Overleven en leven is alles wat je hoeft te doen aan het Baikalmeer. We dansten en zongen zonder gêne, we dronken water uit het meer en wodka uit de fles, we bespraken de boeken die we lazen en we poepten tussen twee planken. En tussendoor ademden, aten en praatten we, starend over het meer waar zelfs overleven eigenlijk optioneel is.

Ik was anderhalve maand eerder naar Hongkong gevlogen om naar huis te gaan. Ik trok door China, zag een panda en een muur en kwam in Mongolië en reed daar op een paard. Gewoon, zoals het hoort. En nu was ik in het oosten van Siberië en moest ik niks. Er was geen Lonely Planet die me vertelde dat ik definitely de gegrilde varkensmaag moest uitproberen of een koffietent met WiFi waar ik mijn moeder kon verzekeren dat ik nog gezond en wel was. Ik werd samen met mijn reisgenoten gedropt door een potige Russin op een plek zonder verwachtingen.

‘This is my trainstation’, zei Jelena en duwde me met haar grote handen naar binnen. Terwijl ze haar tas met schoonmaakspullen uitpakte begon ze alle objecten in de ruimte op te sommen: ‘Stove. Bed. Bed. Bed. Sheet. Pillow. Other sheet. Pillow’. Nog overdonderd van de treinreis langs de kust van het ijsblauwe meer keek ik rond in het verlaten station. Het gebouwtje was rondom een grote kachel gebouwd, stapelbedden stonden in de hoeken en zonnestralen werden zichtbaar doordat Jelena stof uit de dekens klopte.

Het stationnetje lag aan een spoorlijn waar één keer per dag een trein langskwam en in een dorpje waar de twee locals door Jelena voorgesteld werden met de toevoeging dat de één een alcoholist is en dat we moeten uitkijken voor de ander. Er was geen elektriciteit, bereik of stromend water. Ons meegebrachte eten, het meer, de grote stapel hout en het uitzicht was waar we het mee moesten doen.

De dagen waren gestructureerd rondom de grappen die we maakten en de bladzijdes die we lazen. We ketsten kiezels over het water dat voor onze ogen bevroor en volgden de spoorlijn die langs de kust slingerde tot we moe werden. Dan liepen we terug.

De hoogtepunten waren de kleine overwinningen op onszelf. Overwinningen wanneer blijkt dat je je nog wél langer dan een uur kan concentreren op een boek; wanneer je ondanks de kou een bommetje maakt vanaf een ijsschots; wanneer je een pan aardappels kookt op de zelfgestookte kachel; wanneer je komt als een groep individuen en vertrekt als een internationale familie.

Terug naar de basis, op zoek naar een oergevoel, het zijn idealen van mij, een achttienjarige jongen met het Holden Caulfield-complex. Ik ging dan wel geen hoeren neuken in New York, maar mijn verblijf in Siberië beslaat wel een hoofdstuk in mijn Bildungsroman.

Ik reisde naar de andere kant van de aarde zoekend naar avontuur en bleek het best te gedijen op een plek waar niks gebeurt. Gewoon een beetje ademen en lachen; overleven en leven, meer ook niet.