Waarom ik bij Metro sneuvelde als online journalist

Drie maanden geleden kreeg ik de kans om de gloednieuwe website van Metro, de gratis krant, mee op te starten. Een aanvulling op de krant die zich richtte op twintigers en op een frisse, nieuwe manier nieuws wou brengen. Een kans die ik met twee enthousiaste armen ontving, maar al snel bleek dat ik met mijn ambitieuze en creatieve houding moest opboksen tegen een kortzichtige, oubollige mentaliteit en de honger naar clicks.

Hokjesdenken

Of je nu journalist, deejay of fotograaf bent, iedereen moet zich anno 2014 een weg weten te banen door sociale media, websites en personal branding. Een pluspunt denk je, maar eens je op een levensechte redactie aankomt, word je maar al te graag in een hokje geduwd. Ik werd aangenomen als web journalist, dus het enige wat van mij verwacht werd, was dat ik achter mijn bureau plaatsnam en als een gek artikels ging schrijven (lees: kopiëren, maar daar kom ik later op terug). Mijn mening over hoe je creatief kan omgaan met digitale kanalen om nieuws op een frisse manier tot bij de twintiger te brengen, deed er niet toe. Daar waren tenslotte andere hokjes voor. Een gemiste kans denk ik dan.

De macht van Mark

Mijn visie voor de website was blijkbaar iéts te vernieuwend, maar goed, daar legde ik me dan maar bij neer. Het enige wat telde was dat ik artikels maakte die clicks opleverden. Hoe meer, hoe beter natuurlijk, want dan waren de adverteerders ook tevreden. Bijgevolg kopieerden we massa’s artikels van andere sites die volgens de content manager — waar Instagram en Twitter nog vage woorden voor waren — veel clicks zouden opleveren. CollegeHumor en Bored Panda werden opeens volwaardige nieuwsbronnen en een artikel moest niet langer dan enkele regels zijn. Het lijkt erop dat web journalisten vandaag de dag naïeve volgelingen van Mark Zuckerberg geworden zijn in plaats van het wakende oog over de samenleving — want dat is immers wat ik altijd geleerd heb dat de taak van een journalist is. Maar sinds iedereen op internet zit en dus ook iedereen zijn pleziertje moet vinden — ook op nieuwssites — is dat ver te zoeken.

CTRL+C CTRL+V

Ik las een artikel op De Morgen dat Belgische media kopiëren op nieuwssites harder willen aanpakken. Terecht, want welke Belgische nieuwssite je ook opent, er staat overal hetzelfde op. Ik snap dat België een klein land is met weinig middelen, maar dat is nog altijd geen reden om niet meer zelf op zoek te gaan naar boeiende verhalen. Oké, die kosten tijd en leveren misschien niet zoveel clicks op als een kat die een uur naar een open haard zit te staren, maar dan heb je tenminste wel een eigen stuk van je eigen redactie waar met hart en ziel aan gewerkt is. Maar eigenheid is jammer genoeg ver te zoeken op een online redactie, en laat dat nu net een van de normen zijn waar ik me wel nog aan wil houden.

Working 9 to 5

Uiteindelijk is het de 9 to 5-mentaliteit die voor mijn vroegtijdig C4-tje zorgde. Ook al was ik van het begin heel duidelijk dat ik niet gemaakt ben om acht uur op een muf kantoor te zitten, naarmate de tijd vorderde bleek dit wel telkens een groter probleem te worden. “Hoe kan ik anders aan de baas uitleggen dat jij genoeg werkt?” Het maakt niet uit hoeveel artikels je schrijft of hoe goed ze zijn, zolang je maar acht uur achter je bureau zit en de indruk (!) geeft dat je aan het werk bent. Iets wat ik nooit van mijn leven zal snappen.

Toegeven of oprotten

Ik kreeg een laatste kans om mij aan te passen aan hun structuur, maar daar heb ik vriendelijk voor bedankt. Ik werd dan ook de deur gewezen met als excuus dat ik “een onvolwassen houding en attitudeproblemen heb”. Maar moest ik nu echt mijn ambitieuze ziel en bakken enthousiasme opgeven om te voldoen aan de wensen van de oude generatie journalisten die vastgeroest zitten in hun verticale structuur waar het enkel om geld en vriendjespolitiek draait? Moest ik nu echt al mijn normen en waarden overboord gooien om klakkeloos artikels te kopiëren en video’s van katten te brengen, omdat dit is wat de lezer zou willen als je de statistieken van Mark moet geloven? No offense, maar daarvoor heb ik niet drie jaar verder gestudeerd.

Het wordt stilaan tijd dat web journalisten en online media hun ballen terugkrijgen. Dat ze zelf terug beslissen wat nuttige content voor hun lezer is, net zoals ze ten tijde van de papieren krant deden. Maar zolang dat niet gebeurt, vrees ik dat ik mij een tijdje met iets anders ga bezighouden. Jammer, maar helaas.

Wie graag verder wil discussiëren over dit thema, graag! Wel in real life met een tasje koffie als het kan, en niet online via comments en dergelijke. Je mag me altijd een berichtje sturen via Twitter of mail.

Met dit stuk wil ik vooral mijn ervaring delen. Het is zeker niet de bedoeling om iets of iemand persoonlijk aan te vallen. Als ik dat toch zou gedaan hebben, mijn oprechte excuses hiervoor. But haters gonna hate.


Originally published at sofiemarg.eu.