Rosenhan Experiment /Rosenhan Deneyi

The Rosenhan experiment is a famous experiment done in order to determine the validity of psychiatric diagnosis, conducted by psychologist David Rosenhan.

Rosenhan’s study was done in two parts. The first part involved the use of healthy associates or “pseudo-patients” (three women and five men, including Rosenhan himself) who briefly feigned auditory hallucinations in an attempt to gain admission to 12 different psychiatric hospitals in five different states in various locations in the United States. All were admitted and diagnosed with psychiatric disorders. After admission, the pseudo-patients acted normally and told staff that they felt fine and had no longer experienced any additional hallucinations. However, all were forced to admit to having a mental illness. The average time that the patients spent in the hospital was 19 days.

The second part of his study involved an offended hospital administration challenging Rosenhan to send pseudo-patients to its facility, whom its staff would then detect. Rosenhan agreed and in the following weeks out of 193 new patients the staff identified 41 as potential pseudo-patients, with 19 of these controlled by at least one psychiatrist and one other staff member. In fact, Rosenhan had sent no pseudo-patients to the hospital.

— — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — —

Rosenhan deneyi akıl sağlığı yerinde olmayan hastalara konulan tanıların ne kadar doğru olduğunu anlamaya yönelik psikiyatri tanı üzerine kurulu, David Rosenhan tarafından uygulanan bir deneydir.

Deney iki bölümde gerçekleştirilmiştir: İlk bölümde Rosenhan’ın ortakları (Rosenhan’ın kendisi de dahil üç kadın ve beş erkek olmak üzere) sahte hasta rolüne girdiler. Kimi halüsinasyonlar gördüğünü kimi ise farklı psikolojik rahatsızlıklar yaşadığını söyleyerek kendilerini kliniklere hasta olarak kabul ettirdiler. Daha sonra kliniklere kabul edilen sahte hastalara kliniğin görevlileri tarafından psikiyatri tanılar konuldu. Sahte hastalar kliniğe kabul edildikten kısa süre sonra bu sefer -deney gereği- normal hareketler sergilemeye başladılar ve görevlilere artık iyi hissettiklerini söylemeye başladılar. Ancak sahte hastalar klinik görevlileri tarafından pek ciddiye alınmamış ve sahte hastalar yaklaşık 19 gün boyunca klinikte tutuldular.

Deneyin ikinci kısmında Rosenhan’a bir klinikten teklifte bulunulur. Söz konusu klinik Rosenhan’a bu deneyi yeniden gerçekleştirmesini fakat bu sefer sahte hastaları kendi kliniklerine göndermesini ister. Klinik kendi çalışanlarının gönderilen sahte hastaları diğer(gerçek) akıl hastalarından ayırabileceği güvencesini verir. Rosenhan teklifi kabul eder ve böylelikle deneyin ikinci kısmı başlar. Klinik çalışanları o hafta içinde gelen, akıl hastası oldukları iddia edilen 193 hastadan 41'ine ‘’sahte hasta olabilir’’ teşhisinde bulundular, bu 41 hastalardan ise 19'u en az bir psikiyatr veya klinik çalışanı tarafından kontrol edilerek kliniğe kabul edilmişlerdir; fakat Rosenhan, kliniğe hiç sahte hasta göndermemiştir.

Source/Kaynak: Wikipedia, Bonkersinstitute