Όταν τρίβεσαι στην γκλίτσα του Κυριάκου

Χρειάστηκε να περάσουν σχεδόν δύο ημέρες από την στιγμή που ο Γιάννης Τραγάκης τρίφτηκε στην γκλίτσα του Κυριάκου Μητσοτάκη, μέχρι την στιγμή που ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας αποφάσισε να πάρει τα μέτρα του.

Ο εδώ και δεκαετίες βουλευτής της ΝΔ στη Β’ Πειραιά ανακοίνωσε ότι αποσύρεται, ουσιαστικά, από την πολιτική και προεξόφλησε την αντικατάστασή του από τον γιο του, Παναγιώτη.

Ο Παναγιώτης Τραγάκης, δηλαδή, θα έπαιρνε τη θέση του πατέρα του — θα κυκλοφορούσε στον Πειραιά με το σακούλι ανοιχτό, θα μάζευε τις ψήφους του πατέρα του και θα συνέχιζε την οικογενειακή παράδοση στη Βουλή. Μέχρι εδώ όλα καλά. Τόσο ελληνικό όλο αυτό το story.

Εδώ αρχίζουν, όμως, τα προβλήματα.

Πρόβλημα 1: Ο τρόπος που επέλεξε ο Τραγάκης να κάνει ανακοινώσεις. Μέσα από μία φιλική προς τη ΝΔ εφημερίδα, ο Τραγάκης senior προεξόφλησε την απόφαση Μητσοτάκη, θέλοντας να επιβάλλει ουσιαστικά τον Τραγάκη junior στις λίστες με τους υποψηφίους. Νταβατζιλίστικη λογική που, όμως, εφαρμόζεται εδώ δεκαετίες στη χώρα.

Πρόβλημα 2: Ο τρόπος που επέλεξε ο Τραγάκης junior να αποδεχτεί όλο αυτό το ζήτημα. Επί της αρχής, δεν πρέπει ποτέ τα τέκνα να κρίνονται και να φορτώνονται τις αμαρτίες των γονιών τους. Είναι αυτόνομες προσωπικότητες, έχουν την ευθύνη των πράξεων και των λόγων τους. Θα μπορούσε κανείς, λοιπόν, να δικαιολογήσει τον υιό Τραγάκη ότι όλο αυτό έγινε εν αγνοία του. Ωστόσο, δεν είδα καμία ανακοίνωση από μέρους του ότι δεν αποδέχεται αυτή την απόφαση και πως ο μόνος αρμόδιος να αποφασίσει για το ποιος θα είναι υποψήφιος είναι ο πρόεδρος και τα όργανα του κόμματος.

Πρόβλημα 3: Ο τρόπος που αντέδρασε ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Όχι το πώς, αλλά το πότε. Το πώς ήταν άψογο: Δεν άφησε περιθώρια αμφισβήτησης της κρίσης του ή της εσωτερικής λειτουργίας της ΝΔ. Το όλο ζήτημα συνοψίζεται στο post της VivianEfthimiopoulou εδώ.

Το πότε, όμως, είναι ένα ζήτημα.

Δεν μπορείς να αφήνεις σχεδόν 30 ώρες να περνούν έτσι χωρίς να αντιδράς— εκτός εάν φιλοδοξείς να γίνεις ένας αργόσυρτος μηχανισμός του Δημοσίου, ένας παρωχημένος πολιτικός φορέας. Όταν θέλεις να λέγεσαι σύγχρονο και αποτελεσματικό κόμμα οφείλεις να λειτουργείς άμεσα. Όχι να περιμένεις να σηκωθεί η σκόνη στα media.

Ωστόσο, το βασικότερο πρόβλημα όλων είναι το δικό μας. Το 2017, μετά από σχεδόν 10 χρόνια μέσα στην οικονομική κρίση και αρκετά μετά την κατάρριψη όλων των πολιτικών μύθων της Μεταπολίτευσης, ακόμη θεωρούμε φυσιολογικό το να εισέρχεται κάποιος στη Βουλή με μόνο ένσημό του το όνομα που κληρονόμησε από τον πατέρα του — θα μπορούσε να πει κανείς το ίδιο για τη μισή, σχεδόν, ανθρωπογεωγραφία της ελληνικής πολιτικής σκηνής. Το θεωρούμε τόσο φυσιολογικό που όταν κάποιος αποφασίζει να λειτουργήσει κόντρα στα συνηθισμένα νιώθουμε την ανάγκη να τον συγχαρούμε.

Μέχρι, βέβαια, να υπάρξει ο επόμενος Τραγάκης που θα το κάνει ήσυχα και αθόρυβα. Κανείς δεν θα πάρει χαμπάρι και θα βρεθούμε με ακόμη έναν junior στη Βουλή.