Καλοκαίρια αθηναϊκά

Πάντα μυρίζουν και ακούγονται. Είναι εκεί, αλλά δεν είναι. Τα ζεις και την ίδια στιγμή τα νοσταλγείς. Τα καλοκαίρια τα αθηναϊκά μέχρι να φύγουν μετρούν την άμμο που μας ξέφυγε από τα δάχτυλα.

Τα καλοκαίρια τα αθηναϊκά είναι αλήθειες που βγαίνουν όνειρα. Όνειρα από αυτά που βλέπουμε με μάτια ανοιχτά και με στόματα βουβά.

Τα καλοκαίρια τα αθηναϊκά είναι ενήλικα και έχουν σβήσει κεριά με ερωτηματικά δίνοντας πια απαντήσεις. Χρειάζεται να τα αναζητήσεις σε μπαλκόνια στενά, σε σανδάλια που βουλιάζουν στην άσφαλτο, σε θάλασσες που γλιστρούν στους υπονόμους.

Τα καλοκαίρια τα αθηναϊκά γεννούν σαν γατιά έρωτες και τους αφήνουν ορφανούς να μεγαλώσουν όπως μπορούν.

Σκληρά και ταυτόχρονα εύκολα αυτά τα καλοκαίρια, σαν τις πετρούλες που πετούσαμε μακριά για κόντρα. Ποτέ δεν κέρδιζα σε αυτές τις αποστάσεις.

Νικητής μόνο στον βυθό, αν και εκεί με περνούσαν για πνιγμένο.

Τα καλοκαίρια τα αθηναϊκά μας έχουν μεγαλώσει και αυτό τους το κατόρθωμα δεν συγχωρείται.

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.