Το κορίτσι που εξαφανίστηκε

Η Gillian Flynn έγινε διάσημη με το αριστουργηματικό “Αιχμηρά Αντικείμενα”, συνέχισε ακάθεκτη με το “Σκοτεινό Τόπο” και τώρα με το “Κορίτσι που εξαφανίστηκε” σφραγίζει την επιτυχία της στο συγγραφικό πλανήτη των θρίλερ που έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: αυτό της τεράστιας ανατροπής, ενώ ταυτόχρονα αποτελούν εμβριθείς ψυχογραφίες των ηρώων της. Εκεί που έχεις σχηματίσει μια άποψη, νομίζεις ότι έχεις αντιληφθεί τι συμβαίνει, ποιος είναι ο “κακός” της ιστορίας, οι τελευταίες σελίδες αναποδογυρίζουν -συναρπαστικά ομολογουμένως- όλο το σκηνικό.

Υπόθεση

Ο Νικ Νταν και η γυναίκα του Έιμι είναι ένα ευτυχισμένο ζευγάρι που ζει στην κοσμοπολίτικη Νέα Υόρκη. Εκείνος είναι δημοσιογράφος, εκείνη, γόνος πλούσιας οικογένειας, ζει με τα λεφτά των γονιών της. Όταν ξαφνικά ο Νικ χάνει τη δουλειά του αποφασίζουν να μετακομίσουν στη γενέτειρα του Νικ, μια μουντή επαρχιακή πόλη του Μισούρι. Εκεί αρχίζουν τα προβλήματα. Ο ονειρεμένος γάμος αρχίζει και φθίνει με αποτέλεσμα ένα πρωινό ο Νικ, επιστρέφοντας στο σπίτι από το μπαρ που έχει ανοίξει, να βρει ίχνη πάλης και τη γυναίκα του να απουσιάζει. Φυσικά, στην μικρή κοινωνία, όλοι θεωρούν ότι ο σύζυγος είναι ο ένοχος.

Άποψη

Η αφήγηση της ιστορίας συμβαίνει σε δύο επίπεδα που εναλλάσσονται: από τη μία μεριά ο ενεστώτας του Νικ και από την άλλη ο παρατατικός (παρελθόν) της Έιμι που μέσα από τις σελίδες του ημερολογίου της περιγράφει την ακμή και την συνεχή παρακμή του γάμου της, ιδίως από τη στιγμή που έφυγαν από την Νέα Υόρκη.

Ξέχασε μια συνηθισμένη ιστορία αγάπης. Ο γάμος του Νικ και της Έιμι δεν είναι χτισμένος στη ρήση που λέει “σ’ αγαπώ γι’ αυτό που είσαι”, αλλά σ’ αυτή που λέει “αν δεν είσαι όπως θέλω θα σε καταστρέψω”. Η Έιμι εξαφανίζεται και αφήνει πίσω της, μέσω του ημερολογίου της, ως βασικό ύποπτο τον “λατρεμένο” συζυγό της περιγράφοντας άλλοτε άμεσα, άλλοτε έμμεσα τις ατασθαλίες του.

Είναι λάθος να χαρακτηρίζουμε τις ιστορίες της Φλιν αστυνομικές. Και στα τρία βιβλία της οι χαρακτήρες της έχουν πολλά και ποικίλα ψυχοπαθολογικά προβλήματα. Η εκδικητική μανία μεταξύ δύο, πάλαι ποτέ, ερωτευμένων συζύγων είναι ανατριχιαστική, χωρίς να ξεφεύγει, παραδόξως, από τα όρια της λογικής. Ναι, η Φλιν, προφανώς, αποδέχεται πως σε ένα γάμο, κρύβεται(;) ένα λανθάνον μίσος τους ενός προς τον άλλο, ενώ συγχρόνως κανένας δεν κάνει το αποφασιστικό βήμα να φύγει. Είναι τρομακτικός ο τρόπος που σιγά σιγά η αφήγηση περιγράφει το δρόμο από την σιγουριά του έρωτα προς την ανάγκη για (αυτο)προστασία. Ακόμη παραπάνω, μέσα από τις διαδοχικές οπτικές της αφήγησης (Νικ & Έιμι, Έιμι & Νικ) δεν ξέρεις ποιον να συμπαθήσεις ή να μισήσεις, δεν καταλαβαίνεις, τουλάχιστον μέχρι την μέση της ιστορίας, ποιος τελικά είναι ο “κακός” της υπόθεσης.

Μην κάνεις το λάθος και δεις την ομώνυμη ταινία πριν διαβάσεις το βιβλίο. Ξέχασε καν πως υπάρχει. Προτίμησε, αρχικά, να αφεθείς στο ψυχαναλυτικό θρίλερ της Φλιν και μετά να δεις την μεταφορά στον κινηματογράφο του εξαιρετικού David Fincher. Ίσως αποκτήσεις άλλη άποψη για την περιπλοκότητα των διαπροσωπικών σχέσεων.