Return of the Smile

Steven van Roon
Jul 10, 2017 · 3 min read

“Whoa, dude!”
De zongele grijnsbakkes die ik bijna 5 jaar geleden voor de laatste keer tegen de muur smeet is geen spat veranderd. Het voordeel van plastic ten opzichte van het vlees en bloed waaruit ik besta. denk ik maar.
“Vlieg je nog steeds filosofisch door het leven?”, vraag ik mijn ietwat verstofte vriend. Ik pak een doekje en veeg zijn snoet schoon, hij probeert weg te draaien terwijl ik de laatste restjes van zijn ronde wangetjes veeg.
“Jep! Manmanman, wát staat de wereld toch heerlijk op zijn kop hè? We live in extraordinary times my friend!
“Je bent nogal enthousiast”, zeg ik, “ik kan niet zeggen dat ik het nu allemaal zo positief vind… Af en toe de status quo uitdagen is goed, in woord en daad. De status quo naar de slachtbank brengen vind ik wat overdadig.”
Whatever dude! Het is juist mooi dat dat gebeurt, dan worden mensen weer chagrijnig en heb ik weer een job!”

Mijn zongele vriend

Dat is waar ook, hij wordt blij van treurnis en treurig van blijheid. Hij heeft tegengestelde existentiële crises ten opzichte van de rest van de wereld.

“Toch zie ik het allemaal weleens voor me alsof ik een groen buitenaards wezentje ben. Zeg maar een Columbus van de Zevende Maan van weet ik welke Planeet. Beetje op zoek naar wat er meer is en dan hover ik zo’n beetje boven dat bewolkte blauwe bolletje… kijk ik naar beneden, zoom wat op plekken in en zie ik:

Iedere dag. Enige tijd nadat een deel van de noordelijke kant van de aarde licht is geworden (aards: rond 7/8 uur ‘s morgens) een berg van die wezens in hun voertuigje stappen, zich een stukje verplaatsen om vervolgens een bouwwerk in te gaan en dan op een zitding plaatsnemen. Vervolgens, totdat het bijna donker wordt, daarop blijven en turen naar een lichtgevend vierkant. Dan weer in hun voertuigje stappen en de weg terug gaan waar ze eerder vandaan kwamen.

Op plekken waar hun zonlicht zichtbaar is, rond een plas blauwachtige vloeistof, liggen allemaal wezens met hun gezicht naar boven. Af en toe gaan ze in die vloeistof en vaker naar een gebouwtje waar ze met een bakje vloeistof vandaan komen. Niet zelden hebben ze ook een armbandje om en ze zijn vaak wat ronder en groter dan je ook wel ziet bij andere van die wezentjes. Na een tijdje gaan ze er weer weg en doen ze weer wat hierboven staat.

Of dat…”

“Ho maar!”, onderbreekt mijn vriend, “Dat in absurditeit trekken van het menselijk bestaan brengt je niets.

Ik snap dat je het een leuk gedachte-experiment vindt en dat je het ergens ook heus wel een beetje sneu is – dat is allemaal wel zo, maar wat schiet je met je observaties op? Je doet er zelf net zo hard aan mee. Toch?”

Ja, dat is zo. Rebels als ik ben zo af en toe niet op de officieuze begintijd binnen, maar in the end altijd bezig met wat er van me verwacht wordt. Afzetten tegen ‘het systeem’ kan natuurlijk slechts in beperkte mate zolang je er onderdeel van uitmaakt. Jezelf eraan onttrekken is als een molecuul de Vanderwaalskracht weerstaan: niet onmogelijk, maar kost wel wat moeite. En dat kleine beetje moeite is vaak al teveel…

“Dude, het is zomer…achtig, ik geef toe dat het weer nog niet echt meewerkt, maar so what. Tijd om de bovenkamer weer eens te resetten! Zonnetje, biertje, bitterbal, sporten, lezen: hoppa!”

Hij stuitert weer van plezier bij al dat mistroostige gebrabbel…de rat…maar hij heeft wel een punt.

“Ok, zeg ik…there we go!”

Welcome to a place where words matter. On Medium, smart voices and original ideas take center stage - with no ads in sight. Watch
Follow all the topics you care about, and we’ll deliver the best stories for you to your homepage and inbox. Explore
Get unlimited access to the best stories on Medium — and support writers while you’re at it. Just $5/month. Upgrade