zichzelf nu eenmaal tegen). Dus misschien wordt het hoogtijd om mij eindelijk te focussen op wat ik écht wil doen. Mijn ding. Hetgeen waar ik al zoveel over gelezen heb. Dat klinkt vrij logisch, maar om wat ik hierboven allemaal vertelde is dat toch moeilijker dan het lijkt.

Mijn goede voornemens

Ook al zijn goede voornemens maken eigenlijk tegen mijn principes (nee, ik ga sporten niet opeens leuk vinden maar wel veel bicky’s blijven vreten), voor 2015 maak ik graag een uitzondering. Het wordt tenslotte mijn jaar.

Meer schrijven
Om heel eerlijk te zijn, schrijf ik niet zo graag (auwtch). Niet omdat ik jullie geen goede verhalen wil meegeven, maar het is confronterend om jezelf bloot te geven, en je kan grote fouten maken die zwart op wit staan. Vaak twijfel ik ook of mijn verhaal wel meerwaarde heeft. Maar zoals mijn wijze huisgenoot laatst zei: “Als je het niet doet, weet je niet of mensen het leuk gaan vinden. Dus doe het gewoon.” Waarschijnlijk zei ie dat ook om van mijn gezeur af te zijn.

Netwerk in Amsterdam opbouwen
Sinds mijn stage bij Vice NL, twijfel ik elke dag om terug te gaan. Ik probeerde het al eens, en faalde (hard). En of verhuizen echt de oplossing is, weet ik nog niet. Vandaar dat ik eerst en vooral meer de stad ga bezoeken om er zo mijn netwerk op te bouwen. Zo bezoek ik deze week al enkele agency’s en boeiende mensen (maar daar later meer over). Stap voor stap.

Mijn eigen projecten opzetten
Tijdens mijn studentenperiode had ik het online magazine DEH! en organiseerde ik samen met een topteam events onder de naam Volle Bak. Omdat er geen concreet plan was en ik opeens een vaste job had, ben ik er maar mee gestopt. Foute keuze. Terug aan de slag ermee.

Mij meer moeien in de muzieksector
Toen ik de communicatie van enkele grote events in Muziekodroom mocht doen, wist ik dat dit de richting was waar ik in verder wilde. Maar ik geloofde toen de vele mensen uit de muziekindustrie die het me afraadden omdat het een harde wereld is. Too bad, want laatst haalde ik de jammerlijke tweede plaats bij de Vooruit, voor een job waar 180 kandidaten voor solliciteerden. Hoogtijd om daar dus een eerste plaats van te maken.

Achter de draaitafels kruipen
De keren dat ik zei dat ik ging leren draaien en het na twee keer opgaf, kan ik al lang niet meer bijhouden. Muziek is mijn heilig huisje. Draaien voor een publiek maakt me kwetsbaar, en ik krijg al tranen in mijn ogen als ik er nog maar aan denk dat mijn lokale helden mij lame zouden vinden. (Ja, ik kijk naar Koen, Kristof of Jules.) Maar goed, mijn eerste gig is gepland en ik schijt nu al in mijn broek.

Ik denk dat dit wel genoeg voornemens zijn, dus nu is het jouw beurt. Hoe ga jij ervoor zorgen dat 2015 jouw jaar wordt?

Als je hierover gedachten wil uitwisselen, kan dat altijd via mail of Twitter. Maar ik zeg er wel bij dat ik onnodige discussies vermijd. Cuz’ haters gonna hate. ;-)