…ทุกอย่าง
มีเรื่องนึงที่ติดอยู่ในใจมานาน ไม่เคยได้นึกถึงหรือเรียบเรียงมันดีๆ จนวันนึงได้มาเรียงเรื่องราวเหตุการณ์ทั้งหมด ว่ามันเป็นมายังไง มันผ่านไปยังไง มันจบลงตรงไหน มันเป็นแบบนั้นไปได้ยังไง เลยได้นึกถึงเรื่องๆนึงขึ้นมา ซึ่งมันคงเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องที่เกิดตามมา
เรื่องนั้นมันเริ่มต้นจากเรามีคนหลายๆคนเข้ามาในชีวิต แถมเป็นช่วงการเปลี่ยนแปลงอะไรใหม่ๆ ออกจากที่เดิมๆ ในใจเรามีคนที่เราเลือกที่จะคุณเพื่อพัฒนาต่อเป็นคนรักอยู่แล้ว แต่โลกก็ดันแกล้งกัน เอาอีกคนเข้ามาให้ใจมันแอบเขวไปซะอย่างนั้น
เขาคนนั้นเข้ามาเป็นเพื่อน เป็นพี่ เป็นทุกอย่าง เหมือนกับเพลง ‘เป็นทุกอย่าง’ ของ Room 39 นั่นแหล่ะ เราเป็นเพื่อนกันไปดูหนัง ไปกินข้าว ทำกิจกรรมต่างๆร่วมกัน ร่วมถึงเป็นคนที่ปรึกษาหลายๆเรื่อง หรือแท้กระทั่งไปเรียนพร้อมกันและกลับพร้อมกัน รวมไปถึงการคุยกันก่อนนอนเกือบทุกวันซะอีก
จนวันนึงเขาแทรกเข้ามาอยู่ในใจเราแล้วเรียบร้อย เราตกหลุมรักเขาเข้าให้แล้วสิ คนที่เราเลือกไว้ก่อนหน้ากลับถูกคนๆนี้กลบหายไปกับความรู้สึกใหม่ที่เข้ามาแทน แต่เหมือนพระเจ้าเล่นตลก เรารู้สึกว่าทุกอย่างตอนนั้นมันกำลังดี อย่าพึ่งบอกชอบออกไปเลย จนวันนึงมันสายเกินไป เขาตกลงคบกับอีกคนนึงเป็นคนรัก ส่วนเรานั้นก็เป็นได้แค่อะไรที่ไม่ใช่เพื่อน แต่ก็ไม่ใช่แฟน ไม่มีคำไหนนิยามได้สักอย่าง
เวลาปีนึงผ่านไป เราสองคนพัฒนาขึ้นมาด้วยความเข้าใจจากคำพูดของเขาว่าหลังจากนี้เราสามารถพัฒนากันไปต่อได้ เราสองคนเริ่มเรียนรู้และพัฒนากันไปเรื่อยๆ
จนสองปีผ่านไป ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม ยังไม่ได้พัฒนาเป็นคนรักเสียที และเรายังคงอยู่ด้วยกัน แต่สิ่งที่ไม่เหมือนเดิมคือเราล้ำเส้นกันมากเกินไป เราทำทุกอย่างด้วยกันราวกับคนรัก แต่กลับหลบๆซ่อนๆ สุดท้ายกลายเป็นความรักที่เขาให้กับเรานั้นมันเป็นรักซ้อนและเรื่องทุกอย่างเริ่มหนักหนา
ปัญหาที่เอาเขาดินกลบมันเยอะเสียจนหลบต่อไปอีกไม่ได้ และเขาเลือกที่จะเดินกลับไป โดยที่จนถึงทุกวันนี้ เรายังไม่เข้าใจและโทษตัวเองมาตลอดว่ายังไม่ดีพอ
ผ่านไปเกือบปีแล้ว ที่ทางเดินของคนสองคนนั้นได้หยุดลง แต่เรายังคงคิดถึงเขา และในบางครั้งก็มีเหตุการณ์ที่เคยทำให้เราเจ็บปวดกลับขึ้นมาอีกครั้ง แล้วมันคงเหมือนรอยแผลเป็น เรายังคงเห็น และรู้สึกถึงแผลนั้นอยู่
อยากขอโทษสำหรับเรื่องราวที่เคยทำผิดพลาด และในช่วงเวลาที่อยู่ด้วยกันเราพยายามทำอย่างดีที่สุดเท่าที่คนๆนึงจะเคยทำได้
เขาคือรักแรกของเรา ซึ่งไม่รู้เหมือนกันว่าเมื่อไหร่จะลืม หรือทำใจผ่านไปได้เสียที
ยังคงคิดถึงเสมอ,
M.
