Be there or be ne Sukkeleir is -onze- hashtag. What?!

Auteursrecht is het recht van de maker of een eventuele rechtverkrijgende van een werk van literatuur, wetenschap of kunst om te bepalen hoe, waar en wanneer zijn werk wordt openbaar gemaakt of verveelvoudigd. Het auteursrecht ontstaat in de meeste landen (waaronder Nederland en België) van rechtswege, als gevolg van de Conventie van Bern (1886). Men hoeft niets te deponeren of te registreren.
Aanvankelijk was het auteursrecht bedoeld voor de bescherming van uitgevers en de tekst van boeken, pas later voor de schrijvers zelf, maar door een geleidelijke uitbreiding van het werkingsgebied is het tegenwoordig ook op veel andere zaken van toepassing, zoals toespraken, software, foto’s, films, opgenomen muziek, beeldende kunstwerken, bouwwerken en journalistiek werk.

Dit heb ik recht van Wikipedia gehaald en het is bijna een reflex om duidelijk te maken dat ik dit niet zelf geschreven heb. Na de scripties en het eindwerk in de secundaire school, mijn taken in de lerarenopleiding en nu ook in de richting journalistiek durf ik bijna niet anders. Angst voor plagiaat en de grote rode nul. Ik moet er wel even bij vermelden dat ik het normaal vind dat andermans werk wordt geapprecieerd door op zijn minst de naam van de maker te vermelden. Of ik akkoord ben met de oneindig veel patenten op melodieën, genen en andere ‘uitvindingen’ weet ik nog zo niet. Durven we nog wel nieuwe dingen creëren wanneer jouw werk wel eens toevallige overeenkomsten met een ander eerder uitgevonden werk kan vertonen?

Zelf heb ik in een praesidium van een studentenvereniging gezeten en ik moest altijd opletten hoe ik mijn activiteiten noemde, wat voor event ik precies organiseerde (is het niet hetzelfde als dat van iemand anders), etc. Plagiaat, plagiaat, plagiaat… Niet dat er patenten op deze zaken aangevraagd waren, maar zelfs onder studenten is het niet oké om ‘ideeën te stelen’. Bijvoorbeeld de uitspraak Be there or be ne sukkeleir was uitgevonden door een van onze leden. Toen een andere vereniging dit gebruikte, stonden op anonieme confessions pagina’s berichten in de trend van: Die uitspraak is gepikt van Retabo. Shame on you. Gaat dit niet wat ver? Het zijn verdorie maar enkele woorden op een pagina van een event.

Dus, copyright of copyleft? Ik ben voorstander van een gulden middenweg. Copyright is er om afgewerkte gehelen te beschermen en dat is oké vind ik. Bijvoorbeeld: Het is niet de bedoeling een afgewerkt boek opnieuw uit te brengen onder je eigen naam. Quoten daarentegen moet kunnen. En wel degelijk zonder je blauw te betalen.

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.