LEF

Transcript van mijn speech tijdens Energie van Diversiteit.

Ik ben als jongen opgegroeid met schoolboeken. Schoolboeken waarin ik werd getekend als aap of mijn voorouders werden beschreven als onderontwikkeld.

Stereotypes.

Ik was laatst op bezoek bij mijn neefje, ergens ver buiten de stad en ik zag diezelfde boeken weer liggen. Gelukkig is het een uitzondering, de meeste scholen zijn al een stuk verder met hun prenten, liedjes, verhalen en tradities.

Ik vond het zielig,

niet voor mijn neefje,

niet voor mijzelf,

maar voor zijn witte vriendjes.

Die moeten er later achter komen dat het stereotype helemaal niet bestaat.

De boekjes van mijn oude school veranderen even langzaam als onze creatieve uitingen. En dat is raar.

Want als je goed kijkt naar Nederland is er een verschil tussen het echte Nederland en het beeld dat wij, de creatieve sector van Nederland naar buiten brengen.

Het echte Nederland is het mooiste land van de wereld.

Mede door haar diversiteit.

Onze steden zitten vol met verhalen. Jongeren / millennials groeien op tussen (en soms met) vele culturen.

1/3 van die Millennials is b-cultureel. En vele zijn bi-seksueel, bi-gender en bi zo maar door..

Maar als wij het verhaal niet vertellen dan weet niemand het.

En dan verliezen we de mediaconsument niet door de techniek maar door de voorspelbaarheid, on-echtheid.

Want onze output is soms zooo voorspelbaar. Doodsoorzaak nummer 1 binnen onze industrie.

Er is namelijk nu geen jongere meer die nog gelooft in de film “Alles is Liefde” een rom-com die zich afspeelt in Amsterdam, een stad met 180 nationaliteiten. Een stad waar de helft van jongeren bi-cultureel is.

In juist die film was de gehele cast wit. Er was geen 1 persoon die lijkt op mij, mijn dochter, mijn buurvrouw, de crècheleidster, de docent en al die andere Amsterdammers die mijn stad zo mooi maken.

Gênant? Nee, het gênante is dat het niemand opviel.

Van de casting-director tot de adverteerder, van het reclamebureau tot aan de jury van het creatieve prijzencircus.

Niemand in onze gehele keten die aan de noodrem trok.

Om even met schaamte in zijn stem te bellen…

euh…

euh… kijk beste hoofdsponsor dit is fucking gênant maar euh….

Volgens mij hebben we de film per ongeluk… opgenomen in 1923.

En eerlijk is eerlijk, het was ook niet nodig.

De film was een hit, niemand die er 12 jaar geleden iets over zei. Dit zou nu niet meer kunnen. Grote kans dat een leger van derde generatie Hollanders, millennials en heel vele andere Nederlanders in verzet komt.

Want het is niet de techniek die ons aanvalt maar het zijn de millennials en de generaties daarna.

Het verschil tussen Videoland en Netflix is niet die 7 miljard euro omzet. Nee het verschil zit tussen Alles is Liefde en “Get-out”. Beide films kostte maar 4 miljoen Euro maar die ene film voelt nieuwer en relevanter.

Get Out heeft een cast die voelt als 2017, behandeld onderwerpen waar iedereen vandaag mee dealt. Geen saaie verplichte stereotyperende bijrollen. Keiharde relevante creativiteit.

En overal lijken we de connectie tussen de straat en het scherm te missen. Veel influencers agencies verkopen alle niet witte influencers onder de categorie ‘urban’.

Lekker makkelijk ze lijken op elkaar dus waarom niet.

Dat deze groep het hedendaagse Youtube uit heeft gevonden en iedere dag weer opnieuw uitvindt laten we maar even achterwege.

Ook dat ‘Urban’ 44 miljoen views haalt in 3 maanden (Hallo Boef) is blijkbaar normaal voor een niche.

En het geldt niet alleen voor kleur.

Een Engels onderzoek gaf aan dat vrouwen 10x vaker worden gestereotypeerd in films en series dan zwarte acteurs.

10x vaker gestereotypeerd.

Dan zwarte acteurs.

Dit is ongelooflijk frustrerend voor talentvolle vrouwen in onze sector.

Dat bedoelen ze dus met een glazen plafond. Hoe vaak wil je in je carrière een huisvrouw spelen of die vrouw die alleen maar kan praten over mannen?

Trouwens, God behoede de zwarte vrouw in onze creatieve sector. Die pakt even de dubbel mee.

Bedenk je eens hoeveel talent we op deze manier weggooien doordat we simpelweg geen realistische rollen voor ze schrijven. In onze films, series, advertenties, reclamecampagnes..

Juist nu, op het moment dat de concurrentie van alle kanten komt van Netflix tot YouTube. Het is geen 5 voor twaalf maar 5 over twaalf, we moeten tegen de klok in gaan werken.

We moeten weer relevanter worden voor de kijker.

Anders blijven ze massaal wegzappen, installeren ze ad-blockers en luisteren ze geen radio meer. Ze tunen uit, loggen-in en creëren hun eigen mediakanaal.

Dus we moeten beter. En we kunnen veel beter.

Ik geloof dat we de potentie hebben om een Nederlandse creatieve industrie op te bouwen die kan vechten tegen het buitenland. En niet tegen zichzelf.

Zo kunnen we de Amerikaanse Netflixen aan….. en die fucking saaie Denen.

En dat kan volgens mij in 3 stappen.

En wanneer je denkt wie is hij om mij de les voor te lezen?

Ik heb geen idee. Ik ben ook maar gevraagd hier te spreken.

Ok,

Stap 1:

Diversiteit door de gehele keten zorgt voor nieuwe inzichten en creativiteit. Het toevoegen van diversiteit aan het einde van de funnel is ‘lame’ en in deze tijd val je snel door de mand.

Dus neem ze aan! Die persoon die haar of zijn carrière 3 jaar on-hold zette voor de kids kan nog prima een MT rol aan. En niet een bijrol

Verkleur!

Ik hoor sommige denken,

ja, hallo!

Wij kijken niet naar kleur.

Wij nemen gewoon de beste!

Ok

Dat is nog nooit gebeurd.

Niemand heeft ooit van zijn leven de beste aangenomen.

De beste is namelijk afhankelijk van jouw kader. Je neemt diegene aan die het beste op je lijkt, of neemt je beste leraar, je beste schoonmoeder, je beste vorige collega.

Je neemt het beste referentiekader aan.

Dus als je een beperkt referentiekader hebt over Fatima aan de andere kant van de tafel, dan is Fatima misschien wel je beste hire van het jaar.

Nummer 2.

We hebben nu echt goede data nodig voor ons media-onderzoek. GfK, Nielsen, TNS Nipo en ComScore ze blijven allemaal in gebreke.

Want mensen met een bi-culturele achtergrond worden nog steeds niet significant meegenomen in panelonderzoek.

Daarom hoor ik nog iedere week opmerkingen als:

“deze zwarte familie is heel schattig maar een commercieel risico”,

of “dit speelt alleen in Amsterdam” en “Jij bent een uitzondering. “

Echt onderzoek en goede data helpt bureaus die graag willen en stuurt dit soort platitudes naar het rijk der fabelen.

En als laatste beste collega’s:

Heb lef. Adviseer met lef, cast met lef, denk met lef, luister naar lef en beloon mensen, merken en bureau’s met lef.

Kortom veel lef, veel liefs en veel liefde,

Stephan

Freelance Digital Media Strateeg

Owner: Difrenti

linkedin.com/in/salspeer

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.