Mag dit weg?

Wanneer we worden geconfronteerd met een probleem, zijn we geneigd om hier een oplossing aan toe te voegen. Boekenkast vol? Extra boekenkast. Teveel werk? Extra medewerker aannemen. Bloeddruk hoog? Lekker-op-brood-gezond-begin-met-power-omega op ons brood smeren.

Oh echt? Op bróód? Maar wat is het?

Het is simpeler om het probleem weg te nemen.

Boekenkast vol? Slechte boeken wegdoen. Teveel werk? De minst belangrijke helft van het werk niet meer doen. Bloeddruk hoog? Minder drinken, roken, werken.

De mantel der quick-fix

Dit wéten we natuurlijk wel. Less is more. Maar we doen niet graag weg. Het is zo definitief, zo rigoureus, zo ja maar dit kan altijd nog wel eens van pas komen en wat nou als het tóch belangrijk blijkt?

Door oplossingen toe te voegen bedekken we alle bestaande ellende met de mantel der quick-fix. We vergeten te kijken naar wat eigenlijk wel weg mag/kan/moet. Een gemiste kans.


Schrappen kost moed en tijd en energie, maar is een investering in kwaliteit. Alleen door te schrappen houd je het beste over. Of, zoals Blaise Pascal al zei:

Je n’ai fait celle-ci plus longue que parce que je n’ai pas eu le loisir de la faire plus courte

PS
Dit mag weg.